Δέκα χρόνια μετά το «La La Land» παραμένει η πιο ρομαντική στιγμή του σύγχρονου Χόλιγουντ
Πριν από μία δεκαετία το μιούζικαλ του Ντάμιεν Σαζέλ αναβίωσε το είδος και μας χάρισε τη συγκινητική συνύπαρξη των Έμα Στόουν και Ράιαν Γκόσλινγκ.
Περιεχόμενα
Όταν το πρώτο πράγμα που απεικονίζεται σε μια ταινία είναι μια θεαματική μουσικοχορευτική σεκάνς, όπου οι οδηγοί σταματημένων από την κίνηση αυτοκινήτων ξεσηκώνονται και καταλαμβάνουν το δρόμο, είναι αναπόφευκτο πως η συνέχεια θα είναι αντίστοιχου επιπέδου. Φυσικά, έτσι ξεκινά το «La La Land», το εκσυγχρονιστικό μιούζικαλ του Ντάμιεν Σαζέλ το οποίο καθιέρωσε τον ίδιο ως κορυφαίο σκηνοθέτη, αναβίωσε ένα ολόκληρο είδος, αλλά και έκανε την υφήλιο να ερωτευτεί μέσα από το ρομάντζο που βιώνουν οι πρωταγωνιστές Έμα Στόουν και Ράιαν Γκόσλινγκ. Δέκα χρόνια μετά την πρεμιέρα της, η ταινια παραμένει η πιο ρομαντική στιγμή του Χόλιγουντ, αλλά και ένα από τα μεγαλύτερα ποπ σουξέ της πρόσφατης ιστοριας του.
(Πρώην) είδος προς εξαφάνιση
Έως τα μισά των ’10s, τα κινηματογραφικά μιούζικαλ ήταν μια άγνωστη έννοια και σίγουρα τα στούντιο δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον να τα χρηματοδοτήσουν. Ο Σαζέλ το ήξερε καλά αυτό, καθώς είχε ήδη γράψει μια πρώιμη εκδοχή του «La La Land» όταν ήταν φοιτητής, μαζί με το σταθερό συνεργάτη του και συνθέτη Τζάστιν Χέργουιτζ, αλλά το χρηματικό κεφάλαιο αγνοούταν. «Ξέδωσαν» με το θεματικά συγγενές και τρυφερό «Guy and Madeline on a Park Bench» (2009), αλλά χρειάστηκε να γίνει ευρέως γνωστό το όνομα του σκηνοθέτη (και ντράμερ) χάρη στο υπερηχητικό «Χωρίς Μέτρο» («Whiplash», 2014) προτού ανοίξει ο δρόμος για την ταινία που ονειρευόταν να γυρίσει.
Μάλιστα, το «La La Land» είναι βασισμένο σε εμπειρίες που είχε ο ίδιος ο Σαζέλ την περίοδο που προσπαθούσε να εδραιωθεί στη βιομηχανία του θεάματος. Η απομυθοποίηση του χώρου, η αποξένωση που εκτοξεύεται όταν μετακομίζεις σε μια άγνωστη μητρόπολη, αλλά και η αίσθηση πως τα όνειρά σου απομακρύνονται και οι ευκαιρίες μειώνονται, είναι ενέργειες που διατρέχουν το φιλμ – φόρο τιμής στην αποκαλούμενη «χρυσή εποχή» του Χόλιγουντ. Πρόκειται για μία φάση στην ιστορία του αμερικανικού σινεμά που λατρεύουν οι Σαζέλ – Χέργουιτζ, εξ ου και πολλά από αυτά τα φιλμ βρίσκονται στο γενετικό κώδικα του «La La Land». Ενδεικτικά, αναφερουμε κλασικούς τίτλους όπως τα «An American in Paris» (Βιθέντε Μινέλι, 1951), «Τα Κορίτσια του Ροσφόρ» (Ζακ Ντεμί, 1967) και «Τραγουδώντας στη Βροχή» (Τζιν Κέλι & Στάνλεϊ Ντόνεν, 1952).
Νοσταλγώντας όσα έχεις
Η ταινία, φυσικά, περιστρέφεται γύρω από έναν τζαζ μουσικό (Γκόσλινγκ) και μία ηθοποιό (Στοόυν) που προσπαθούν να διακριθούν στους τομείς τους, ζώντας στο εκθαμβωτικό πλην αφιλόξενο Λος Άντζελες. Καθώς ερωτεύονται και η σχέση τους αποκτά όλο και περισσότερη συναισθηματική αξία για εκείνους, προοδευτικά αναδεικνύεται το κεντρικό ερώτημα του «La La Land»: μπορεί μια αγάπη να επιβιώσει όταν ο ένας αποτυγχάνει στους στόχους και ο άλλος όχι;
Υπάρχει απόκριση από τους συντελεστές του μιούζικαλ, πιο ώριμη και λιγότερο προβλέψιμη από όσο μας είχαν συνηθίσει τα φιλμ στα οποία κλείνει το μάτι ο Σαζέλ. Και εδώ έγκειται ο βασικός λόγος που η δημιουργία του είχε τόση επιτυχία. Αφού, χρησιμοποίησε οικεία σεναριακά μοτίβα και διαχρονικά επώδυνους προβληματισμούς, ικανοποιώντας τόσο όσους τα έχουν καταφέρει, αλλά και όσους υποφέρουν από τα απωθημένα, οδηγώντας σε ένα πειστικό και μοντέρνο στο σήμερα επιστέγασμα. Βεβαίως, αυτό δε συνεπάγεται πως δεν υπάρχουν εύλογες αντιρρήσεις με αυτό, όμως ας μην κάνουμε spoil σε κάποιον που δεν το έχει δει ακόμα…
Η υποδοχή που γνώρισε το «La La Land» ήταν διθυραμβική. Με προϋπολογισμό 30 εκατομμύρια δολάρια, έφτασε να ξεπερνά τα 504 εκατ. συνολικά έσοδα παγκοσμίως. Απέσπασε έξι Όσκαρ, εκ των οποίων το α’ γυναικείου ρόλου για την Στόουν, τη χρόνια με το ιστορικό λάθος που το βραβείο καλύτερης ταινίας αρχικά δόθηκε σε εκείνο, προτού καταλήξει στην ομάδα του «Moonlight». Και ίσως το πιο σημαντικό, υπήρξε καθοριστικό ώστε τα μιούζικαλ να εκτιμηθούν από την αρχή. Στα χρόνια που πέρασαν, τα στούντιο επένδυσαν ξανά στο είδος, κίνηση που απέδωσε μερικούς αξιομνημόνευτους αλλά και ιδιοσυγκρασιακους καρπούς («Tick, Tick… Boom!», «Annette», «The Greatest Showman» «Wicked», «West Side Story»).
Μπορείτε να δείτε το «La La Land» στο Cinobo.
