Αγαπητά millennials: Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχολούμαστε με το «Χάρι Πότερ» εν έτει 2026
Το τρέιλερ της πολυαναμενόμενης διασκευής των βιβλίων της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ αποτελεί επιτομή του αναμασήματος και μια θλιβερή στιγμή για την ποπ κουλτούρα.
Περιεχόμενα
Το πρώτο βιβλίο της σειράς «Χάρι Πότερ» με τίτλο «Η Φιλοσοφική Λίθος» κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1997. Η χολιγουντιανή διασκευή του μυθιστορήματος έκανε πρεμιέρα τέσσερα χρόνια αργότερα πυροδοτώντας μια παγκόσμια φρενίτιδα για τις απίθανες περιπέτειες του μικρού μάγου, όπως τις εμπνεύστηκε η συγγραφέας Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Όταν βγήκε η ταινία την είδα στο αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο, τα πλέον ανύπαρκτα Village Cinemas στο Μαρούσι. Ήμουν επτά χρονών και όπως όλοι οι συνομήλικοί μου είχα μείνει άναυδος από όσα βίωσα στη σκοτεινή αίθουσα. Το μόνο που ήθελα γυρνώντας σπίτι ήταν να διαβάσω τα βιβλία ώστε να μεταφερθώ το συντομότερο στο κόσμο που υπάρχει το κουίντιτς και η αλληλογραφία με κουκουβάγιες.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά, αντικρύζω με απορία τους έτερους τριαντάρηδες γύρω μου, καθώς μετρούν αντίστροφα για την πρεμιέρα της τηλεοπτικής «Φιλοσοφικής Λίθου», η οποία, με βάση το τρέιλερ της, δείχνει σα μια πανάκριβη απομίμηση της ταινίας του Κρις Κολόμπους. Και αναρωτιέμαι, πώς μπορεί να προκαλεί ενθουσιασμό κάτι που μοιάζει πανομοιότυπο με την προηγούμενη μεταφορά και μάλιστα, να θεωρείται τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς; Η απάντηση είναι αρκετά απλή. Οι millennials, μια γενιά μεγαλωμένη σε διαρκείς υπαρξιακές κρίσεις και μεγάλες κοινωνικές μεταβολές, αγαπούν λίγα πράγματα περισσότερο από την ασφάλεια του οικείου. Για αυτό το λόγο, αποδείχθηκαν οι καλύτεροι χρηματοδότες της οικονομίας της νοσταλγίας που κυριαρχεί την τελευταία δεκαπενταετία. Υπό αυτήν την άποψη, όσο πιο ίδια είναι η σειρά με την ταινία του ‘01 τόσο το καλύτερο. Στάση που, βεβαίως, δεν περιορίζεται στο «Χάρι Πότερ».
Το άγχος της ενηλικίωσης
Ένα από τα καλύτερα podcasts εκεί έξω, το ιρλανδικό «Blindboy Podcast», την 1η Αυγούστου 2023 αφιέρωσε μεγάλο μέρος του επεισοδίου του για να αναλύσει το φαινόμενο των millennials που αρνούνται να συμφιλιωθούν με το πέρασμα του χρόνου εξετάζοντάς το υπό ένα πολιτισμικό πρίσμα. Με φρέσκια την κυκλοφορία του «Barbie» στους κινηματογράφους, ο παρουσιαστής της εκπομπής διατυπώνει την εξής εύστοχη παρατήρηση: «Το κοινό στο οποίο απευθύνεται η ταινία δεν είναι τα παιδιά. Αντιθέτως, είναι ενήλικες που θυμούνται πώς ήταν να είσαι παιδί και να έχεις μια κούκλα Barbie. […] Πράγματα όπως η μουσική και η μόδα που είναι διασκεδαστικά και ανέμελα αφορούν, διαχρονικά, κόσμο μεταξύ των 16 και 30 ετών. Γιατί μετά, θεωρητικά, περνάς σε μια τακτοποιημένη φάση της ζωής σου, όπου τα έχεις λύσει σχεδόν όλα».
