Η γυναίκα-παγίδα Κάθριν Ζέτα Τζόουνς στο ΚΛΙΚ
Μερικοί ηθοποιοί είναι φτιαγμένοι για τον φωτογραφικό φακό, και η Κάθριν-Ζέτα Τζόουνς του ανήκει ολοκληρωτικά. Το κείμενο αναδημοσιεύεται αυτούσιο από το αρχείο.
Τεύχος 16, Περίοδος 2η,Δεκέμβριος 1999 Συνέντευξη: Λουκάς Κατσίκας
Η φλογερή μελαχρινή Ουαλή με τα εξωτικά χαρακτηριστικά δεν έχει καλά καλά συμπληρώσει τρία χρόνια στο Χόλιγουντ κι όλα τα φώτα της δημοσιότητας είναι ήδη στραμμένα πάνω της. Το ΚΛΙΚ τη συνάντησε στις Κάννες.
Ο Σον Κόνερι τη βάζει πρωταγωνίστρια στην καινούργια του ταινία. Ο Μάικλ Ντάγκλας την κάνει ερωμένη του σε ένα από τα πιο καυτά ειδύλλια του καλοκαιριού. Οι προτάσεις πέφτουν βροχή. Και τα περιοδικά έχουν μονίμως κρατημένο ένα σαλόνι γι’ αυτή. Η Κάθριν τα ξέρει όλα αυτά, γι’ αυτό και χαμογελά διαρκώς, μην μπορώντας να κρύψει το πόσο ευτυχισμένη είναι. Το γέλιο της τονίζει περισσότερο τα ευγενικά χαρακτηριστικά ενός λαμπρού προσώπου. Μιλά χαμηλόφωνα, χειρονομώντας διαρκώς, με δυο πανέμορφα χέρια. Σε κοιτάζει ίσια στα μάτια μ’ εκείνο το ανάμεσα στην ντροπαλότητα και τη σαγήνη βλέμμα.
Κι όταν προσπαθείς να φέρεις την κουβέντα σε πρόσφατους έρωτες, αυτή ξεγλιστρά, υπεκφεύγοντας με ιστορίες από το παρελθόν. Εσύ, όμως, εύκολα διακρίνεις… Το πρόσωπο που ξάφνου αστράφτει. Τα χείλη που αφήνουν και ξεφεύγει ένας πονηρός, όλο υπονοούμενα μορφασμός. Τα μάτια που αιφνίδια αποφεύγουν να σ’ αντικρίσουν. Κι εσένα που δεν μπορείς να σταματήσεις να την κοιτάζεις.
Μοιάζει σύμπτωση, όμως είναι γεγονός ότι διαλέγετε να δουλέψετε με μεγαλύτερους σε ηλικία ηθοποιούς. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εμπειρίας;
Την αντιμετώπισα όλα σαν μια μεγάλη πρόκληση, που, όμως, δεν με τρόμαξε. Και οι τρεις αυτοί άνθρωποι που μου ανέφερες είναι σπουδαίοι ηθοποιοί και πολύ γοητευτικοί άνθρωποι, δεν σε φέρνουν, ωστόσο, στιγμή σε δύσκολη θέση με την επιβλητική παρουσία τους. Νιώθω πολύ τυχερή που κατάφερα να δουλέψω μαζί τους, γιατί στην πορεία κατάλαβα ότι μπορώ να διδαχτώ πολλά πράγματα από αυτούς.
