Back to school: Μάινας, Ντενίση, Πανούσης, Κανέλλη και μια πλειάδα αγαπημένων με ιστορίες και φωτό από το σχολείο

Σεπτέμβριος 2003, τ. 198 

Από την Κατερίνα Παπαγεωργίου

Κάθε Σεπτέμβρη… φτου κι απ’ την αρχή! Ανοίγουν τα σχολεία, που σημαίνει πως το αιώνιο τρίγωνο —διαγωνισμοί, έλεγχοι, εξετάσεις— ετοιμάζεται να δώσει τα ρέστα του! Ένα τρίγωνο που μεταφράζεται κι αλλιώς: σχολείο, εκδρομές, σκασιαρχείο. Από τη μια ο εξολοθρευτής και από την άλλη ο πλάστης! Από τη μία ο απουσιολόγος και από την άλλη ο κοπανατζής. Τι από τα δύο να ήταν άραγε η Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου; Ή ο Λάκης Λαζόπουλος; Ο πιο καλός ο μαθητής ή ο πρώτος στο χαβαλέ και τις κοπάνες; Φλασμπάκ στα σχολικά χρόνια των διασήμων, διότι είμαστε σίγουροι ότι και στους ίδιους θα αρέσει να τα θυμηθούν —σε κάποιους τουλάχιστον—, αλλά και σε σας αρέσει να χαζεύετε και να σκέφτεστε ότι από κάποιες διαδικασίες περάσαμε όλοι, τέλος πάντων. Άσε που μας αρέσουν και τα ρετρό, γιατί κάνουν ωραίο κοντράστ με όσα συμβαίνουν σήμερα. Το ΚΛΙΚ, λοιπόν, ειδικά για την περίσταση, στέλνει… ξανά πίσω στο σχολείο 22 επώνυμους. 22 πρωτάκια, που αργότερα πρώτευσαν στη ζωή, δημιουργούν μία ΚΛΙΚάτη τάξη.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Κάντε ΚΛΙΚ. Το σχολείο άνοιξε.

Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη

Η πρόεδρος του «Αθήνα 2004» γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη. Πρώτη μαθήτρια πάντα στο σχολείο, με πολλά όνειρα για το μέλλον, γεμάτη ενεργητικότητα και ζωντάνια, χαρακτηριστικά που δεν κατάφερνε να αξιοποιήσει στην πληκτική, για μια έφηβη, ζωή της επαρχίας. Οι συνηθισμένες βόλτες με τις φίλες τις Κυριακές, το διάβασμα μυθιστορημάτων που μόλις είχαν φτάσει στα βιβλιοπωλεία της πόλης, κάποια καινούρια ταινία ή μια παράσταση από θίασο που έφτανε στην Κρήτη… Έτσι κυλούσε η ζωή, τον καιρό που ακόμη και η μεγαλύτερη φαντασία της δεν προσέγγιζε καν τη σημερινή πραγματικότητα.

Μιμή Ντενίση

(Στη φωτογραφία περιμένει το σχολικό έξω από το σπίτι της, φορώντας τη στολή του κολεγίου.) Της άρεσε πάντα να ξεχωρίζει, και τα κατάφερνε, καθώς στο κολέγιο ήταν η πρόεδρος της τάξης της αλλά και το πειραχτήρι του σχολείου! Οι πλάκες που έκανε, κυρίως στις σχολικές εκδρομές, έχουν μείνει αξέχαστες στις περισσότερες συμμαθήτριές της. Όλες οι φίλες της, για παράδειγμα, θυμούνται τη βουτιά της Μιμής, δήθεν από απροσεξία, στο σιντριβάνι των κήπων του ανακτόρου Σέμπρουν, σε μια επταήμερη εκδρομή της έκτης στη Βιέννη! Εννοείται πως στο σχολείο τίποτα δεν της χάλαγε το κέφι, εκτός από το πρωινό ξύπνημα, που την ανάγκαζε με χίλια ζόρια να σέρνεται καθημερινά μέχρι τη γωνία του σπιτιού της για να πάρει το σχολικό! Αν τύχαινε, όμως, σ’ αυτό το διάστημα να φύγει η μητέρα της για τη δουλειά της, η Μιμή επέστρεφε σπίτι, κοιμόταν άλλες δυο ώρες και, στη συνέχεια, ζωηρή και φρέσκια, έτρεχε για μάθημα!

