Το αλφαβητάρι της θερινής Θεσσαλονίκης από το ΚΛΙΚ του 1999
Στους 40° υπό σκιάν, η συμπρωτεύουσα είχε να προσφέρει πολλές ευκαιρίες για... δροσιά. Ας τις θυμηθούμε. Το κείμενο αναδημοσιεύεται αυτούσιο από το αρχείο.
Κείμενο: Στέφανος Τσιτσόπουλος Φωτογραφίες: Γ.&Γ. Ζαρζώνης, Άννα Τσούκα Τεύχος 12, Περίοδος 2η, Αύγουστος 1999
Κάποια παλιότερα καλοκαίρια άκουγες το «Long Hot Summer» των Style Council, άσχετα αν τώρα τρέχεις μόνο στη Δωδώνη για παγωτά! Φορούσες μπλουζάκια Fred Perry, ονειρευόσουν διακοπές στη Σκιάθο και στην παραλία έλεγες ότι όποιος φοράει αντιηλιακό Nivea στο τέλος θα γίνει φτυστός ο Ντέιβιντ Νίβεν. Φέτος όμως τι; Ο Στέφανος Τσιτσόπουλος ακτινογραφεί το καλοκαίρι του ’99 στη Θεσσαλονίκη, από το Α ως το Ω! Πρόσωπα, ήχοι, εικόνες, στέκια και διαδρομές με φόντο την πόλη που καίγεται.
Α. «Ακρόαμα»! Τα πιο ωραία λαϊκά στην πίστα του τα είχε χορέψει όχι μόνο η Θεσσαλονίκη αλλά κι όλη η Ελλάδα. Κάποια παλιότερα καλοκαίρια, στο μαγαζί του Δημήτρη Φίστα, ο Λάκης Λαζόπουλος, η Βουγιουκλάκη και δεκάδες άλλοι λαμπεροί θαμώνες πήραν το μικρόφωνο και σκόρπισαν στις νύχτες μας νότες και καραβοτσακίσματα. «Μετά ήρθαν τα “ελληνάδικα” που τα εξευτέλισαν όλα με τον Λε-Πα, τις παγωμένες guest μοντέλες στο τραπέζι και τα μίνι μέχρι την κλειτορίδα. Η Αλίκη έφυγε κι η ορχήστρα του “Ακροάματος” αμπαλάρισε τα όργανα και προτίμησε να σιγήσει, αφού σε τέτοια παρακμή τής ήταν αδιανόητο να συνεχίσει». Ο Δημήτρης Φίστας θυμάται νοσταλγικά το καλοκαίρι του ’92, τότε που στο σπίτι του ο Λάκης έγραψε το «Κάτι έχω να σας πω», και υπόσχεται ότι επτά χρόνια μετά, φέτος δηλαδή, το «Ακρόαμα» θα ξανακάνει το comeback που του αξίζει. Εκτός από τους «εξαρτημένους» του Λεμπέση, υπάρχουν ακόμα οι άλλοι: αυτοί που στέλνουν λουλούδια όταν η ορχήστρα παίζει το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», μελαγχολούν γλυκά με τα τραγούδια του Μάνου και πλανεύονται από τα καλοκαιρινά σύννεφα που ψιθυρίζουν το «Έχω ένα μυστικό». Το «Ακρόαμα» ξαναχτυπά, τα γνήσια μπουζούκια του φτύνουν τα τσιφτετελορέιβ κι εγώ από μια γωνιά βλέπω την παρέα μου να τραγουδάει και να χορεύει όπως της αξίζει.
Β. Βουρβουρού, Αμμουλιανή, Σάρτη, Φούρκα, Καλλιθέα και δεκάδες ακόμα εκδοχές του απέραντου γαλάζιου κάνουν τη Χαλκιδική να φαντάζει για άλλο ένα καλοκαίρι ο θερινός παράδεισος που στα σταυροδρόμια του ανταμώνει όλη η Θεσσαλονίκη. Εξερευνήστε τον με στάσεις για ποτά και χορό στο «Σπιτάκι», το «Babewatch», το «Porto Paradiso», τον «Λωτό» και την «Goa», καθώς δίπλα σας δημοσιογράφοι trash εντύπων θα ψάχνουν το σπίτι της Ελένης Μενεγάκη, Ελληνάρες θα στρώνουν τραπεζομάντιλα στην άμμο και τάπερ με κεφτεδάκια, ενώ άρρωστοι αθλητικάκηδες θα περιπολούν γύρω από τη Σίβηρη, αναζητώντας μια δήλωση από τον Γιάννη Ιωαννίδη, που παίζει τάβλι στο μπαλκόνι, για την τύχη του νέου Ολυμπιακού!
