Για την ώρα το «Testaments» είναι απλά ένα χλιαρό «Handmaid’s Tale»
Είδαμε τη σίκουελ σειρά που ανήκει στο πατριαρχικά δυστοπικό σύμπαν της Μάργκαρετ Άτγουντ και παίζει στο Disney+.
Στα τέλη της άνοιξης του 2025 το «Handmaid’s Tale» έριξε αυλαία μετά από έξι αγωνιώδεις, αλλά ενίοτε φλύαρους, κύκλους. Η αμερικανική σειρά που βασίστηκε στην «Ιστορία της Θεραπαινίδας» (εκδ. Ψυχογιός) της Μάργκαρετ Άτγουντ, ξεκίνησε κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ και έλαχε να ολοκληρωθεί τους πρώτους μήνες της δεύτερης. Μια σαρδόνια σύμπτωση εάν θυμηθούμε πως το έργο αναπαριστά μια δυστοπική εκδοχή των ΗΠΑ όπου ένα μέρος των πολιτειών έχει σχηματίσει τη Γαλαάδ, μια θεοκρατική στρατιωτική δικτατορία όπου οι άντρες εξουσιάζουν και οι γυναίκες υπάρχουν αποκλειστικά ως οντότητες αναπαραγωγής. Πρόκειται για μορφή εφαρμογής ακραίας κοινωνικής πατριαρχίας που φυσικά δεν υφίσταται με αυτόν τον τρόπο, αλλά με όσα συμβαίνουν στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, όπου μεταξύ άλλων τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των ανθρώπων με μήτρα πλέον διώκονται ανοιχτά, μοιάζει όλο και λιγότερο μακρινή σαν πιθανή εξέλιξη.
Οι δυσοίωνοι παραλληλισμοί ανάμεσα στην ανησυχητική πραγματικότητα και την εφιαλτική μυθοπλασία, σε συνδυασμό με την τρομερά αγχωτική πλοκή των πρώτων κύκλων, έκαναν το «Handmaid’s Tale» επίκαιρο και αβίαστα ψυχαγωγικό. Λογικό, επομένως, μόλις ένα χρόνο μετά να συντονιστούμε στη συνέχεια, το «Testaments» (Disney+), το οποίο επίσης αποτελεί μεταφορά μυθιστορήματος της Άτγουντ («Οι Διαθήκες», εκδ. Ψυχογιός). Η δράση τοποθετείται δεκαπέντε χρόνια μετά τα γεγονότα της πρωτότυπης σειράς, η Θεία Λίντια (Αν Ντόουντ) συνεχίζει να προσηλυτίζει νεαρά κορίτσια και η Τζουν (Ελίζαμπεθ Μος) παραμένει ενεργή στην αντίσταση, αλλά πλέον στο επίκεντρο δύο έφηβες από διαφορετικούς κόσμους. Από τη μία η Άγκνες, στο ρόλο η Τσέις Ινφίνιτι με πρόσφατη την αξέχαστη ερμηνεία της στο «Μια Μάχη Μετά την Άλλη», κόρη ενός Κυβερνήτη που νιώθει το βάρος της καταπίεσης να τη συνθλίβει, μαζί με την υποχρέωσή της να συμμορφωθεί μελλοντικά με ένα πνιγηρό ρόλο ως γυναίκα. Από την άλλη έχουμε την Ντέιζι (Λούσι Χάλιντεϊ), μια νεαρή που από τον «απελευθερωμένο» Καναδά βρέθηκε στη Γαλαάδ για να εκπληρώσει ένα μυστικό σχέδιο.
«Τι είναι Tinder;»
Με το φινάλε του «Handmaid’s Tale» να είναι ακόμα φρέσκο, όπως επίσης η συλλογική ανάμνηση του τι εστί η συγκεκριμένης κοπής τυραννική δυστοπία, η αρχική μεγάλη πρόκληση του «Testaments» ήταν να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα στο να δείχνει γνώριμο το σύμπαν του, αλλά και να συστήνεται από την αρχή. Υπό άλλες συνθήκες, το γεγονός πως πίσω από τις κάμερες επιστρέφουν κομβικοί και πολύπειροι συντελεστές, όπως ο showrunner Μπρους Μίλερ και ο σκηνοθέτης Μάικ Μπάρκερ, να ήταν μια θετική είδηση. Στην πράξη, όμως, αποδεικνύεται πως εκείνο που χρειαζόταν το franchise ήταν μια γερή δόση φρεσκάδας, κάτι που συνέβη μόνο στον τρόπο επιλογής των κεντρικών πρωταγωνιστριών.