Ναταλία Γερμανού

Η Ναταλία ήταν το ανέμελο, χαρούμενο παιδί της τάξης της, που διασκέδαζε με το χιούμορ της ακόμα και τους καθηγητές, αφού έως και ο μαθηματικός της συχνά, πριν αρχίσει το μάθημα, έλεγε: «Γερμανού, έλα στον πίνακα, σήμερα θέλουμε να γελάσουμε λιγάκι!». Γενικά, η Ναταλία ήταν πρώτη στο σχολείο σε ό,τι αφορούσε εκδρομές, πλάκες, φάρσες, αλλά και παραστάσεις, καθώς το εφηβικό της όνειρο ήταν να γίνει ηθοποιός. Όταν το είπε στον πατέρα της, τον αλησμόνητο Φρέντυ Γερμανό, εκείνος της απάντησε: «Αυτό ξέχνα το, άλλο;», και έτσι η Ναταλία συμβιβάστηκε με το να φαντάζεται πως θα ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία. Άλλωστε, όπως σκεφτόταν, κάθε μήλο οφείλει να πέφτει κάτω από τη μηλιά! Με ένα τέτοιο χιούμορ, εννοείται πως τραβούσε γύρω της και τα αγόρια, που όμως συνήθως φλέρταραν άλλες! Η ίδια πάντως, στις σχολικές της αναμνήσεις στην Αηδονοπούλου, όπου τέλειωσε το γυμνάσιο, βάζει δέκα. Για την ανεμελιά που μόνο σαν μαθητής μπορείς να ζήσεις…

Δήμητρα Παπαδοπούλου

Στο σχολείο δεν έκανε ποτέ τη γατούλα, αλλά ήταν πάντα η ψυχή της παρέας για το πηγαίο χιούμορ της και τις καυστικές παρατηρήσεις που έκανε με τον πιο αθώο τρόπο. Χαλαρή και έξω καρδιά, η Δήμητρα έγραφε τις καλύτερες εκθέσεις, είχε πάντα παρακαταθήκη τις πιο έξυπνες ατάκες και, αν τύχαινε ποτέ κάποιος να της τη φέρει, τον έβγαζε εντελώς από την ατζέντα του μυαλού της. «Όλα στραβώνουν για να ισιώσουν» πίστευε από τότε και κάπως έτσι παρηγορούσε όποια συμμαθήτρια κατέφευγε σε αυτήν. Αυθόρμητη και με παιδική ανεμελιά, ήξερε να φτιάχνει το κέφι όποιου τα έβρισκε σκούρα στην τάξη.

Διαβάστε επίσης

VIRAL

Δήμητρα Παπαδοπούλου: Πήρε πτυχίο στα 64 και το γιόρτασε

Ελένη Γερασιμίδου

Η Ελένη Γερασιμίδου έδειχνε από τα σχολικά χρόνια, όπως και η αδερφή της Νατάσα, πως δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο μεγαλώνοντας, παρά να ασχοληθεί με τα καλλιτεχνικά. Σοβαρή, μετρημένη, έξυπνη, με φοβερή τάξη στα τετράδιά της και στη σάκα της, προσπαθούσε πάντα να μη δίνει δικαιώματα στους καθηγητές για παρατηρήσεις. Στις εκδρομές ήταν το αστέρι του σχολείου, πάντα μέσα σε όλα, απτόητη μπροστά σε οποιαδήποτε δυσκολία τύχαινε να παρουσιαστεί.

Στέλιος Μάινας

Από μαθητής ήταν το πειραχτήρι της τάξης, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Δεν δίσταζε, βέβαια, από την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς, να κηρύσσει τη λήξη της και τη διάρκεια που, κατά τη γνώμη του, θα έπρεπε να έχει κάθε τάξη… Τέτοιου είδους εισηγήσεις έκανε συχνά ο Στέλιος Μάινας στην ολομέλεια του σχολείου του, κερδίζοντας τη συμπάθεια των συμμαθητών και την εύνοια των καθηγητών.