Βεβαίως, για τους millennials δεν ίσχυσε ποτέ κάτι τέτοιο. Μια ώριμη ενηλικίωση δεν μπορεί να υπάρξει όταν ζεις σε διαρκή οικονομική και στεγαστική επισφάλεια, όταν μπορείς να βγάλεις δίπλωμα αυτοκινήτου αλλά όχι να αποκτήσεις όχημα και όταν η αβεβαιότητα συνοψίζει το πώς βλέπεις το μέλλον σου. Έτσι, όταν συναναστρέφεσαι κάτι πολύ αγαπητό και άρα σημαντικό από την παιδική ηλικία σου, όπου η έννοια των ευθυνών ήταν άγνωστη, νιώθεις ξανά ελπιδοφόρα και πως ο χρόνος σου δεν έχει τελειώσει. Ακόμα και εάν είσαι πιο κοντά στη μέση ηλικία παρά στα δεκαοκτώ. Αδιόρατα, με αυτόν τον τρόπο η νοσταλγία υπεισέρχεται στον τρόπο που καταναλώνεται μια κουλτούρα διαρκούς κοιτάγματος στο παρελθόν, το οποίο με τη σειρά του μετατρέπεται σε εξαγοράσιμο προϊόν. Το εάν έχει καλλιτεχνική αξία ή όχι, αποδεικνύεται εντελώς δευτερεύον.
Για πάντα παιδιά(;)
Όσο, λοιπόν, κατανοητό και εάν είναι το πλαίσιο που δημιούργησε τριαντάρηδες που προσδιορίζονται ως Γκρίφιντορ ή Σλίθεριν, ο υπογράφων είναι Χάφλπαφ προφανώς, άλλο τόσο παραμένει απογοητευτική η ανυπομονησία για το τηλεοπτικό «Χάρι Πότερ». Κυρίως για δύο λόγους. Αφενός, διαιωνίζει την αντιμετώπιση των millennials ως πιτσιρίκια με λεφτά. Δεν είναι τυχαίο πως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές βρίσκονται στα σκαριά σχεδόν δέκα μπλοκμπάστερ βασισμένα σε παιχνίδια (Hot Wheels, Polly Pocket) και παιδικές εκπομπές (Barney), τα οποία δεν θα προέκυπταν εάν το «Barbie» δεν αποδεικνυόταν τόσο επιτυχημένο. Είναι πρόσφατο και το παράδειγμα του αφόρητα διεκπεραιωτικού «Masters of the Universe».
Αφετέρου, υπάρχει και ο ελέφαντας στο δωμάτιο εν ονόματι Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Συγκεκριμένα, το πώς η συγγραφέας έμπρακτα χρησιμοποιεί τα κεφάλαια που έχει εξαιτίας του «Χάρι Πότερ» για να βλάπτει συστηματικά την τρανς κοινότητα. Η Βρετανίδα που έχει συνταχθεί με τις TERF φεμινίστριες, χρησιμοποιεί σταθερά την επίδραση και τη χρηματική ισχύ της για την υπονόμευση και την υπαρξιακή αμφισβήτηση μιας ολόκληρης ομάδας ανθρώπων. Η σειρά που ετοιμάζει το HBO της εξασφαλίζει την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσει αυτήν την πρακτική για πάρα πολλά χρόνια στο μέλλον.
Επομένως, καταλήγουμε σε ένα βασικό συμπέρασμα. Ένα καινούριο «Χάρι Πότερ» δεν ήταν ποτέ αναγκαίο και σε καμία μορφή, πόσω δε μάλλον σαν αυτή που προορίζεται να κάνει πρεμιέρα τα φετινά Χριστούγεννα. Αυτό που σίγουρα χρειάζεται, από την άλλη, είναι οι millennials να αρχίσουν να υιοθετούν τους μηχανισμούς που θα τους επιτρέψουν να φτιάχνουν ασφαλείς χώρους και αλλού, όχι μόνο σε όσα αγάπησαν μικροί.
Διαβάστε επίσης
