Οι 5 καλύτερες νέες σειρές της χρονιάς ως τώρα
Μια λίστα με τις κορυφαίες τηλεοπτικές αφίξεις του 2026 μέχρι στιγμής.
Περιεχόμενα
Το 2026 θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά που έριξαν οριστικά τίτλους τέλους, διαδοχικά, σειρές που θα συζητιούνται για καιρό. Από το «Stranger Things» μέχρι το «Euphoria» και το «The Bear», για να δώσουμε μόνο λίγα ενδεικτικά παραδείγματα, το τηλεοπτικό τοπίο περνά πλέον σε μεταβατικό στάδιο, καθώς ανοίγει το πεδίο εν αναμονή των επόμενων ιστοριών που θα μας κάνουν να κολλήσουμε στις οθόνες. Μερικές από αυτές βρίσκονται στην παρακάτω λίστα, η οποία περιλαμβάνει αποκλειστικά πρεμιέρες εντός του 2026 οι οποίες έχουν ολοκληρωθεί ήδη. Ως εκ τούτου, μην απορήσετε που λείπουν παραγωγές που και εμείς αγαπήσαμε, όπως τα «Pluribus» και «Heated Rivalry», διότι άρχισαν να παίζονται τον περασμένο Νοέμβριο. Ή αντίστοιχα, το αγωνιώδες «Cape Fear» που ολοκληρώνεται σε λίγες εβδομάδες. Ανακαλύψτε, λοιπόν, πώς διαμορφώνονται οι επιλογές μας μέχρι στιγμής, παρακάτω!
Οι καλύτερες σειρές του 2026 ως τώρα:
5. The Testaments
Δε θα το κρύψουμε, στην αρχή δεν ενθουσιαστήκαμε με το spin-off του «Handmaid’s Tale», κυρίως εξαιτίας του υπερβολικού βαθμού στον οποίο βασιζόταν στις συχνές εξηγήσεις εξαιρετικά συμβάντων. Ευτυχώς, αυτή η σεναριακή αμηχανία ξεπεράστηκε και το «Testaments» εξελίχθηκε σε ένα αβίαστα αγχωτικό δυστοπικό δράμα που προσεγγίζει τη νεανικότητα ως εφαλτήριο μιας αναγκαίας επανάστασης. Και επιπλέον, συγκεντρώνει στη διανομή των ηθοποιών του υποσχόμενα ονόματα που παραδίδουν ειλικρινά έξοχες ερμηνείες (Τσέις Ινφίνιτι, Λούσι Χάλιντεϊ, Ματέα Κονφόρτι).
4. A Knight of the Seven Kingdoms
Επιτέλους, ένα έργο από τον κόσμο του «Game of Thrones» που δεν πασχίζει με όλες του τις δυνάμεις να είναι «σοβαρό», πολύπλοκο και με το ζόρι ανατρεπτικό. Όπως είχαμε γράψει σχετικά: «Χωρίς ποτέ να γίνεται υποτιμητικό προς τον αλαφροΐσκιωτο ήρωά του, αναγνωρίζει πως τον διέπει μια χαριτωμένη αφέλεια η οποία τον εξανθρωπίζει ακαριαία. Και ταυτόχρονα, προσφέρεται για χαλαρή κωμωδία, καθώς εξαιτίας της αθώας φύσης του, βρίσκεται μπλεγμένος σε απρόβλεπτες καταστάσεις και παράδοξες παρεξηγήσεις. Υπό μία έννοια, αλλά και μια δόση υπερβολής, η σειρά δίνει την αίσθηση πως παρακολουθείς ένα συνδυασμό του “Shrek” και του “Πάρτι” (Μπλέικ Έντουαρντς, 1968), αν συμπεριλάμβαναν επιπλέον μπόλικες ποσότητες αίματος. Μια καλοδεχούμενη αλλαγή ύφους από το συνηθισμένο των μεγάλων τηλεοπτικών μπλοκμπάστερ, η οποία φέρνει μια αναγκαία φρεσκάδα στο είδος της φαντασίας».
3. Spider-Noir
Με τον Νίκολας Κέιτζ σε τρελά κέφια και τους συντελεστές να έχουν χειροπιαστό καλλιτεχνικό οίστρο, η μικρή οθόνη απέκτησε ακόμα μία ακόμα ιδιοσυγκρασιακή υπερηρωική σειρά η οποία, σε αντίθεση με την κατάσταση στον κινηματογράφο, υπηρετεί έξοχα το είδος αρνούμενη να συμβιβαστεί και ενθαρρύνοντας το δημιουργικό ρίσκο. Διαβάστε ολόκληρη την κριτική για το «Spider-Noir» εδώ.
2. Widow’s Bay
«Η σειρά παρότι αναπτύσσεται σα μια ιστορία τρόμου, μάλιστα παραπέμπει σε ανθολογία στοιχειωτικών λαϊκών παραμυθιών, χρωστά την πειστικότητά της στην κωμωδία. Οι ήρωες γίνονται προσβάσιμοι και γήινοι χάρη στην «αβολοσύνη», τις εκκεντρικότητες και τα ελαττώματά τους που εκτίθενται σε στιγμές αμηχανίας και με αυτόν τον τρόπο, όταν αργότερα βρεθούν σε κίνδυνο, οι απειλές που αντιμετωπίζουν διογκώνονται κατακόρυφα. Χώρια που το γέλιο με την κραυγή αγωνίας δεν απέχουν και τόσο πολύ μεταξύ τους…». Διαβάστε ολόκληρη την κριτική για το «Widow’s Bay» εδώ.
1. Margot’s Got Money Troubles
«Ακόμα μία έξοχη προσθήκη στο άτυπο ρεύμα των οπτικοακουστικών αφηγήσεων που εμβαθύνουν στο ψυχισμό ελαττωματικών μητέρων, το “MGMT” δεν περιορίζεται στο να απεικονίσει τη μητρότητα ως μια καταπιεστική συνθήκη, αλλά στο να την αναπαραστήσει σα μια ενστικτώδη, πηγαία απόφαση που παίρνει μια νεαρή γυναίκα για τον εαυτό της, όποιες και εάν είναι οι συνέπειες. Σε μια εποχή που η προστασία των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων κατόχων μήτρας δέχονται συνεχείς επιθέσεις, η προσοχή έχει εύλογα στραφεί προς την προστασία των σωμάτων και κατ’ επέκταση στην ασφαλή πρόσβαση, μεταξύ άλλων, στις αμβλώσεις. Το γεγονός πως μια ηρωίδα όπως η Μάργκο δεν καταφεύγει προς μια τέτοια λύση, παρά του παρουσιαστικού και της «εναλλακτικής» ιδιοσυγκρασίας της, δημιουργεί ένα καλοδεχούμενο ξάφνιασμα και ταυτόχρονα, μια ευκαιρία για εμβάθυνση σε μια κατάσταση που σπανίως βλέπουμε σε μικρές ή μεγάλες οθόνες, αλλά είναι εντελώς αληθινή». Διαβάστε ολόκληρη την κριτική για το «Margot’s Got Money Troubles» εδώ.
Διαβάστε επίσης