Πολυφυλετικό crowd, άρωμα αντιηλιακού, επώνυμα χαμόγελα και κότερα που αγκυροβολούν για πριβέ παρτάκια στους εκατοντάδες μυστικούς όρμους της δίνουν στη Χαλκιδική τον χαρακτηρισμό της Μυκόνου στη βορειοελλαδίτικη εκδοχή της. Γι’ αυτό, αν δεις ακόμα και τις αδελφές Κανονίδου, σφύρα ανέμελα και μην τρομάξεις. Ο Θεός χάρισε στη Χαλκιδική το προνόμιο να φιλοξενεί όλα τα πετεινά του ουρανού. Εντός της υπάρχει γη για όλους, οπότε… join the summer army!
Διαβάστε επίσης
Γ. Γιαννιτσών day and night. Τα μεσημέρια η άσφαλτος ξερνάει σπίθες και λάβα, καθώς νταλίκες και συνεργεία φτιάχνουν ένα soundtrack από ιδρωμένα χέρια που γλιστράνε στο τιμόνι, μηχανές που βογκάνε και καμένα λάδια που σταλάζουν από την εξάτμιση. Μετά ο μηχανοκίνητος στόλος της πόλης κάνει στάση στη «Βαλκανική-μπαγκέτα». Η πιο διάσημη καντίνα της δυτικής Θεσσαλονίκης κερνάει αφρισμένες μπίρες και μπουρλότα hot-dogs. Τα κορίτσια με την ασπροκόκκινη στολή που θα σε σερβίρουν μπορούν με ακρίβεια να σου πουν πόσα φορτία με τσιγάρα ή σαμπουάν ήρθαν από τα Σκόπια ή αναχώρησαν για την πρώην Γιουγκοσλαβία. Κι όταν φύγει το απόγευμα κι ο πορτοκαλί ήλιος γίνει σκοτάδι, τότε είναι που ξεμυτίζουν σιγά σιγά η Αλίκη, η Δώρα, η Αλεξάνδρα και τα κορίτσια-πεταλούδες. Μετά τα μεσάνυχτα, η Γιαννιτσών ντιλάρει αγάπες και βίτσια για ένα πεντοχίλιαρο, τα γύρω στενά βογκούν από πληρωμένα πάθη και, όταν για τις ανάγκες του ρεπορτάζ ρώτησα τη Δώρα αν είναι «εγχειρισμένη», μου απάντησε: «Και βέβαια! Πέρσι έβγαλα τις αμυγδαλές μου και φέτος το φθινόπωρο τη σκωληκοειδίτιδα». Το καλοκαίρι της Γιαννιτσών δεν έχει χλιδές, γκλαμ και ωραιάδες. Απεναντίας, είναι σκληρό και μερικές φορές άχαρο σαν τις καταναγκαστικές εργασίες που κάνουμε όλοι για το μεροκάματο. Είναι, όμως, γοητευτικό. Θαρρείς κι όλοι οι ήρωες ξεπήδησαν από ποιήματα του Καβάφη ή του Ντίνου Χριστιανόπουλου.
Διαβάστε επίσης
Δ. Διογένης Διδασκάλου και Monie a Monie Conniente. Κάποιους παλιότερους Ιούληδες τα σαξόφωνα κι οι σουρεαλιστικές παρλάτες τους έβγαζαν το γέλιο αβίαστα και έκαναν τις βότκες να κατεβαίνουν πιο εύκολα, με τα παγάκια τους —ακόμα κι αυτά— να ξεκαρδίζονται, καθώς ο «χοντρούλης» σατίριζε τους σκυλάδες θαυμαστές του Βασίλη Καρρά, τη μαμά Αμερική και τις ανά την Ελλάδα ντοπιολαλιές. Μόνο που ο φετινός Ιούλης είναι ο τελευταίος τους, αφού η μπάντα σκορπάει κι ο Διογένης κατηφορίζει για την Αθήνα, που παραμένει πάντα για τα παιδιά της εγχώριας showbiz n all time classic φαντασίωση. Οι τελευταίες παραστάσεις τους είναι sold out κι ο αποχαιρετισμός που τους αξίζει προφέρεται με τρεις λέξεις: Θα μας λείψουν!