Πόσο δύσκολο ήταν να κάνετε τον διαχωρισμό ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κινηματογραφικό μύθο στην πρώτη σας κιόλας συνάντηση με τον Σον Κόνερι;
Την πρώτη φορά που τον συνάντησα τη θυμάμαι με ιδιαίτερη αμηχανία. Έλεγα στον εαυτό μου ότι η χημεία μεταξύ μας αποκλείεται να δουλέψει. Όταν, όμως, αντίκρισα τον Σον από κοντά ξέχασα τα πάντα. «Κανένα πρόβλημα», είπα μέσα μου. «Από δω και στο εξής θέλω μόνο με αυτόν να δουλεύω…»
Στα γυρίσματα της «Διπλής Παγίδας» γνώρισα τον άνθρωπο Κόνερι, το πόσο γλυκός και προστατευτικός και ευγενικός είναι, πόσο με υποστήριξε όλο το διάστημα που ήμασταν μαζί. Το να δουλεύω μαζί του στάθηκε, περιέργως, απίστευτα χαλαρωτικό και cool, κάτι σαν εμπειρία «ζεν»!
Φαίνεστε άνθρωπος με χιούμορ. Στον «Ζορό», για παράδειγμα, καταφέρνατε να είστε ακαταμάχητη, δραστήρια, αλλά συνάμα πολύ διασκεδαστική.
Σ’ ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Είναι, όμως, δύσκολο να ενσαρκώνεις τη φλογερή αριστοκράτισσα με το σπαθί και το μεγάλο στήθος και να μην το αντιμετωπίζεις με λίγη πλάκα. Μου αρέσει να διοχετεύω χιούμορ όπου μπορώ. Κι έπειτα, το να υποδύεσαι τη βασίλισσα της ομορφιάς όλη την ώρα καταντά στο τέλος αφάνταστα βαρετό!
Τα περισσότερα πράγματα που διαβάζουμε εμείς οι γυναίκες έχουν να κάνουν με χαρακτήρες που απαιτούν να είσαι σέξι, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να φοράς θεόστενες φούστες και να βρίσκεις διαρκώς ευκαιρία να δείχνεις τα βυζιά σου, είτε υποδύεσαι μια πόρνη είτε μια δικηγόρο. Δεν μπορείς ποτέ να είσαι ταυτόχρονα γοητευτική, έξυπνη και αστεία… Όταν μου δίνεται, λοιπόν, η ευκαιρία, προσπαθώ αυτό να το αλλάξω.
Στο σύντομο διάστημα ανάμεσα στον «Ζορό» και τη «Διπλή Παγίδα», καταφέρατε να γίνετε μια από τις πιο διάσημες νέες αφίξεις στο Χόλιγουντ και σε ολόκληρο τον κόσμο…
Ευκαιρία να σου πω μια αστεία ιστορία που μου συνέβη πρόσφατα…
Εγκατέλειψα την Αγγλία όταν πια βρισκόμουν καθημερινά στις σελίδες του Τύπου κι όλοι με ήξεραν. Ήμουν γνωστή σε ένα ευρύ κοινό, αλλά η κατάσταση με την παραβίαση της προσωπικής μου ζωής είχε φτάσει στο απροχώρητο. Μετακόμισα στην Αμερική για να κάνω τη «Μάσκα του Ζορό» και κανείς δεν με ήξερε.
Η ταινία βγαίνει στις αίθουσες με πολύ μεγάλη επιτυχία κι εγώ έχω ήδη ξεκινήσει γυρίσματα στη «Διπλή Παγίδα». Γίνεται, λοιπόν, η επίσημη πρεμιέρα του «Ζορό» στην Αγγλία κι εγώ βρίσκομαι στο κέντρο του Λονδίνου μέσα σε ένα ταξί. Ο οδηγός με κοιτάει, με αναγνωρίζει αμέσως και μου λέει: «Έι, Κάθριν, καιρό είχαμε να σε δούμε. Τα παράτησες τελικά;»
Κι εγώ βάζω τα γέλια, γιατί σκέφτομαι ότι συμβαίνουν πια τόσο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, όμως στην πατρίδα μου όλοι νομίζουν ότι έχω εγκαταλείψει τα πάντα και ζω μια ήσυχη οικογενειακή ζωή απλούστατα επειδή δεν με βλέπουν πια στην τηλεόραση και στα πρωτοσέλιδα των εκεί tabloids.