Διότι εάν το «Handmaid’s Tale» ήταν, στον πυρήνα του, ένα καταιγιστικό θρίλερ επιβίωσης, το «Testaments» εκφέρεται σα μια ιστορία απότομης ενηλικίωσης που συγχρονίζεται με την πολιτική αφύπνιση των ηρωίδων. Κάτι εγγενώς διαφορετικό, δηλαδή, από αυτό που είχαμε συνηθίσει, το οποίο απαιτεί άλλου είδους προσέγγιση και διαχείριση υλικού. Οι Μίλερ – Μπάρκερ επιχειρούν να σμίξουν τη σκοτεινή μελαγχολία των «Αυτοχείρων Παρθένων» (Σοφία Κόπολα, 1999) με το καθωσπρέπει δράμα σαν το «Downton Abbey», συνδυασμός για τον οποίο ο υπογράφων θα πανηγύριζε εάν δεν ήταν τόσο άνευρα εκτελεσμένος. Στη σειρά, η νεανικότητα απεικονίζεται τετριμμένα, με σκηνές κυνηγητού κοριτσοπαρεών σε αργή κίνηση με ποπ μουσική υπόκρουση και με ενδιαφέροντα τύπου κάνω σκέιτ και ειρωνεύομαι τους γονείς μου. Οι ερμηνείες των Ινφίνιτι – Χάλιντεϊ, άψογο ταίριασμα παρεμπιπτόντως, καταφέρνουν ως ένα βαθμό να αναπληρώσουν την επί της οθόνης δύναμη που χάνεται λόγω του ισχνού γραψίματος. Έτσι, όταν θίγονται περίπλοκα ζητήματα, όπως η σεξουαλική επιθυμία, ή εκείνες βρίσκονται σε κίνδυνο, η παρουσία τους αναδύει μια αίσθηση επείγοντος.
Διαβάστε επίσης
Μην αφήσεις το voice over να σε λιώσει
Εάν τα παραπάνω σεναριακά ελαττώματα μπορούν εύκολα να προσπεραστούν, που μπορούν, τα πράγματα δυσκολεύουν όσον αφορά την αφήγηση εκτός κάδρου. Παρόλο που ό,τι συμβαίνει στη σειρά είναι απολύτως κατανοητό, το voice over χρησιμοποιείται καταχρηστικά τόσο για να επεξηγήσει τα προφανή, όσο και για να διατυπώσει παρωχημένη κοινωνική καταγγελία. Είναι ενδεικτικό το εξής, με το οποίο ξεκινά το τρίτο επεισόδιο: «Οι υποψήφιοι για δημόσια αξιώματα είχαν μιλήσει ανοιχτά για τις γυναίκες, για τους γκέι, μα εκλέχτηκαν παρόλα αυτά. Ο κόσμος νόμιζε ότι τα έλεγαν ως υπερβολή. Τώρα οι γυναίκες δε δουλεύουν, δεν έχουν τηλέφωνο, δε διαβάζουν βιβλία. Και οι γκέι; Ξέρετε τι έπαθαν…». Το μόνο που έλλειπε ήταν ένα emoji που κλείνει το μάτι για να βεβαιωθούμε πέρα από κάθε αμφιβολία τι θέλει να πει ο ποιητής. Δε γνωρίζω εάν αυτή η σκηνοθετική επιλογή είναι απόρροια της ευρύτερης κουβέντας που θέλει τις τηλεοπτικές παραγωγές να προσαρμόζονται στο γεγονός πως το κοινό πια παρακολουθεί «scrollάροντας», πάντως δεν είναι επαρκές άλλοθι για τέτοιου είδους προχειρότητες.
Φάλτσα σαν τα παραπάνω, βέβαια, απλά αδικούν – για την ώρα – τη δυναμική του «Testaments». Καθώς, το μεγαλύτερο ατού της οφείλεται στο επικίνδυνο αδιέξοδο που έχει βρεθεί η αινιγματική Ντέιζι, αλλά και στις πολλαπλές τροπές που μπορεί να πάρει στην πορεία η άνιση σχέση της με την Άγκνες. Αμφότερες ηρωίδες με υποβλητικά διακυβεύματα τα οποία είναι ικανά να «κουβαλήσουν» με άνεση τη δράση μέχρι το πέρας των δέκα επεισοδίων του πρώτου κύκλου. Εξάλλου, υπάρχει κάτι παράξενα καταπραϋντικό στο να βλέπεις κάτι τόσο στρεσαριστικά αποκαρδιωτικό, ενώ ο κόσμος κινείται προς μια παρόμοια κατεύθυνση.
