Το δικαίωμα του Κώστα Τσουρού στη σιωπή για οποιοδήποτε λόγο

Και ξαφνικά ένας άνθρωπος, επαγγελματίας, της τηλεόρασης, με δημόσιο λόγο αλλά όχι απαραίτητα βίο, γίνεται ο ίδιος μεγάλο θέμα, γιατί επιλέγει για λίγο ή για πολύ, να σταματήσει να υπάρχει εικονικά στα social media και δη στο περιβόητο Instagram, όπου πλασματικά σχεδόν άτομα, avatar στοιχειωμένα κανονικών κάποτε υπάρξεων, επιδεικνύουν υπέροχες ζωές και μετράνε την άξια τους, με τις χιλιάδες των ακολουθών τους. Με λογαριασμούς, τόσο ΑΙ πια, όλο φίλτρα και αποθέωση της ψεύτικης εικόνας, με εξορισμένες τις ιδέες, τις πολλές λέξεις που ολοκληρώνουν ένα νόημα, είναι κάτι σα ζωντανά ημερολόγια, από «συναρπαστικές» στιγμές, που η ζωή μοιάζει ως ατέλειωτη πόζα. Η αυταρέσκεια, ο ναρκισσισμός, η ανουσιότητα μέσα από φωτογραφίες, σα εκσυγχρονισμένα φωτορομάντζα με έρωτες όχι στα δυο και βάλε, αλλά του εαυτού για τον ίδιον, είναι εθιστικά και γίνονται υλική πραγματικότητα που καθορίζει το βίο.

Όσο και αν φέρνουν σε κάποιους λεφτά με απευθείας διαφημίσεις από ηλεκτρονικό τζόγο, εσώρουχα, τρέσες μαλλιών, αποτριχωτικά, σαπούνια και σνίκερς, άλλο τόσο καταπίνουν την ανθρώπινη υπόσταση εκείνων που ποζάρουν και οι επαφές γίνονται μεταξύ αβαταρ, ώσπου δεν υπάρχει επιστροφή. Ναι, ναι! Τα social media κάποτε κάνανε πραγματικότητα το ότι ο κάθε ένας από εμάς να μπορεί να εκφράσει οποιαδήποτε άποψη έχει πάνω σε οποιοδήποτε θέμα, την ελευθερία του λόγου, τη βασική αρχή της δημοκρατίας, όσο και ισχύει το πλατωνικό αξίωμα πως «γνώμη δύνανται να έχουν άπαντες, γνώση δια να έχουν γνώμη όμως έχουν;» – όχι! Μα τώρα περάσαμε στα ψεύτικες, σκηνοθετημένες στιγμές μέσω των άβαταρ μας, όπου δείχνουμε σκηνοθετημένα πως τρώμε, πως ταξιδεύουμε, πως αγαπάμε, πως κάνουμε σχήμα ζωής, που μοιάζει να μην έχει αξία να τη ζούμε, χωρίς θεατές. Και βέβαια έχουμε βουτηχτεί συνολικά, ίσως παγκόσμια σε ένα κόσμο – βιτρίνα, όπου όλα είναι διαφήμιση, αλληλεπιδράσεις, δραστηριότητα προφίλ και προβολές. Θόρυβος, φασαρία, εναλλαγή αδιάφορων αλλά πολύχρωμων εικόνων, βομβαρδισμός από επουσιώδεις πληροφορίες πάντα με ωραίους φωτισμούς και εξαίσια χρώματα, μικρές συνεχόμενες ημικρανίες από τη διαρκή εισροή νέων.

Και ξαφνικά, ο Κώστας Τσουρός, πολύπαθος φέτος, κλείνει τα προφίλ του στα social media και βέβαια -oh! My God!- στο Instagram! Βοή, χλαπαταγή, οχλοβοή, χαλασμός στις αναλύσεις σε επίπεδο blog, vlog, opinion στα sites, πάνελ στη τηλεόραση, βαρυσήμαντων και βαρύγδουπων λογυδρίων εκπομπαρχών. Δεν βαριέσαι! Δουλίτσα να υπάρχει, ρε μπρο!

