Για τη Μυρτώ και όχι μόνο: Κανονικά εγκλήματα και σχηματική τηλεοπτική τιμωρία
Και μες σε αυτό όλο ο απάνθρωπος, ο οικτρός, ο φρικαλέος, ο άθλιος μισογυνισμός και βέβαια μισανθρωπισμός.
«Μεσ’ στα σταχτοχώραφα του Κάνσας, στις ψηλές πεδιάδες, είναι το χωριό Χόλκομπ, σε μια ερημιά που οι άλλοι λένε «εκεί έξω»… Έτσι ξεκινά το «Εν Ψυχρώ» το θρυλικό βιβλίο του Τρούμαν Καπότε που ιστορεί την αναμονή και την εκτέλεση τη θανατικής ποινής δυο εγκληματιών απ’ το περιθώριο της αμερικάνικης υπαίθρου που δολοφονήσαν αναίτια μια οικογένεια στον ύπνο της. Ήταν η οριακή σηματοδότηση του είδους της «νουβέλας μη μυθοπλασίας» ή non-fiction novel ή αλλιώς του δημοσιογραφικού μυθιστορήματος! Όλα αυτά βέβαια, είναι εντελώς άσχετα, από άλλο πλανήτη ίσως, με την ελληνική πραγματικότητα της μόδας ίσως, της τάσης να πούμε για τα εγκλήματα που έχουν πληθήνει και κυριεύσει τη μικρότατη οθόνη, ακόμη και στις τάχα ψυχαγωγικές εκπομπές. Πόσο μάλιστα αν έχει το θέμα και νεαρή, γοητευτική σάρκα, κάποιο φόντο άγριου ή ήμερου ή μπορεί αγοραίου ή απλώς σκέτου, ιεραποστολικού σεξ, ουσίες, βέβαια έγκλημα και τηλεοπτική πρώτα από όλα τιμωρία! Και δίκες! Πολλές δίκες!
Όλοι αυτοί οι τυχαίοι και οι σεσημασμένοι μαζεύονται πάντα
Όλοι, εκπομπάρχες, πανελίστες, ειδικοί δημοσιογράφοι, αλλά και πρακτικάριοι, ακόμη ειδικοί στο βελονισμό, τη yoga, το μασάζ, τη βοτανοθεραπεία, τη χειροπρακτική και το διαλογισμό, πρώην αστυνομικοί, νυν αστυνομικοί εκπρόσωποι, δικηγόροι του ποινικού δικαίου και κάποιοι του αστικού ή και των δυο, πρώην μοντέλα, νυν ηθοποιοί με επιτυχία σε σίριαλ, περαστικοί απ τα πλατό και λογιών άλλες ειδικότητες εκφέρουν απόψεις, ιδέες, επιχειρηματίες γιατί; Για το μεγαλύτερο αγαθό, για ζωές που χάθηκαν νωρίς και για τους ανθρώπους που τους αγάπησαν και μείναν πίσω να θρηνούν απαρηγόρητοι. Αυθαίρετοι συλλογισμού, νοητικά χάσματα που συνδέουν το Ντουμπάι με το Αργοστόλι, εκτοξεύσεις με σιγουριά ευθύνης για «ενόχους», για θύματα, για οικογένειες, για φίλες και φίλους. Όλοι φταίνε, εκτός από εκείνους που μιλούν. Και μες σε αυτό όλο ο απάνθρωπος, ο οικτρός, ο φρικαλέος, ο άθλιος μισογυνισμός και βέβαια μισανθρωπισμός. Τι χείλη είχε η νεαρή γυναίκα; Τι ρούχα φορούσε; Έβγαινε τα βράδια; Με ποιους; Το κορμί της πως ήταν; Ήταν φυσικό κι αν όχι σε ποιον αισθητικό χειρουργό είχε πάει, σε ποια ηλικία και πόσο πλήρωσε ξέρουμε; Με ποιον μιλούσε στα τηλέφωνα και τι ήθελε μαζί του τα ξημερώματα; Οι φωνές, οι κατηγόριες, οι «δίκες» δεν σταματούν ποτέ, χωρίς ενοχές και τύψεις, κάποιον αυτοέλεγχο, λες και οι ζωές -και οι θάνατοι- των άλλων είναι περιβάλλον για το προσωπικό σόου της κάθε τηλεοπτικής προσωπικότητας.
