Προφανώς και όλοι έχουν λαλήσει με τη σειρά «Widow’s Bay»
Το sleeper hit του Apple TV απέκτησε φανατικό κοινό που δικαιολογημένα είναι ενθουσιασμένο.
Περιεχόμενα
Ο περασμένος Απρίλιος ήταν γεμάτος πολυαναμενόμενες τηλεοπτικές πρεμιέρες, γεγονός που είχαμε επισημάνει ως οφείλαμε. Ανάμεσά τους βρίσκονταν τα φινάλε δημοφιλέστατων σειρών, όπως των «Hacks», «The Boys» και «Euphoria» , έτσι χρειάστηκε να περάσουν μερικές εβδομάδες για να συντονιστεί το κοινό με δύο νέους τίτλους του Apple TV οι οποίοι αποδείχθηκαν κάτι παραπάνω από αξιοπρόσεκτοι. Από τη μία είναι το ρηξικέλευθο «Margot’s Got Money Troubles» και από την άλλη το ευρηματικό «Widow’s Bay».
Ομάδα για πρωτάθλημα
Εμπνεύστρια της σειράς είναι η Κέιτι Ντίπολντ, σεναριογράφος του αστείρευτου «Parks & Recreation», της «γυναικοκεντρικής» αναβίωσης του «Ghostbusters» (Πολ Φέιτζ, 2016) και του ανάλαφρου υπερφυσικού θρίλερ «Στοιχειωμένο Αρχοντικό» (Τζάστιν Σίμιεν, 2023). Ποιότητες των τριών αυτών δουλειών της, δηλαδή τα στοιχεία της κωμωδίας, του τρόμου και της περιπέτειας συνδυάζονται άψογα στο «Widow’s Bay», το οποίο τοποθετείται σε ένα απομονωμένο νησί των ΗΠΑ που φιλοξενεί εκκεντρικούς κατοίκους και δεκάδες αιωνόβιους μύθους. Κεντρικός ήρωας είναι ο δήμαρχος της κοινότητας, στο ρόλο ο πάντα αξιόπιστος Μάθιου Ρις («The Americans»), ο οποίος θέλει πάση θυσία να βγάλει τον τόπο του από την αφάνεια. Για αυτό το λόγο, προσκαλεί ένα ταξιδιωτικό δημοσιογράφο στην περιοχή φιλοδοξώντας η διαμονή του να καταλήξει σε ένα διθυραμβικό άρθρο που θα φέρει επισκέπτες στο παραθαλάσσιο χωριό. Ωστόσο, η άφιξη του ρεπόρτερ συμπίπτει με το ξέσπασμα μιας σειράς διαφορετικών δυσοίωνων όσο και ανεξήγητων φαινομένων που απειλούν τις ζωές των ντόπιων. Πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο εξαιρετικός σκηνοθέτης Χίρο Μουράι («Atlanta», «Barry»), ενώ στη διανομή των ηθοποιών συναντούμε πρόσωπα που προσθέτουν στιβαρότητα στην παραγωγή, όπως η Ντέιλ Ντίκι («Πάση Θυσία», «A Love Song»), ο Στίβεν Ρουτ («Barry», «King of the Hill») και ο Κρίστιαν Κλέμενσον («Boston Legal»).
Μια πραγματική τουριστο-παγίδα
Η παρουσία των Ντίπολντ – Μουράι εγγυάται τη φρεσκάδα που διέπει το «Widow’s Bay», αφού μοιάζει καινούριο και ταυτόχρονα πωρωτικά οικείο, όπως επίσης τη μεθυστική άνεση με την οποία αλληλοσυμπληρώνονται το αλλόκοτο χιούμορ με το αγωνιώδες σασπένς και τις γενναιόδωρες ανατριχίλες. Πρόκειται για μια συνύπαρξη που φαινομενικά δε μοιάζει συμβατή, όμως, εάν υλοποιηθεί σωστά οδηγεί σε έξοχα αποτελέσματα. Πρώτος διδάξας αυτού του ύφους ήταν, φυσικά, ο Σαμ Ράιμι («Evil Dead»), αλλά τελευταία το βλέπουμε όλο και πιο συχνά στο πεδίο του horror. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το περσινό «Weapons» (Ζακ Κρέγκερ) και η πρόσφατη «Εμμονή» (Κόρι Μπάρκερ) που έχει εξελιχθεί σε κινηματογραφικό φαινόμενο. Η σειρά, λοιπόν, παρότι αναπτύσσεται σα μια ιστορία τρόμου, μάλιστα παραπέμπει σε ανθολογία στοιχειωτικών λαϊκών παραμυθιών, χρωστά την πειστικότητά της στην κωμωδία. Οι ήρωες γίνονται προσβάσιμοι και γήινοι χάρη στην «αβολοσύνη», τις εκκεντρικότητες και τα ελαττώματά τους που εκτίθενται σε στιγμές αμηχανίας και με αυτόν τον τρόπο, όταν αργότερα βρεθούν σε κίνδυνο, οι απειλές που αντιμετωπίζουν διογκώνονται κατακόρυφα. Χώρια που το γέλιο με την κραυγή αγωνίας δεν απέχουν και τόσο πολύ μεταξύ τους…
Φυσικά, το «Window’s Bay» δεν περιορίζεται στο να εξιτάρει τον τηλεθεατή, αλλά αφουγκράζεται ουσιαστικά πολύτιμες όσο και πάντα χρήσιμες να διερευνηθούν θεματικές. Κομβική αυτή που θέλει τον προσκολλημένο στο ρεαλισμό ορθολογισμό να συγκρούεται με τη δεισιδαιμονία, το υπερφυσικό και το αλλόκοσμο. Ο χαρακτήρας του Ρις εκτός από εκπρόσωπος της τοπικής εξουσίας είναι, επιπλέον, ένας εν μέρει παρείσακτος που αγωνιά για το στίγμα που θα αφήσει πίσω του, όντας ένας χήρος πατέρας. Οι συναναστροφές του με στοιχειά και πνεύματα δεν ανατρέπουν μόνο τις πεποιθήσεις του, αλλά και τη σιγουριά πως έχει την ικανότητα να προστατέψει την οικογένεια και κατ’ επέκταση τους συμπολίτες του. Βέβαια, η πιο σαρδόνια πτυχή της σειράς είναι αυτή που θέλει έμμεσα την παρουσία των διαφόρων δολοφονικών όντων να λειτουργούν… προστατευτικά προς ένα τόπο εξαρχής φτιαγμένο μακριά από όλους. Σύμφωνοι, «no man is an island» που λέει και ο ποιητής Τζον Ντον, όμως, όταν η επέλαση του τουρισμού έχει αποδειχθεί διαβρωτική σε τόσα άλλα μέρη, μήπως το υπερπέραν εξαπολύει τα δικά του μέσα προστασίας; Γιατί εκεί, σίγουρα, δε θα υπάρχει βραχυπρόθεσμη μίσθωση.
Διαβάστε περισσότερες κριτικές σειρών εδώ.