Ε. Everest. Ο ασημένιος ψύκτης του είναι μακράν ένα από τα μηχανήματα-φετίχ του κέντρου της πόλης. Τα μεταλλικά του σπλάχνα δροσίζουν δημόσια και δωρεάν τα καμένα λαρύγγια και μπροστά του δίνουν ραντεβού αι γενεαί πάσαι της Θεσσαλονίκης. Κορίτσια που το φθινόπωρο θα φύγουν για σπουδές στο εξωτερικό, κυρίως με σακούλες Valentino στο χέρι, και υποψήφιοι που λιώνουν από τη μελέτη και τα φροντιστήρια. Αν ο Μέριλιν Μάνσον είναι ο ορισμός του αποκρουστικού Mechanical Animal, ο ασημένιος ψύκτης του Everest είναι το αντίθετο: ένα μεταλλιζέ ζώο, φιλικό στον άνθρωπο και στη δίψα που τον χτυπάει το καλοκαίρι, καθώς περιπλανιέται στην Τσιμισκή και στο downtown.
Ζ. «Ζύθος Ντορέ». Ιστορίες καλοκαιρινών φετίχ Νο 2. Οι ανεμιστήρες του γυρνούν σαν έλικες πάνω απ’ το κεφάλι σου καθώς πίνεις παγωμένους φρέντο ή τσιμπάς κάτι για να ξορκίσεις την πείνα. Θυμίζουν «Καζαμπλάνκα» και δεν έχουν ανάγκη από κανέναν ντοπαρισμένο Γιαπωνέζο Φουτζίτσου ή Τογιοτόμι για να στείλουν τη ζέστη να λουφάξει μακριά. Καθώς η γκαρσόνα που σε σερβίρει, μοιάζει με ρέπλικα της Ζιλιέτ Μπινός, σου γεμίζει το ποτήρι με άσπρο κρασί και σε ρωτά αν θέλεις κάτι άλλο, εσύ της απαντάς: «Όχι, ευχαριστώ! Εκτός αν γίνεται να μου φέρετε πίσω τις αναμνήσεις μου από κάποια παλιότερα καλοκαίρια, τότε που στο “Ντορέ” σύχναζαν ο αποκρουστικός πανκ Έλμερ και η πάνκισσα σύντροφός του Πίτσα, φοβίζοντας τους περαστικούς, καθώς οι υπόλοιποι, εξοικειωμένοι, αραχτοί στα σκαλάκια του μπαρ “Λωτός”, έπιναν κόκκινο Καμπάρι ή χόρευαν με τους Black Flag». Είτε τότε πάντως είτε τώρα, το σύνθημα παραμένει: «Ντορέ» forever!
Διαβάστε επίσης
Η. Η Αλέκα Καμηλά, πριν γίνει media celebrity, ήταν ένα ψηλό κορίτσι που στα μίτινγκ του στίβου αγωνιζόταν στο άλμα εις ύψος. Το 1,85 της εξακολουθεί να παραμένει η δεύτερη καλύτερη πανελλήνια επίδοση, πεντακάθαρο και χωρίς αναβολική υποστήριξη, ενώ η ίδια μακράν ίσως και να είναι το πιο όμορφο κορίτσι της πόλης. Ο συμπαρουσιαστής της στη μεσημεριανή εκπομπή «Εδώ Θεσσαλονίκη» του TV Μακεδονία, Βασίλης Γαλανός, επίσης media celebrity, playboy και ένας από τους μετόχους του ΑΝΤ1 97,5, κάθεται τεμπέλικα στον καναπέ του στούντιο και λέει: «Είναι μαρτύριο οι καλοκαιρινές εκπομπές. Πυρακτωμένα φώτα σού τσουρουφλίζουν το σώμα, λάμπες και κάμερες που σε πυροβολούν απευθείας κάνουν το μακιγιάζ να λιώνει, κι αν χαλάσει το κλιματιστικό, τότε είναι που φτάνεις στα πρόθυρα του τέλειου freak-out».
Θ. Think Summer! Ζητήσαμε απ’ τον Αυρήλιο που διαφεντεύει τα αυτιά μας, αλλά και την τύχη του πιο alternative δισκάδικου της Θεσσαλονίκης, να στήσει για το ΚΛΙΚ το ιδανικό καλοκαιρινό playlist. Η κασέτα του «Noise» περιλαμβάνει τα εξής: Electronic – Twisted Tenderness. Sportique – Anatomy of a Fool. OMD – Souvenir (Moby remix) Technique. Sun is Shining. Spearmint – Trip into Space. Crooner – Alberto Kaheiro. Cinerama – Va Va Voom. Slut – Evergreen. Belle and Sebastian – Sleep the Clock Around. The Field Mice – When Morning Comes to Town. New Order – Discography. Οφείλετε, νομίζω, να το παραδεχτείτε: η indie-pop Θεσσαλονίκη είναι απείρως γοητευτικότερη από τα airplays που μεταδίδουν την πριμαντόνα Ρούλα Σταύρου και τον gel-look Τριαντάφυλλο. Το Uno μου, που ταξιδεύει τα βράδια για την Περαία, γκαζώνει πιο εύκολα, καθώς ώς κι οι ζάντες του τραγουδούν την αγάπη και την αθωότητα στην brit and Europe εκδοχή τους.