Τατιάνα Λύγαρη

Ήταν αριστούχος και σημαιοφόρος όλες τις χρονιές του δημοτικού και του γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη, πρώτη σε όλα. «Αυτό που λέμε “σπασικλάκι”», μου λέει χαμογελώντας, προσθέτοντας όμως πως διοργάνωνε παράλληλα τις εκδρομές του σχολείου και έβγαζε και μία σχολική εφημεριδούλα. «Εκείνο που με ενοχλούσε», θυμάται, «ήταν το πρωινό ξύπνημα, καθώς από οκτώ χρονών συνήθιζα να διαβάζω μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα, αλλά και οι εξετάσεις. Συγκεκριμένα, η σκέψη και μόνο πως θα μπορούσα να μη γράψω καλά ήταν ο εφιάλτης μου για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, όσο δηλαδή πήγαινα σχολείο. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο δεν μπορώ σήμερα να αναπολήσω τα μαθητικά μου χρόνια με ευχαρίστηση».

Στράτος Τζώρτζογλου

Από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου στο μεικτό Καστέλας, ήταν τόσο ατίθασος, που γρήγορα θεωρήθηκε το ταραχοποιό στοιχείο του σχολείου. Πρώτος ύποπτος για ό,τι ανάποδο συνέβαινε στην τάξη, αλλά και στις σχολικές εκδρομές. Σιγά σιγά, κάτω από την ψυχολογική αυτή πίεση, άρχισε και ο ίδιος να συμπεριφέρεται σύμφωνα με τον ρόλο που του είχαν δώσει. Καβγάδιζε στα διαλείμματα, αρπαζόταν με τους συμμαθητές του στο σχόλασμα, «στόλιζε» τους καλούς μαθητές της τάξης με επίθετα όπως «γλείφτες» και «βουτυρόπαιδα» και, έπειτα από κάθε αποβολή που ακολουθούσε, αποχωρούσε με το κεφάλι ψηλά, νιώθοντας περήφανος που όλο το σχολείο μιλούσε για κείνον! Μόνη διέξοδος η αγάπη του για την μπάλα, το σκύλο του και το μεγάλο του όνειρο: να γίνει ηθοποιός. Σίγουρα, πάντως, όπως λέει, ήξερε βαθιά μέσα του πως, αν κάποιος στο σχολείο τού έδειχνε εμπιστοσύνη, ο ίδιος δεν θα τον πρόδιδε. Τελικά, έτσι κι έγινε, όταν του εμπιστεύτηκαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ ένα σχολικό σκετς. Έναν ρόλο που δεν είχε μπορέσει να μάθει ο καλύτερος μαθητής της τάξης και που αποτελεί την πιο ωραία ανάμνηση του Στράτου από τα σχολικά του χρόνια.

Διαβάστε επίσης

KLIK TUBE

The ΚΛΙΚers: Ιστορίες ΚΛΙΚοτρέλας, παρέα με συντάκτες και είδωλα της γέννησής του (επ. 6, Στράτος Τζώρτζογλου)

Νόρα Βαλσάμη

Με ξανθά, μακριά μαλλιά, καταγάλανα μάτια και κατάλευκο δέρμα, έμοιαζε, όταν ήταν μικρή, με άγγελο, και έτσι την αποκαλούσαν καθηγητές και συμμαθητές. Όλοι γοητευμένοι από την εύθραυστη παρουσία της αλλά και από τους ευγενικούς της τρόπους. Η Νόρα Βαλσάμη ήρθε στην Ελλάδα μικρή από την Αίγυπτο και από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας της ενθουσιάστηκε με την προοπτική να μπει στον καλλιτεχνικό χώρο, καθώς από παιδάκι λάτρευε το θέατρο και το σινεμά. Όταν της πρότειναν στα δεκάξι της να παίξει στη Στεφανία, δεν πίστευε στα αυτιά της. Ήταν ήδη η σταρ της τάξης, κάτι που δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ, αλλά από εκείνη τη στιγμή και μετά είχε και τη σιγουριά πως το μέλλον στρωνόταν μπροστά της με ροδοπέταλα. Όπως συνήθιζε να λέει από τα σχολικά της χρόνια, «Όταν σκέφτεσαι το όμορφο, έρχεται».