Αυτό μου φάνηκε καλό από μια άποψη, γιατί με έκανε να νιώσω ταπεινή με έναν ωραίο τρόπο. Γεγονός είναι, όμως, ότι όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα για μένα, χωρίς να το πάρω χαμπάρι. Όλα άλλαξαν τη βραδιά της απονομής των Όσκαρ. Περπατούσα πάνω στο κόκκινο χαλί και έμεινα έκπληκτη ακούγοντας τόσο κόσμο να με φωνάζει.
Να σκεφτείς ότι ακόμα και στο στεγνοκαθαριστήριο της γειτονιάς μου, όπου κανείς δεν με ήξερε, τώρα όλοι με φωνάζουν Κάθριν… (γέλια)
Πόσο διαφορετικοί είναι οι κανόνες του stardom και της δημοσιότητας στην Αμερική από την Αγγλία;
Κανείς δεν με προετοίμασε ποτέ γι’ αυτή τη φοβερή καταπάτηση, αυτή την εξονυχιστική ανάλυση της ζωής σου που ονομάζεται δημοσιότητα και που ζούσα τότε. Εκείνο τον καιρό, βέβαια, λόγω των συνθηκών δεν είχα μεγάλα περιθώρια να αντιδράσω. Δεν είχα την οικονομική άνεση που θα μου επέτρεπε να διαθέτω την προστασία που τώρα έχω.
Κι έπειτα, μου συνέβη κι εκείνο το αυτοκινητικό δυστύχημα… Με κυνηγούσαν παπαράτσι πάνω σε μοτοσικλέτες και κάποια στιγμή το αυτοκίνητό μου ξέφυγε από την πορεία του. Η στιγμή εκείνη ήταν, ωστόσο, πολύ αποφασιστική για μένα. Ήταν τότε που αποφάσισα πραγματικά να μην αφήσω κάτι τέτοιο να συνεχιστεί.
Πόσο ανίσχυρη νιώθατε απέναντι στα όσα γράφονταν και λέγονταν καθημερινά για εσάς;
Είναι κάτι που δύσκολα κατορθώνεις να φανταστείς. Μία ώρα στην τηλεόραση ήταν αρκετή ν’ αλλάξει ολόκληρη τη ζωή μου χωρίς να το καταλάβω. Ύστερα από αυτό τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο. Στο εξής, οποιοσδήποτε πέρναγε λίγη ώρα μαζί μου γινόταν ο νέος έρωτας της ζωής μου. Κι αν πιστέψω τα όσα έγραφαν τότε οι εφημερίδες, θα πρέπει να είχα πολλούς.
Το χειρότερο απ’ όλα, όμως, ήταν το πόσο υποτιμητική ήταν η εικόνα που πρόβαλλαν όλα αυτά τα άρθρα για μένα. Έγινα το πιο ρηχό και φτηνό μοντέλο γυναίκας που θα τολμούσα ποτέ να σκεφτώ, και αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσα να ανεχτώ.
Πώς διαφυλάττει κανείς την προσωπική του ζωή στο Χόλιγουντ;
Μένοντας όσο γίνεται μακριά του. Λατρεύω που το σπίτι μου είναι μεν στο Λος Άντζελες, αλλά συνάμα μοιάζει τόσο ξεκομμένο από τη ζωή εκεί. Είναι χτισμένο σε ένα λόφο, από όπου κάθε πρωί που ξυπνάω μπορώ να βλέπω τον ωκεανό.
Το Χόλιγουντ το αντιμετωπίζω ως έναν καθαρά εργασιακό χώρο. Κάνεις τη δουλειά σου και μετά το αφήνεις πίσω, γυρίζεις σπίτι, στην οικογένεια, στον άνθρωπό σου. Αυτή την αίσθηση τού να έχεις προσωπική ζωή έχω καταφέρει προς το παρόν να τη διατηρήσω. Με μικρές εξαιρέσεις… (Χαμογελά πονηρά.)
