«Ας περιμένουν οι γυναίκες»: Ο ορισμός του πέναλτι κυρία μου!
Η είδηση των ημερών στα κινηματογραφικά μας είναι πως ξαναβγαίνει το «Ας περιμένουν οι γυναίκες», αυτή τη φορά ως ένα είδος χρονομηχανής που μας επιστρέφει στα 90’s.
Ποια «Οδύσσεια»; Και ποιος Νόλαν; Για μένα η είδηση των ημερών στα κινηματογραφικά μας είναι πως ξαναβγαίνει το «Ας περιμένουν οι γυναίκες», αυτή τη φορά ως ένα είδος χρονομηχανής που μας επιστρέφει στα 90’s. Το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» δημιουργήθηκε ως καλοκαιρινό ταξίδι – «μια καλοκαιρινή περιπέτεια». Και επιστρέφει ως ταξίδι στο χρόνο. Πάντα καλοκαιρινό. Αλλά και πάντα δικό μας.
Η ίδια η υπόθεση της ταινίας είναι ένας συνδυασμός ρομαντικής κομεντί και υπαρξιακής δραμεντί – πολλά χρόνια πριν το πρώτο είδος αποκτήσει σταθερή εμπορική επιτυχία και το δεύτερο γίνει μια απολύτως εύκολη μανιέρα – συνήθως εξομολογητική. Ο Πάνος ερωτεύεται την τραγουδίστρια που συναντά στο δρόμο κεραυνοβόλα – με την ίδια υπερβολή που ο Έλληνας ανακάλυπτε στα 90’ς το life style. Οι ενστάσεις του φίλου του Μιχάλη, απέναντι σε αυτό τον ακραίο άνισο καλοκαιρινό έρωτα, έχουν να κάνουν με την ανάγκη υπεράσπισης κάποιων παραδοσιακών αξιών που ακόμα φαίνεται να υπάρχουν πιο πολύ ως προσχήματα όμως: δεν υπάρχει το «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια» παρά μόνο στο μυαλό διάφορων πολιτικάντηδων υποκριτών, οι νέοι Θεοί είναι το χρήμα, η πλάκα και οι γκόμενες. Το κορίτσι από το Φάληρο (;), η τότε πιτσιρίκα Αγγελική Ηλιάδη, είναι σαν εξώφυλλο του Νίτρο. Η εμφάνισή της είναι για τον Πάνο που ονειρεύεται (όπως όλοι τότε) τη μεγάλη ζωή, η απόδειξη ότι τα όνειρα μπορεί να γίνουν πραγματικότητα όχι στο δρόμο για μια Ιθάκη αλλά απλά στα πέριξ της λίμνης Βόλβης, που κανείς δεν ξέρει για πιο λόγο είχε γίνει γνωστή.
Ενώ κάποιος θα νόμιζε πως υπάρχει μια ειρωνεία για έρωτες που βλέπουμε σε πρωτοσέλιδα, εν τούτοις αυτό που αντιμετωπίζεται με δεικτικότητα είναι κυρίως οι κλασικές παραδοσιακές αξίες που στα 90’s (φυσικά κι αργότερα) ξεφτίζουν μολονότι περισσεύει η υποκρισία – οι γυναίκες και τα παιδιά στη Θάσο μπορούν να περιμένουν, δεν είναι δα και τίποτα παράξενο αφού όλοι κάνουν (κάνουμε…) ότι είναι δυνατόν για να μας περιμένουν όσο πιο πολύ γίνεται. Στο μεταξύ πείθουμε τον εαυτό μας ότι ερωτευόμαστε, τραβάμε την προσοχή, διασκεδάζουμε. Ζούμε όπως θέλουμε. Αλλά στα κρυφά, έτσι υποκριτές και παρτάκηδες όπως είμαστε. Στην υγειά του κορόιδου που είναι ο επίσης ερωτοχτυπημένος μπατζανάκης Αντώνης (Κλυταιμνήστρα ουουου).
Ο Τσιώλης σαρκάζει την ψυχανάλυση («μην ανησυχείτε για το συγγενή σας, παρουσιάζει μια απλή διαταραχή του ελέγχου των παρορμήσεων» λέει ο μοναδικός γιατρός που εμφανίζεται), την εμμονή της χώρας με το τζόγο, το καψουροτράγουδο που όμως είναι αυθεντική έκφραση μιας κάποιας ανικανοποίητος λίμπιντο που είναι ίσως η μόνη αυθεντική απόλαυση. Υπάρχει χώρος για όλα: για τον έρωτα που παραμένει ασυγχώρητος από μια κοινωνία που κατά τα άλλα χαριεντίζεται βλέποντας γκόμενες στα εξώφυλλα («γιατί οι άνθρωποι δεν συγχωρούν όσους από έρωτα εκπέσανε»), για το παράπονο γιατί μας ξεχνάνε στη μοιρασιά – φυσικά και για την πολιτική. Ο Τσιώλης επισημαίνει ότι αυτό που στην Ελλάδα θεωρείται «πολιτική θέση» δεν είναι παρά ένα ιμάμ μπαϊλντί στο οποίο βρίσκεις συναισθηματισμούς («ψήφισε η μάνα μου Νέα Δημοκρατία;(…) ναι, το ψηφοδέλτιο το φίλησε, το σταύρωσε τρεις φορές με το χέρι της και το ‘ριξε»), ιστορικές κληρονομιές («ο πατέρας μου ήταν δημοκράτης από την Παπαδίτσα»), συμπεράσματα που βασίζονται στο τίποτα («τώρα που ακούσαμε την ιστορία του μπαμπά σας, θα ψηφίζουμε όλοι ΠΑΣΟΚ, έτσι Αρχοντούλα;»), συνδιαλλαγές για λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με το ρουσφέτι. Όλο αυτό, λέει ο Τσιώλης, κυκλοφορεί στην Ελλάδα σε συσκευασία πολυτελείας, ενώ είναι ένα απόλυτο τίποτα φορτωμένο με βαρύγδουπες εκφράσεις. Που να είχε ασχοληθεί και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ!
Διαβάστε επίσης
Θα γινόταν αν γυρίζαμε ποτέ το «Ας ξαναπεριμένουν οι γυναίκες». Οι πιστοί του Σταύρου θα κινητοποιούμασταν σαν να ακούσαμε τον μαγικό του αυλό από εκεί ψηλά που βρίσκεται. Στο μεταξύ, σαν φόρο τιμής σε όσα αγαπήσαμε γιατί δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς και όσα ονειρευτήκαμε ένα καλοκαίρι πιωμένοι, ας ξαναδούμε την ταινία. Την πρώτη φορά που την είχα δεν το κορίτσι που με συνόδευε έφυγε στο διάλειμμα. Για να μου δώσει να καταλάβω ότι δεν είναι ωραίο να είσαι γυναίκα και να περιμένεις. Μπορεί να είχε και δίκιο, αλλά ήταν ο ορισμός του πέναλτι κυρία μου…
Διαβάστε επίσης