Πέμυ Ζούνη

Η Πέμυ Ζούνη κατάφερνε να είναι πάντα πρώτη μαθήτρια στο Αρσάκειο, πρόεδρος παράλληλα και απουσιολόγος της τάξης. «Επιπλέον», μας λέει, «κρατούσα με ευλάβεια το… κοτσανολόγιο των καθηγητών, ένα τετράδιο όπου σημείωνα κρυφά απ’ όλους κάθε κοτσάνα που ξέφευγε από τους καθηγητές μας κατά τη διάρκεια των παραδόσεων! Εννοείται πως στις πολυήμερες εκδρομές μας το πρώτο που παίρναμε μαζί μας ήταν αυτό το τετράδιο! Το ξεφυλλίζαμε τα βράδια στο ξενοδοχείο, μαζεμένες όλες σε ένα δωμάτιο, πεθαίνοντας στα γέλια. Βέβαια, κάναμε πλάκες ακόμη και στους αγαπημένους μας καθηγητές —την “τριανδρία” μας, όπως λέγαμε—, το φιλόλογο, το μαθηματικό και το φυσικό μας, τον πιο γοητευτικό καθηγητή του σχολείου. Μαζί του ήμασταν ερωτευμένες όλες σχεδόν οι μαθήτριες της τάξης μου! Ακόμη κι εγώ, που από πείσμα και εγωισμό νόμιζα πως ήμουν η εξαίρεση… Χρόνια αργότερα, όταν εκείνος είχε πια παντρευτεί μια συμμαθήτριά μου, κατάλαβα πως είχα κάνει λάθος. Αξέχαστα, αθώα χρόνια, που θα ήθελα να μπορούσα να τα ξαναζήσω…»

Μάρθα Καραγιάννη

Στο δημοτικό φορούσε συνήθως μεγάλους φιόγκους στα μαλλιά. Ένα απόγευμα, μάλιστα, που είχε πάει η μητέρα της να την πάρει μετά το μάθημα, είχαν βγάλει φωτογραφίες, ώστε η Μάρθα να θυμάται πάντα τον καιρό των μεγάλων της προσδοκιών (από εκείνο το απόγευμα είναι η φωτογραφία). «Θυμάμαι», μου λέει με νοσταλγία, «πως τα όνειρά μου για το μέλλον ήταν ξεκαθαρισμένα μέσα μου από τότε που πήγαινα στο δημοτικό του Κατρανίδη στον Πειραιά! Αργότερα, στην έκτη γυμνασίου, είχα την ευκαιρία να παίξω στην πρώτη μου ταινία, στην ταινία Άγνωστο, οπότε η ζωή μου στο σχολείο άλλαξε, καθώς από τη μια μέρα στην άλλη έγινα η σταρ της τάξης! Δεν είναι και λίγο να είσαι έφηβη και να παίζεις στο σινεμά, όσο μικρός κι αν είναι ο ρόλος. Έτσι, είχε γίνει μεγάλο σούσουρο τότε στο σχολείο και όλοι οι συμμαθητές προσπαθούσαν να μονοπωλήσουν την παρέα μου. Όσο για μένα, εξακολουθούσα παραδόξως να αγαπάω τα μαθηματικά, να συνεχίζω το μπαλέτο, που λάτρευα, και να πιστεύω πως είχα πια τις προδιαγραφές για να… βγω στο θέατρο!»