Γιατί έκλεισε τον λογαριασμό του ο Τσουρός: αναλύσεις, τοποθετήσεις και φωτογραφικές, όλο υπονοούμενα θεωρίες συνομωσίας

Ο Κώστας Τσουρός, λοιπόν, ανακοίνωσε λιτά και ανυποχώρητα με ανάρτηση του, πως «Ο λογαριασμός μου στο Instagram κλείνει. Καλή συνέχεια», ντύνοντας τη μουσικά με το «στην Πάρο και στη Νάξο, τον αέρα σου θ’ αλλάξω». Οι αναλύσεις πήραν φωτιά. Εξετάστηκε απ’ το ότι δεν ήθελε να δίνει τροφή και υλικό από το περιεχόμενο του, ή πως κουράστηκε, ή πως κάτι συνέβη στο τέλος των Πασχαλινών του διακοπών στη Νάξο και εκεί που έκανε αναρτήσεις συνεχώς, θέλησε να απομακρυνθεί και πως «έχει συγκεκριμένους παραλήπτες αυτό, ήθελε να δώσει μήνυμα σε συγκεκριμένους ανθρώπους».

Πολλοί παρουσιαστές κυρίως, κάνανε λόγο πως προσπάθησαν να επικοινωνήσουν με τον ίδιο τον Τσουρό, προκειμένου να τον ρωτήσουν περισσότερα για την επιλογή του, αλλά εκείνος δεν ανταποκρίθηκε. Και πιθανώς αλήθεια να βρίσκεται σε όλα. Μα η απορία είναι πως ένας άνθρωπος της τηλεόρασης, ένας δημοσιογράφος κυρίως, γινεται θέμα συζήτησης γιατί κλείνει έναν λογαριασμό! Λες και όλη η ουσία της επαγγελματικής του υπόστασης είναι αυτό και τίποτα άλλο! Σαν να μην υπάρχει παρουσία στο κόσμο, αν δεν καταγράφεται από αλγόριθμο!

Και σαν να μη μπορεί πέρα απ’ όλα τα άλλα, ο άνθρωπος να κουράστηκε από όλον αυτόν το θόρυβο, τη συνεχή παρακολούθηση, την διαρκή ανάλυση ποζών, την αναζήτηση κρυμμένων μηνυμάτων στις σύντομες φράσεις που συνοδεύουν τις φωτογραφίες, τις αναδημοσιεύσεις, την εύρεση τοξικότητας για άλλους, που κρίνουν επαγγελματικά τη χρονιά, ή για το ότι και αν και πως συνέβη στις διακοπές του στη Νάξο. Σαν και το δικαίωμα στη σιωπή απ’ όλη αυτή τη φασαρία, να μην είναι αυτονόητο, να μοιάζει ακατανόητο και παράλογο!

Όταν κάθε επαγγελματικό επίτευγμα ξεχνιέται για τα νούμερα τηλεθέασης της τελευταίας εκπομπής

Ο Κώστας Τσουρός προσωπικά μου είναι συμπαθής. Μοιάζει στη ψυχαγωγία σν να υπήρχε ένα κενό δημοσιογραφικής, αρσενικής ματιάς αποστασιοποιημένης από αλαζονεία αυθεντίας ή αναγωγής του ευτελούς σε ζήτημα μεγάλου ενδιαφέροντος, ακόμα και μεθοδολογίας και να το κάλυψε. Άλλωστε η πορεία του ήταν απ’ την αρχή στην ειδησεογραφία και την ενημέρωση. Απ’ όταν ως φρέσκος απόφοιτος του Ιστορικού Αρχαιολογικού του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, άφησε τα μαθήματα σε φροντιστήριο και τα ιδιαίτερα και έπιασε την πρώτη του δουλειά στο τμήμα διορθωτών των ειδήσεων της ΕΡΤ. Για δέκα χρόνια έμεινε στην ΕΡΤ και πέρασε στο ρεπορτάζ, εκκλησιαστικό, εκπαιδευτικό, οικονομικό και πολιτικό.

