Η Μάρω Κοντού ήταν ενενήντα δυο ετών και δεκάδων ρόλων
Όλοι κι όλες παρακολουθούσαν πάντα με ένα κρυφό θαυμασμό τις ιστορίες της: ήθελαν να την βλέπουν γιατί μαγνήτιζε βλέμματα.
Ο κόσμος που αποχαιρέτισε την Μάρω Κοντού ήταν πάρα πολύς και ήταν λογικό αφού η θλίψη που σκόρπισε η είδηση του θανάτου της υπήρξε τεράστια. Πολλοί αισθάνθηκαν ότι έχασαν ένα δικό τους άνθρωπο κι αυτό δεν ισχύει πάντα με τις πρωταγωνίστριες που φεύγουν. Άλλες τις αποχαιρετούμε και θρηνούμε την ομορφιά τους, άλλους τις αποχαιρετούμε και θρηνούμε τους μεγάλους ρόλους τους, άλλες τις αποχαιρετούμε κι απλά μαζί τους αποχαιρετούμε την εποχή τους, δηλαδή θρηνούμε κομμάτι τα νιάτα ματς. Η Μάρω Κοντού ήταν απλά πρωταγωνίστρια – ίσως η πιο απλή πρωταγωνίστρια της μεγάλης κάποτε Finos Film – απλή μέσα στην μοναδική αριστοκρατική ομορφιά της. Δεν είχε το σύνθετο παίξιμο της Τζένης Καρέζη, ούτε το απλοϊκό της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Δεν είχε την συνταρακτική ομορφιά της Ζωής Λάσκαρη, ούτε το μπρίο της Μάρθας Καραγιάννη που έκανε πολλές πιτσιρίκες της εποχής να ταυτιστούν μαζί της. Με την Μάρω Κοντού λίγες ταυτίστηκαν ακόμα κι όταν πάτησε τον Αντωνάκη της ή όταν είπε το προφεμινιστικό «του αγοριού απέναντι πείτε του πως πεθαίνω». Αλλά όλοι κι όλες παρακολουθούσαν πάντα με ένα κρυφό θαυμασμό τις ιστορίες της: ήθελαν να την βλέπουν γιατί μαγνήτιζε βλέμματα.
Η Μάρω Κοντού δεν είχε τρόπους: είχε μια τεράστια γκάμα από ρόλους. Ήταν σαν να έχει μια μαγική ντουλάμπα σπίτι της, να την ανοίγει και να βρίσκει σε αυτή ό,τι της ήταν απαραίτητο για να μας πείσει για την ικανότητα της. Δεν υποδυόταν, μεταμορφωνόταν. Ήταν ταυτόχρονα η λιγότερο και η περισσότερο ηθοποιός. Λιγότερο γιατί δεν προσπαθούσε να σε πείσει ότι ήταν η εκπρόσωπος κάποιας μεγαλειώδους συνταγής υποκριτικής: στους ρόλους της έβλεπες μάλλον την δική της ταύτιση με δαύτους παρά μια προσπάθεια να σε πείσει για την αλήθεια τους. Και περισσότερο γιατί οι μεταμορφώσεις της ήταν διαρκείς και ασταμάτητες και η ευκολία της να περνά από την κωμωδία στο δράμα καταπληκτική. Η δε ικανότητα της να τραβά το βλέμμα χάρη σε μια ακαταμάχητη γοητεία ήταν τόσο μεγάλη ώστε σε ένα από τους καλύτερους ρόλους της δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομά της παρόλο που το πέρασμά της από την ταινία είναι αξέχαστο. Στο «Δημήτρη μου, Δημήτρη μου…» είναι η πλούσια πελάτισσα του νυχτερινού κέντρου που γοητεύεται και γοητεύει τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ που δεν μαθαίνει ποτέ ούτε καν πως την λένε. Ούτε κι εμείς. Αλλά τι σημασία έχει, όταν στα κοντινά της πλάνα τα μάτια της κουβαλάνε τόση ομορφιά;
Διαβάστε επίσης
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Η Μάρω Κοντού ήταν όμορφη αλλά δεν έκανε καριέρα ως ντίβα: δεν θέλησε ούτε αυτό που θα της ήταν πολύ εύκολο δεδομένου ότι όπως σωστά έχει πει ο μεγάλος Αλέκος Σακελάριος «ήταν η μια και μοναδική Ιταλίδα Ελληνίδα της εποχής». Η Μάρω Κοντού έκανε καριέρα ως μεγάλη καρατερίστα: δεν ήταν η έκταση του ρόλου το μυστικό αλλά η ερμηνεία. Στο «Φίλο μου τον Λευτεράκη» ο ρόλος δεν είναι τεράστιος, αλλά η παρουσία της καταλυτική. Στα «Κίτρινα γάντια» είναι Ρένα Καλιγγαρίδη – νομίζεις ότι την ξέρεις προσωπικά. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για την Ελένη Κοκοβίκου, την γυνή που δεν φοβάται τον άντρα – και γιατί άλλωστε. Αλλά η Μάρω Κοντού είναι και η Ζανέτ Φλωρά στο «Έγκλημα στο Κολωνάκι» και πάντα η Ρίτα που κάνει τον Δημήτρη Χορν να πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο για πάρτι της, πριν πει «Αλίμονο στους Νέους».
Η Μάρω Κοντού ήταν 92 ετών και δεκάδων διαφορετικών ρόλων. Την αποχαιρετώ με ευγνωμοσύνη γιατί έδωσε στην Ελληνίδα υπόσταση πολλαπλή. Με την τρομερή της φωνή και το μοναδικό βλέμμα της. Με την αγάπη της για τις Ελληνίδες που υποδύθηκε. Σε καιρούς που κάμποσες από αυτές ήταν κρυμμένες…
Διαβάστε επίσης