Θεόφιλος Βανδώρος

Γυμνάσιο και λύκειο στη Λεόντειο, με πολύ διάβασμα, καθώς τα στάνταρ στο συγκεκριμένο σχολείο ήταν ιδιαίτερα απαιτητικά. Μόνη διέξοδος για χαλάρωμα το βόλεϊ, οι πρόσκοποι και η μουσική, καθώς στο σχολείο είχαμε ένα συγκρότημα, το Black Cat, όπου εγώ έπαιζα κιθάρα κι έκανα φωνητικά. Αντίθετα, στις σχολικές παραστάσεις απέφευγα να παίρνω μέρος. Ως γιος ηθοποιού, φοβόμουν πως ίσως να μην είχα το ταλέντο ν’ ακολουθήσω τα βήματα του πατέρα μου. Έτσι, στα δεκαεπτά μου, δεν θέλησα να συμμετέχω στον Μάκβεθ, μια ροκ όπερα που είχε γράψει ο Στέφανος Κορκολής, που ερχόταν στη Λεόντειο. Βέβαια, άλλαξα γνώμη όταν, για τις ανάγκες του έργου, οι καθηγητές μάς επέτρεψαν να συνεργαστούμε με κορίτσια από το κολέγιο, μια κίνηση που με έπεισε να διεκδικήσω τη θέση του τεχνικού συμβούλου! Μέχρι που ένα πρωινό, σε μία έφοδο που έκαναν οι φρερ της σχολής, τσάκωσαν τους «ηθοποιούς» να φιλιούνται στα θρανία! Η παράσταση ακυρώθηκε και ο Μάκβεθ, έτσι όπως τον είχε φανταστεί ο Κορκολής —που, αν και δεκαεπτά χρόνων τότε, ήταν ήδη πιανίστας—, δεν ανέβηκε ποτέ και πουθενά!

Λάκης Λαζόπουλος

Σαν μαθητής στο γυμνάσιο αρρένων της Λάρισας, ήταν κλεισμένος στον εαυτό του, προτιμώντας να περνάει απαρατήρητος. Τους συνομήλικούς του τους έβρισκε συνήθως ανώριμους και βαρετούς, δεν έτρεφε καμία συμπάθεια για τα σπορ, ενώ ο οργανισμός του δεν σήκωνε ούτε τους καβγάδες! Είχε πάντως ένα δικό του τρόπο να πλησιάζει και να γοητεύει τα κορίτσια. Συν τοις άλλοις, ήταν ο καλός μαθητής της τάξης, το ευαίσθητο παιδί και η καλύτερη πένα στις εκθέσεις. Άλλωστε, βαθιά μέσα του, πίστευε πως κάποτε θα έβρισκε το δρόμο του, είτε ως ηθοποιός είτε ως συγγραφέας, κι ας μην είχε παίξει μέχρι εκείνη τη στιγμή ούτε σ’ ένα σχολικό σκετς. Στα συν της εποχής για κείνον καταγράφονται και τα παντελόνια καμπάνα που φορούσαν στις σχολικές εκδρομές. Στα πλην, μεταξύ άλλων, και το άγχος της «ψαλίδας», καθώς, κάθε πρωί μετά την προσευχή, δύο καθηγητές κουτσούρευαν μ’ ένα ψαλίδι τα «ατίθασα» μαλλιά των μαθητών! Χρόνια που ο καλός ηθοποιός δεν νιώθει να τα νοσταλγεί ιδιαίτερα!

Διαβάστε επίσης

ΚΛΙΚ VINTAGE

Όταν ο 19χρονος Χριστόφορος Παπακαλιάτης έδινε συνέντευξη στο ΚΛΙΚ το 1993

Χριστίνα Αλεξανιάν

Κάθε Σεπτέμβρη, έπειτα από τρίμηνες χορταστικές διακοπές, ανυπομονούσε να ανοίξουν τα σχολεία για να ξαναδεί τους φίλους της, αλλά και για να τρέξει στα μαγαζιά με τη μητέρα της για ν’ αγοράσουν σχολική τσάντα και καινούρια σχολική ποδιά από το Μινιόν — τότε ήταν στο φόρτε τους οι ποδιές Τσεκλένης. «Σαν μαθήτρια», μου λέει, «ήμουν ντροπαλή, ήσυχη. Μάλιστα, για να μη γίνομαι στόχος, προτιμούσα να κάθομαι πάντα στο τελευταίο θρανίο. Έβγαινα από το καβούκι μου μονάχα όταν είχα ρόλο ή ποίημα στις γιορτές του σχολείου. Ένας δάσκαλός μου συνήθιζε να μου λέει: “Εσύ, παιδί μου, μόνο ηθοποιός μπορείς να γίνεις!”. Γενικά, όσο πιο πίσω πάω στα μαθητικά μου χρόνια, τόσο πιο νοσταλγικά είναι! Θυμάμαι σαν να ‘ταν χθες ένα ποίημα που είχα πει σε κάποια σχολική γιορτή (απ’ την οποία και ηφωτογραφία), όταν πήγαινα στο δημοτικό της Δραπετσώνας. Φορούσα ποδιά και άρχιζα κάπως έτσι:

“Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο, γιατί, γιατί; Αγέρας θα ‘ναι, λέει ο Γιάννης και περπατεί. Ανάβει η πέτρα, το λιβάνι βγάνει φωτιά, να ‘βρισκε ο Γιάννης μια ραχούλα, μια ρεματιά!”»

