Το «Masters of the Universe» και άλλα παιχνίδια που θα γίνουν ταινίες για ενήλικες – παιδιά
Μετά την «Barbie» το Χόλιγουντ επενδύει αδρά σε μπλοκμπάστερ που παραπέμπουν περισσότερο σε μεγάλου μήκους διαφημίσεις, παρά σε ψυχαγωγία.
Το καλοκαίρι του 2023 έγινε μια τομή στο Χόλιγουντ. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα κοστοβόρο μπλοκμπάστερ που δεν βασιζόταν σε μια πρωτότυπη ιδέα, ένα franchise ή ένα υπερηρωικό σύμπαν, αλλά σε ένα παιχνίδι, έσπασε τα ταμεία και αναδείχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών. Ο λόγος, φυσικά, για το «Barbie» της Γκρέτα Γκέργουιγκ, το οποίο άγγιξε τα 1,5 δις δολάρια παγκοσμίως και έθεσε νέα δεδομένα στην αμερικανική βιομηχανία του θεάματος. Σημαντικότερο εξ αυτών, το γεγονός πως απέδειξε ότι σημαντική μερίδα του κοινού αδημονεί να παρακολουθήσει στη μεγάλη οθόνη περιπέτειες εμπνευσμένες από πολιτισμικά αγαθά («intellectual properties» ή IPs) τα οποία ήδη γνωρίζει καλά. Τα στούντιο είδαν εύκολα έσοδα σε αυτήν την προοπτική και φυσικά, έχοντας ήδη αφήσει στην άκρη την ανάπτυξη νέων αφηγήσεων και ιδεών για χάρη αμέτρητων requels, έσπευσαν να επενδύσουν αδρά σε αντίστοιχες παραγωγές.
Η νοσταλγία ως κεφάλαιο
Δεν αποτελεί είδηση πως την τελευταία δεκαπενταετία το Χόλιγουντ εκμεταλλεύεται σε μεγάλο βαθμό την εγγενή τάση των ανθρώπων για αναπόληση, νοσταλγία και ενίοτε ωραιοποίηση του παρελθόντος. Για αυτό και είναι ενδεικτικό πως το 2025, φτάσαμε η πρώτη δεκάδα των πιο επικερδών ταινιών της χρονιάς να αποτελείται εξ ολοκλήρου από τίτλους που ανήκουν είτε σε βιντεοπαιχνίδια είτε σε ριμέικ και σίκουελ, με σχετική εξαίρεση το «F1: Η Ταινία» (Τζόζεφ Κοζίνσκι) που βέβαια, αφορά στο γνωστό τοις πάσοι πρωτάθλημα μηχανοκίνητου αθλητισμού. Η ανακύκλωση μιας ασφαλούς κινηματογραφικής συνταγής έχει γίνει κανόνας, με παράπλευρη απώλεια να φτωχαίνει εκκωφαντικά η κινηματογραφική δημιουργικότητα, αφού η διεκπεραίωση αποκτά προτεραιότητα έναντι οποιασδήποτε καινοτομίας.
Παράλληλα, οι ηρωές στο box office σηματοδοτούν μεν γεμάτα ταμεία για τα στούντιο, αλλά και άδεια ράφια για τις εταιρίες παραγωγής παιχνιδιών. Η Mattel, για παράδειγμα, η οποία όχι απλά υποστήριξε το «Barbie» αλλά αποτελεί κομβικό κομμάτι της πλοκής, δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Αυτές τις μέρες παίζονται στους κινηματογράφους οι «Κυρίαρχοι του Σύμπαντος» («Masters of the Universe»), μια ρηχή αναβίωση της σειράς κινουμένων σχεδίων του ’80 που φυσικά συνοδεύεται από φιγούρες τις οποίες κυκλοφορεί ο κολλοσός στον τομέα του παιχνιδιού. Άρα, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ο προϋπολογισμός εκατομμυρίων που δαπανείται για μια ταινία σαν και αυτή, πρακτικά επιτελεί και το ρόλο της διαφήμισης. Μπορεί αυτό που είδες να ήταν απογοητευτικό, αλλά τι σημασία έχει όταν υπάρχει το ενδεχόμενο να σε ψήσει να πάρεις τον Σκέλετορ στο σπίτι;
Όχι θέαμα, μόνο memes
Σε σχετικό κομμάτι του στη στήλη Crowd Pleaser του Ankler, ο δημοσιογράφος Μάθιου Φρανκ ρώτησε τον κινηματογραφικό αναλυτή Στίβεν Φόλοους τι είναι αυτό που προσελκύει ειδικά το νεαρό κοινό στα βασισμένα σε IPs μπλοκμπάστερ και η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Για την Gen Z και τους νεαρότερους millennials, τα μακροχρόνια franchises μοιάζουν υπερβολικά τακτοποιημένα και υπερβολικά επεξηγηματικά. Πολύ απλά, δεν είναι κουλ. Αυτό που είναι, ωστόσο, είναι τα αγαθά που αναπτύσσονται σε διαφορετικές πλατφόρμες, μπορούν να γίνουν memes και έχουν γρήγορο ρυθμό». Η τοποθέτησή του βρίσκει αντίκρισμα έαν κοιτάξουμε πόσα φιλμ βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στα σκαριά, τα οποία ανήκουν σε… προϊόντα.