Διαβάστε επίσης
Όταν η κοινωνιοπαθής έλλειψη ενσυναίσθησης γίνεται τηλεοπτικός λόγος
Και αν οι τηλεοπτικές περσόνες, ανάμεσα σε φωνές, τσακωμού και βροντοφωνίες για το ποιος θα ακουστεί περισσότερο και πιο δυνατά απ το πάνελ, φυλάνε και τα μπόσικα γιατί ξέρουν πως πέφτουν οι μηνύσεις, το ασύδοτο διαδίκτυο ωρύεται οριακά θριαμβικά, αφού ένας θάνατος βολεύει στο όποιο οριακά σοσιαλοπαθές προφίλ, έχει την φήμη του να υποστηρίξει. Κάποτε και τα ίδια τα πρόσωπα της τηλεόρασης πατάνε την μπανανόφλουδα της αγελαίες ασυδοσίας των social media. Χωρίς κρίση, επίγνωση, μέσα στην απουσία του Πάσχα, σημειώνονται επιστροφές στα προσωπικά media. Πώς ο «διεμφυλικός» έγινε ανδρικό όνομα, γιατί καταρρίφθηκε η γυναικοκτονία ή για στηριχθεί αυτή! Λάβρη η τοποθέτηση! Και όλη λάθος και χωρίς καμία υπόσταση. Γιατί έτσι βολεύει την όποια σχεδόν πολιτική αλλά κυρίως χωρίς ενσυναίσθηση ιδεολογία, όπου αδυνατούν τα πρόσωπα αυτά να μπουν στη θέση των άλλων. Τι κι αν ένα κορίτσι, λίγο μετά την ηλικία του παιδίου, αφέθηκε σε ένα παγωμένο μέρος, στο σκοτάδι και έχασε για πάντα όποια ανάσα ζωής, χαράς, ύπαρξης του, σαν να μην ήταν ποτέ, σαν να μην είχε αξία!
Η τηλεοπτική απαξία της ίδιας της ζωής
Και ειδησιογραφία συνεχίζεται και το θέμα πουλάει. Και δως του οι χαλασμένες βλεφαρίδες, οι σταγόνες αίματος στα πλακάκια και στα σεντόνια! Και έρχεται και η κηδεία! Οι ψυχρές κάμερες θα εστιάσουν, από θερμά ανθρώπινα χέρια στα δάκρια και στην οδύνη των γονιών, των φίλων, των αγαπημένων. Θα μετρήσουνε λουλούδια και θα ζουμάρουνε στη φωτογραφία του ύστατου τόπου διαμονής. Άντε οι παρουσιαστές θα κάνουν ένα σχήματα θλίψης, σα να βουτάνε πατουσάκια σε παγωμένη, τεράστια, σκοτεινή θάλασσα να μη πιτσιλιστούν τα σακάκια, ούτε και να κρυώσουν κιόλας, πως θα βγάλουν τις επόμενες εκπομπές και το θέμα τραβάει και τα νούμερα ανεβαίνουν! Ώσπου μένει η αλήθεια και η τραγική νοητική εικόνα, μια σπασμένης κούκλας, σε μια αφόρητη καθημερινότητα, που αν την ζεις, έστω και λίγο, μέσα από την τηλεόραση, είναι αφόρητη και δεν αξίζει, κατατονικά σχεδόν, ούτε να σηκωθείς από το κρεββάτι σου! Θεέ, μου πόση νιότη, πόσες προσωπικές αλήθειες και πόσα ανεκπλήρωτα όνειρα δεν χώρεσαν ποτέ σε μια σκαλέτα εκπομπών και ειδήσεων με σύντομους, κακογραμμένους και όλο ορθογραφικά τίτλους!