Ο ίδιος θεωρεί την δημοσιογραφία πολύ δύσκολο πράγμα και έχει αρχές απαράβατές στην άσκηση της. Και ναι, υπάρχουν άσχημες συμπεριφορές, που κάποτε αποκαλούνται αυστηρότητα. Από τα χρόνια που είναι στην ψυχαγωγία και μετά, από κεντρικούς παρουσιαστές δεν έχει νιώσει άσχημα. Στις ειδήσεις, ναι, αλλά τότε έλεγε πως «έτσι είναι δουλειά». Κάποτε ο διευθυντής του, για ένα λάθος πάνω στη φούρια και στο άγχος της δουλειάς, τον είχε χαστουκίσει. Ήταν ο πρώτος χρόνος της δουλειάς του. Του ζητήθηκε συγνώμη. Πήγε παρακάτω. Δεν το συζητά, σήμερα, ότι πρέπει να καταγγέλλεται κάθε τι ανάλογο. Αλλά ήταν η ψυχαγωγία που τον έμαθε να έχει πολύ «γερό στομάχι». Τον δίδαξε να αντέχει, να μπορεί να καταλαβαίνει πότε αυτό που γίνεται είναι «μαχαιριά», και πότε είναι «χάδι». Η ματαιοδοξία, νιώθει να κυριαρχεί σε αυτην, ενώ, στην ενημέρωση, οι δημοσιογράφοι πολεμάνε για τον ίδιο σκοπό, συνεργάζονται για να έχουν ένα καλό δελτίο ειδήσεων.

Όμως, η δημοσιογραφία είναι η ίδια σε όλους τους τομείς. Μόνο που ένα λάθος στις ειδήσεις μπορεί να έχει άμεση επίπτωση στη ζωή κάποιου, ενώ στην ψυχαγωγία, αν «πεις ότι η Βίκυ Καγιά φόρεσε μαύρο φόρεμα ή κόκκινο, δεν νομίζω ότι θα επηρεάσει και κανέναν» έχει σχολιάσει. Έχει αποδεχτεί την νεόκοπη ορολογία beef για «είπες – είπα και φτου απ’ την αρχή», που είχε με πρόσωπα της σόουμπιζ. Όταν σχολιάζει, όμως κάτι, διευκρινίζει πως η θέση του, έχει να κάνει με τα λεγόμενα ή τις πράξεις κάποιου όχι τον ίδιο τον άνθρωπο. Εμμονή δεν έχει για κανέναν! Με πολλά δυσαρεστημένα πρόσωπα, μιλά, γνωρίζεται, τα συζητά και κάποτε τα βρίσκουν στη μέση. Έχει συνεχίσει τηλεοπτικό καβγά στο τηλέφωνο μετά την εκπομπή. Έχει ζητήσει συγνώμη. Έχει στείλει και του έχουν στείλει εξώδικα. Για αυτόν ισχύει πως «οποιοσδήποτε και αν πει κάτι και δεν είναι προσβλητικό είναι η άποψη του». Η τηλεόραση, βρίσκει πως έχει γίνει πιο ανθρωποφαγική από ποτέ. Επικρατεί μία φρενίτιδα για το ποιος θα την πει στον άλλον. Δεν θα του άρεσε ο κόσμος να τον βλέπει και να γελάει με αυτά που λέει για τον άλλον. Προτιμά να τον βλέπουν για τη θεματολογία της δουλειάς που παρουσιάζει.

Μα όλα αυτά που είναι ο Τσουρός φέτος ξεχάστηκαν. Τα χαμηλά νούμερα της εκπομπής του, που γνώρισε περικοπές σε συνεργάτες και χρόνο, τον έκαναν βορά σε σχόλια ακόμα και συναδέλφων του, με άγριο, απορριπτικό, ανάλγητο λόγο.

Όταν το αυτονόητο δικαίωμα στη σιωπή μοιάζει ακατανόητο και παράλογο

Όλα ξεχνιούνται βέβαια! Και τα επιτεύγματα ενός ανθρώπου, τα καλά του, τα προσόντα. Η αγελαία βοή στο διαδίκτυο καραδοκεί και τα αλυχτίσματα της αντηχούν και στα πλατό των εκπομπών. Αυτός, ο Κώστας Τσουρός, που έχει παραδεχτεί, πως δεν βλέπει τις εκπομπές, δεν αντέχει τον εαυτό του, στην τηλεόραση, πως ντρέπεται, και τα βρίσκει όλα κακά και μετά τα βάζει με τον ίδιο και του είναι αδύνατον να ηρεμήσει, έχει κάθε δικαίωμα στη σιωπή, για όποιον λόγο. Και ας τον αφήσουμε ήσυχο. Και αφού θεωρούμε τόσο σημαντική την ψηφιακή του παρουσία, ε, ας την περιμένουμε, όχι με κουτσομπολίστικη διάθεση, αλλά με εκείνο τον Σεφερικό λόγο που λέει πως «σ᾿αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν᾿ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται». Στο Instagram και πέρα απ’ αυτό… κυρίως πέρα απ’ αυτό!