Το «Adults» είναι η comfort κωμική σειρά που ανυπομονούσαμε να επιστρέψει
Μία φορά τη δεκαετία, περίπου, τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα θα κυκλοφορήσουν μια σειρά που φιλοδοξεί να αποτυπώσει κωμικά το πνεύμα της εποχής της υπό ένα νεανικό πρίσμα. Το «Seinfeld», τα «Φιλαράκια», το «How I Met Your Mother» είναι μερικά από τα πολλά παραδείγματα sitcoms που ταυτίστηκαν με τη χρονική περίοδο που κυκλοφόρησαν. Κάτι αντίστοιχο επιχειρεί το «Adults» το οποίο επέστρεψε για δεύτερο κύκλο στο Disney+.
Μιλένιαλ χιούμορ με gen-z ενέργεια
Ο τρόπος που ξεκινάει το «Adults» στο πρώτο επεισόδιο της περσινής σεζόν, σκιαγραφεί μεν γλαφυρά το ύφος της σειράς, αλλά το κάνει με τόσο κραυγαλέα προσέγγιση που ρισκάρει να αποξενώσει το δυνητικό θεατή. Από την άλλη, άμα τον κερδίσει θα τον κρατήσει μαζί της για πάντα. Τουλάχιστον έτσι συνέβη με εμένα, όταν είδα τους περίπου συνομήλικους με εμένα πρωταγωνιστές, που βρίσκονται στο γκρουπ των 25-30 ετών, να έρχονται αντιμέτωποι με έναν επιδειξία σε συρμό μετρό και να αποφασίζουν πως ο καλύτερος τρόπος για να τον διώξουν είναι να τον ξεπεράσουν στην… αυτοϊκανοποίηση σε κοινή θέα. Ομολογώς πως μου φάνηκε ξεκαρδιστικά ωμό για κυριολεκτικά πρώτη εντύπωση, αλλά ακόμα πιο αστείο είναι το γεγονός πως, κατά τα άλλα, το χιούμορ του «Adults» δεν είναι καν τόσο ακραίο!
Οι σεναριογράφοι Ρεμπέκα Σο και Μπεν Κρόνενγκολτ, με θητεία σε πάνω από 450(!) επεισόδια του «Tonight Show» με τον Τζίμι Φάλον, επιχειρούν να κάνουν κωμωδία με ένα φρέσκο και ανεπιτήδευτο τρόπο αντανακλώντας του γούστο που έχουν οι «νέοι»™ του σήμερα. Πάντα μια δύσκολη αποστολή που ενίοτε οδηγεί σε αποτελέσματα ετεροντροπής, η οποία εδώ καταλήγει σε μια γλυκιά ισορροπία γνώριμης πλάκας και σποραδικής ευφυίας. Διότι εξαρχής, η σειρά δε χρειάζεται να παίξει πολλά περισσότερα από το σίγουρο χαρτί της οικειότητας. Οι κεντρικοί χαρακτήρες της είναι λιγάκι αποτυχημένοι αλλά με πληθωρική προσωπικότητα, αγνοούν τι θέλουν να κάνουν με τη ζωή τους, συγκατοικούν γιατί δεν έχουν αρκετά χρήματα και η φιλία τους εκφέρεται με μια μεθυστικότητα που λιγάκι θα σε κάνει να τη ζηλέψεις. Σε αυτό το πλαίσιο, το χιούμορ αγγίζει σε θεματικές που αρκετοί θα απεύφευγαν, κυρίως τα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας, τα οποία εν προκειμένω θίγονται απολαυστικά.
Το «Adults» είναι *απλά* αστείο
Αντίστοιχα, σε επίπεδο δομής η αφήγηση έχει ένα φορμά άμεσα αναγνωρίσιμο κι αυτό είναι υπέρ του. Κάθε επεισόδιο ξεκινά με αναφορά στο πρόβλημα ή τη θεματική που πρόκειται να την απασχολήσει, προτού εμβαθύνει σε αυτά μέσα από απροσδόκητα μπερδέματα και παρεξηγήσεις που έπειτα, υποχρεώνουν τους ήρωες να τα υπερκεράσουν και έτσι να ωριμάσουν. Υπό αυτήν την έννοια, δεν υπάρχει η πρωτοτυπία του «Girls» στο πώς αποτυπώνονται τα άγχη της μεταιχμιακής γενιάς που βρίσκονται οι χαρακτήρες, ούτε υιοθετείται η έξυπνα μη πολιτικά ορθή ματιά του αθυρόστομου «It’s Always Sunny in Philadelphia». Αλλά, ακριβώς για αυτό το λόγο το «Adults» ξεχωρίζει. Η απουσία (υπερ)προσπάθειας να ξεχωρίσει, σε συνδυασμό με την αψεγάδιαστη χημεία των πρωταγωνιστών και οι σπαρταριστές περιπέτειες στις οποίες μπλέκουν είναι εκείνα που, τελικά, θα σε κάνουν να το αναζητήσεις την επόμενη φορά που θα ψάχνεις να δεις κάτι σίγουρο, σύντομο και αστείο ενώ τρως.
Διαβάστε περισσότερες κριτικές σειρών εδώ.
Διαβάστε επίσης