Τζίμης Πανούσης

Οι συμμαθητές του ένιωθαν ευνοημένοι όταν ήταν στην παρέα του. Στρουμπουλός, με μαύρο συνήθως παντελόνι και πιο μακριά απ’ όσο έπρεπε, σύμφωνα με τους καθηγητές του, μαλλιά, ήταν πάντα γεμάτος ζωή και κίνηση, έτοιμος να σαρκάσει ό,τι στραβό έπεφτε στην αντίληψή του, με τόσο έξυπνο τρόπο, που συνήθως αποστόμωνε όποιον συμμαθητή, ακόμα και καθηγητή, σκεφτόταν να τα βάλει μαζί του. Στις παρέες και στις εκδρομές ήταν πάντα το νούμερο ένα: δεν είχε παρά να τραγουδήσει το «Ιτιά, λουλουδιασμένη» αλά ροκ για να ανάψει τα αίματα!

Διαβάστε επίσης

ΚΛΙΚ VINTAGE

Όταν ο Τζιμάκος είχε μπιφ με τον Νταλάρα, aka όταν ο Τζίμης Πανούσης μιλούσε στο ΚΛΙΚ

Ιεροκλής Μιχαηλίδης

Στο σχολείο το καλύτερό του ήταν να μιμείται τους καθηγητές που έκαναν τη ζωή του κόλαση, μαζί και το λυκειάρχη. Το άχτι του τον έκανε τόσο πειστικό, που οι συμμαθητές του, ενθουσιασμένοι, τον έβγαζαν πρόεδρο της τάξης! Ήταν πάντα ο μεγάλος χαβαλές του σχολείου, αλλά εκείνα τα χρόνια δεν τα νοσταλγεί. «Τα σχολικά μου χρόνια», μου λέει, «ήταν πολύ άγρια, γι’ αυτό δεν θα ήθελα ποτέ να γύριζαν πίσω. Τα πέρασα στην Πτολεμαΐδα, σε σχολείο αρρένων, όπου, όταν σχολάγαμε, έρχονταν για μάθημα τα κορίτσια, οπότε αφήναμε ραβασάκια σε κείνη που καθόταν στο θρανίο μας. Βέβαια, ήταν εποχή αντιπολίτευσης, πολιτικών νεολαιών, με καθηγητές θρησκόληπτους, ενίοτε και χαφιέδες. Οδυνηρά χρόνια, όπου μετά τις οκτώ οι μαθητές απαγορευόταν να κυκλοφορούν, ενώ ζούσαμε και τη φάση “σβέρκο στο θρανίο και σφαλιάρα σε όποιον δεν ήταν κοντοκουρεμένος”. Εννοείται πως καμιά καλή ταινία δεν μπορούσαμε να δούμε, παρά μόνο τσόντες και καράτε, ενώ προσωπικά ζούσα επιπλέον την κόντρα, τη σύγκρουση και την απόρριψη στο σχολείο και στο σπίτι, όπου γινόταν χαμός, καθώς ο λυκειάρχης ζητούσε να δει τη μητέρα μου ακόμα και γιατί… πολυμιλούσα σε κορίτσια!»

