Η δική μου ΔΕΘ
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος θυμάται τη δική του Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, που δεν είχε... παροχολογίες!
Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης με είχε πάει πρώτη φορά μικρό ο πατέρας μου – παλιά, πολύ παλιά. Εκείνο τον καιρό ο κόσμος την αποκαλούσε απλά η «Έκθεση» και η Θεσσαλονικείς έμοιαζαν πολύ περήφανοι για αυτή: στις ειδήσεις της εποχής στην ΕΡΤ και στην ΥΕΝΕΔ που τότε έλεγαν μόνο καλά πράγματα τόνιζαν κάθε χρόνο το νέο ρεκόρ προσέλευσης κοινού – άλλωστε η έκθεση γινόταν για τον κόσμο κι όχι για να πάνε οι πολιτικοί να κάνουν εξαγγελίες. Όποιος επαγγελματίας και βιοτέχνης υπήρχε στην Ελλάδα έπρεπε υποχρεωτικά να περάσει από εκεί γιατί μπορούσε να βρει πραγματικά οτιδήποτε σε καταπληκτικές τιμές. Ήταν ένα ζωντανό πανηγύρι μιας παραγωγικής Ελλάδας η Έκθεση και έκανε την Θεσσαλονίκη να μοιάζει με κέντρο του κόσμου – κι όχι μόνο στα παιδικά μου μάτια. Γινόταν παράλληλα το Φεστιβάλ Τραγουδιού – θυμάμαι -και φυσικά χάρη στην Έκθεση πρέπει να γεννήθηκε εκεί και το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου. Αυτό που δεν θυμάμαι είναι πότε ακριβώς άρχισε να γίνεται το Φεστιβάλ Παραχολογίας – ένα ακόμα επεισόδιο του οποίου θα παρακολουθήσουμε το Σαββατοκύριακο.
Κάτι έχει η Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο: δεν εξηγείται αλλιώς ότι κάθε πρωθυπουργός θέλει να ανεβεί εκεί να μας πει κάτι εντυπωσιακό που θα το θυμόμαστε. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο αποκαλούμενος «Εθνάρχης», που σπανίως έλεγε μεγαλοστομίες έχει πει στη Θεσσαλονίκη το 1974 το «κυρρήσω την έναρξη της πρώτης μεταπελευθερωτικής περιόδου της ΔΕΘ». Το είπε χωρίς να γελάσει. Στη ΔΕΘ κάτι χρόνια αργότερα ο Αντρέας Παπανδρέου είπε το «καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε» κι ο Γιώργος Παπανδρέου είπε το «λεφτά υπάρχουν» – το πιο μεγάλο του σουξέ: με αυτό θα κέρδιζε και το φεστιβάλ τραγουδιού.
Η αγαπημένη μου περίοδος ήταν όταν μεταξύ 2012 και 2016 κάθε χρόνο όλοι ανέβαιναν στην Θεσσαλονίκη και καταργούσαν τον ΕΝΦΙΑ. Το έκανε πρώτος ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνοντας το 2012 πως «η επιβάρυνση από τον ΕΝΦΙΑ θα μειωθεί σταδιακά και σε μερικά χρόνια, ο ΕΝΦΙΑ θα γίνει, επιτέλους, ανταποδοτικός φόρος. Δηλαδή, το βασικό έσοδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Ήμουν βέβαιος ότι την ίδια έκφραση θα χρησιμοποιούσε κι ο Τσίπρας το 2016 όταν μετά «το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» που εξήγγειλε το 2015 ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, την επισκέφτηκε την Εκθεση ως πρωθυπουργός. Κι αυτός είπε ότι θα τον αντικαταστήσει με «ένα δικαιότερο φόρο» – ήταν σημαντική διαφοροποίηση καθώς προεκλογικά τον είχε καταργήσει (όχι με ένα νόμο και ένα άρθρο). Ναι ο ΕΝΦΙΑ υπάρχει ακόμα. Αλλά ας μην αφήνουμε τις λεπτομέρειες να χαλάνε ωραίες ιστορίες.
Ωραίες ιστορίες λέγονται και στην συνέντευξη Τύπου που ακολουθεί τις διακηρύξεις του πρωθυπουργού. Οι ερωτήσεις στην πλειοψηφία τους είναι του είδους «πείτε μας πόσο η Κυβέρνηση μας φροντίζει και μας αγαπάει» και οι απαντήσεις, αν τυχόν προκύψει και καμιά ερώτηση δύσκολη, είναι «τι κάνεις Γιάννη, κουκιά σπέρνω». Κάποτε είχα γράψει πως αυτό που γίνεται στην Θεσσαλονίκη συνήθως είναι Διεθνής Εκθεση Πολιτικής μπαρούφας. Τώρα αυτό δεν συμβαίνει: η μπαρούφα έχει ηττηθεί από την σοβαροφάνεια. Που είναι πιο βαρετή.
Φέτος όλοι περιμένουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης να υποσχεθεί τα πάντα: όρεξη να υπάρχει. Εγώ απλά τις μέρες της ΔΕΘ θυμάμαι πως η Θεσσαλονίκη έχει πολλά προβλήματα, αλλά παραμένει μια ωραία πόλη. Συμπονώ τους κατοίκους της που πρέπει να ανεχθούν κατάληψη της πόλης από πέντε χιλιάδες αστυνομικούς, που ζουν όλο αυτό το πανηγύρι στοϊκά. Τουλάχιστον έχει σταματήσει το Φεστιβάλ Τραγουδιού. Γινόταν για δεκαετίες, είναι ζήτημα να θυμούνται οι παλιοί τέσσερα τραγούδια σε αυτό που έγιναν επιτυχίες. Μάλλον καταργήθηκαν γιατί οι πολιτικοί μας σε αυτό δεν πήγαιναν. Κρίμα. Αν τραγουδούσαν το πανηγύρι θα είχε νόημα. Ενώ τώρα κάθε χρόνο στήνεται ένα πανηγύρι χωρίς τραγούδια όπου ελπίζεις να μην γίνουν παρατράγουδα.