Στο μέτωπο των video games, το εξαιρετικά δημοφιλές «Call of Duty» ετοιμάζεται για κινηματογραφικό campaign, παρά το γεγονός πως το μεγαλύτερο ατού του ήταν η ρεαλιστική αισθητική και το πωρωτικό gameplay. Με άλλα λόγια, δεν έχει καμία ιδιαίτερη μυθολογία που διαθέτει πραγματικό ενδιαφέρον να δεις να ζωντανεύει. Σε αντίθεση, ας πούμε, με το «Elden Ring» που σχεδιάζει η A24. Παρομοίως, μια ταινία «Madden» είναι πιθανότερο να μοιάζει με το «Air: Κυνηγώντας Ένα Θρύλο» (Μπεν Άφλεκ) και να αφορά τον προπονητή Τζον Μάντεν που αποτελεί θρύλο του αμερικάνικου ποδόσφαιρου, παρά η όποια πλοκή να «βασίζεται» στο παιχνίδι που είναι αντίστοιχο του FIFA.
Πάντως, αν απορείτε για την ικανότητα των Αμερικανών να σκαρφίζονται σενάρια κυριολεκτικά για το οτιδήποτε, έχετε υπόψη ότι δρομολογούνται ακόμη ταινίες με: τα αυτοκινητάκια Hot Wheels, την Polly Pocket, το μωβ δεινόσαυρο Barney και τα Labubu(!!).
Το σινεμά αντεπιτίθεται;
Στις παραπάνω ενστάσεις, ακούμε το αντεπιχείρημα πως χρειάζονται και εκείνοι οι τίτλοι στους οποίους θεατές ξεδίνουν, ξεχνιούνται, ξεχαρμανιάζουν. Μαζί τους και εμείς, δε είναι όλες οι ώρες ίδιες εξάλλου, χώρια που αγαπάμε τα μπλοκμπάστερ. Το πρόβλημα είναι η δυνητική μετατροπή του κινηματογράφου ως μία ακόμα πληρωμένη διαφήμιση. Ειδικά σε μια εποχή που η ανθρώπινη δημιουργικότητα βάλλεται από παντού. Και κλείνοντας, αξίζει να υπενθυμίσουμε πως το άλλοθι της «σίγουρης» εμπορικής επιτυχίας των εν λόγω παραγωγών είναι αποδεικνύεται εσφαλμένο. Τα flops δεν αποφεύγονται, αλησμόνητο το «Dungeons & Dragons: Εντιμότητα Μεταξύ Κλεφτών» (Τζον Φράνσις Ντάλεϊ & Τζόναθαν Γκόλντσταϊν), την ώρα που το κοινό ανταποκρίνεται θερμά σε αφηγήσεις που δεν έχει ξαναδεί – ακόμα και από genres που παλαιότερα θεωρούνταν «αντι-εμπορικά», όπως το horror. Το σουξέ των «Αμαρτωλών» πέρσι και του «Backrooms» τώρα δείχνει πως η επανάληψη δεν είναι μονόδρομος.
Διαβάστε επίσης