Βάσια Παναγοπούλου

Η Βάσια Παναγοπούλου από τα μαθητικά θρανία ήταν πάντα το επίκεντρο της παρέας στο σχολείο, όπως και αργότερα, τον καιρό που φοιτούσε στη δραματική σχολή του Θεοδοσιάδη. Κυκλοφορούσε πάντα σαν την καλή χαρά, φροντίζοντάς τους όλους, μ’ ένα μητρικό φίλτρο που έφτανε στο απόγειό του σε ό,τι αφορούσε τα ορφανά παιδιά και τα αδέσποτα ζώα. Στο σχολείο ήταν επιμελής, δεν ήθελε να δίνει αφορμή για σχόλια σε βάρος της ούτε λαβές για ταπεινωτικές παρατηρήσεις. Το μεγάλο της ατού ήταν πως κατόρθωνε πάντα να προσέχει στις παραδόσεις, κι έτσι στο σπίτι δεν χρειαζόταν να διαβάσει πολύ. Είχε όμως πάντα στο πλευρό της τη μητέρα της, αλλά και την αδερφή της, που της έμοιαζε πολύ. Αγαπημένο της σλόγκαν από τα μαθητικά της χρόνια: «Το να αγαπάς είναι υπέροχο. Αν βρεις και ανταπόκριση, τότε έχεις την ευλογία του Θεού».

Γιάννης Βούρος

Από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου ήταν ακούραστος και μέσα σ’ όλα! Ξεχώριζε για τις πολύ καλές εκθέσεις του, για τη διάθεση να συμπαραστέκεται σε όποιον είχε πρόβλημα, για τον τρόπο του να αντιλαμβάνεται κάθε μάθημα από την παράδοση, καθώς και για την επικοινωνιακή του προσέγγιση προς όλα τα… μέτωπα. Αγαπούσε τη ζωγραφική και τις κατασκευές, σε σημείο να κλείνεται με τις ώρες στο σπίτι για να φτιάξει ένα έργο ή να γράψει ένα μυθιστόρημα! Το μεγάλο του όνειρο ήταν διπλό: να γίνει δημοσιογράφος και ηθοποιός. Ξεκίνησε από το πρώτο, που γρήγορα ξεπέρασε, για να φτάσει στο δεύτερο. Σήμερα, αν ο χρόνος γύριζε πίσω και επέστρεφε για μία ακόμη φορά στα θρανία, τίποτα δεν θα άλλαζε από τη «μαθητική» διαδρομή της ζωής του. Γι’ αυτό, ένα χαμόγελο το κρατάει πάντα μέσα του για εκείνα τα αθώα χρόνια της σχολικής ζωής, τότε που ο Σεπτέμβρης δεν σήμαινε γι’ αυτόν απλώς μια νέα σεζόν στο θέατρο, όπως τώρα…

Λιάνα Κανέλλη

Η έντονη παρουσία της στο κολέγιο σίγουρα έχει μείνει αξέχαστη στις συμμαθήτριές της, όπως και οι εξαιρετικές της επιδόσεις, τόσο στο σχολείο και στο μπαλέτο, όσο και στη μαγειρική, καθώς υποχρεωτικά έπρεπε να παρακολουθεί για ένα εξάμηνο μαθήματα μαγειρικής στα αγγλικά (εκτός κι αν προτιμούσε τη ραπτική…). Η πρώτη απόπειρά της να φτιάξει κράπφεν έγινε όταν ήταν δώδεκα χρόνων, με τη βοήθεια συνταγής από το σχολείο, που, όμως, γραμμένη στα αγγλικά, παρερμηνεύτηκε από τη Λιάνα, με αποτέλεσμα να γεμίσει το σπίτι καπνούς και τα κουλουράκια να τείνουν προς κάτι που έμοιαζε με κάρβουνο! Απτόητη εκείνη, συνέχισε τις προσπάθειες και πολύ γρήγορα διαπιστώθηκε με ιδιαίτερη χαρά από τις συμμαθήτριές της η κλίση της στη μαγειρική… Ήταν πλέον όλες σίγουρες πως, όταν θα μαγείρευε στο κολέγιο η Λιάνα, όλοι θα… έτρωγαν! Συχνά, μάλιστα, απολάμβαναν συγχρόνως —οπτικά πια— τα έργα της συμμαθήτριάς τους, καθώς τα κατάφερνε το ίδιο καλά στις κατασκευές, στη γλυπτική και στη ζωγραφική. Μάλιστα, δικά της σχέδια με Μίκυ Μάους και χάρτες κοσμούν ακόμη το νηπιαγωγείο του κολεγίου!