Ι. Ίσως και να ’ναι η επιτομή της cheap art, έστω και στη monkey εκδοχή της! Ο Χρήστος και ο Γιώργος, κάτοικοι Δενδροποτάμου, το πρωί ανεβοκατεβαίνουν τους δρόμους του κέντρου και τα χαρίζουν όλα στο πεντοχίλιαρο: γυαλιά Gucci και Ferré, ασημένια ρολόγια Rolex, «πάρε, φίλε, πρώτο πράγμα, γίνε σταρ φθηνά και γρήγορα και μη νιώθεις μειονεκτικά, καθώς οι τιμές στη σινιέ βιτρίνα είναι αλμυρές για την τσέπη σου». Ο Χρήστος, ο Γιώργος και δεκάδες άλλοι Αθίγγανοι ντιλάρουν τις μαϊμούδες, όντας οι ίδιοι ταυτόχρονα τα μοντέλα του υλικού τους, και σκορπίζουν στην πόλη τον αισθητικό πανικό, αφού ένα editorial μόδας του GQ με ένα Moschino-μαϊμού απέχουν μια «τσίτα» μακριά. «Πάρε το Diesel σου και μπρος, φτηνή μαϊμού ζητά ο λαός», θα συμπλήρωνε ο άγνωστος ποιητής!
Κ. Κόμιξ ήρωες σε καλοκαιρινές περιπέτειες! Στη «Σπηλιά των κόμιξ» (Μητροπόλεως 26 και Δημοσθένους 7) τα τεύχη των Swimsuit Specials με τις θερινές ίντριγκες του Iceman, της Lady Death, του Storm και του X-Man αλλάζουν χέρι με χέρι. Η Λίλιαν κι ο Νίκος έστησαν για το ΚΛΙΚ τον απόλυτο κατάλογο για όσους «λιώσουν» στη Θεσσαλονίκη ή διακτινιστούν σε κάποια παραλία, αφού οι χάρτινοι ήρωες δεν σου ζητούν ούτε αντιηλιακό ούτε έχουν άλλες απαιτήσεις, εκτός από το να τους πάρεις στα σοβαρά και να «φύγεις» μαζί τους. Ο κατάλογος περιλαμβάνει: «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» του Hugo Pratt, «Preacher» του Garth Ennis, «Sandman» του Neil Gaiman, «Johnny the Homicidal Maniac» του Jhonen Vasquez, «Transmetropolitan» του Warren Ellis και «V for Vendetta» του Alan Moore. Φφφσσμπάοοουγκκκκ!
Λ. Λένε πως ο περιπτεράς της Εγνατίας, ανάμεσα στη Βενιζέλου και τη Δραγούμη, έκανε την πιο σωστή κίνηση του αιώνα που φεύγει: έπαψε να πουλά σοκοφρέτες, τσιγάρα, προφυλακτικά κι ό,τι τέλος πάντων αγοράζει ο κόσμος από ένα περίπτερο και το γέμισε με παλιά βίπερ! Καρακιτρινισμένα SAS, Bell και Άρλεκιν είναι στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο, για να σου θυμίζουν κάποια παλιά καλοκαίρια, τότε που ήσουν αθώος, ανόητος, μικρός κι έπαιρνες όρκο ότι μπορείς να περάσεις μια ζωή διαβάζοντας Σίντνεϊ Σέλτον και Χάουαρντ Φαστ. Θυμάσαι; Και το περίεργο είναι ότι ο κόσμος ανταλλάσσει τις παλιές του pocket αναμνήσεις με ακόμα παλιότερες, πιο κιτρινισμένες, δηλώνοντας πάντα έτοιμος να πολεμήσει με τον Μάλκο Λίγκε στο Αφγανιστάν, ακόμα κι αν ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε. Ή μήπως το κάνει γιατί ο καινούργιος άρχισε ήδη;
Διαβάστε επίσης
Μ. Μπλε! Πόσο δύσκολο είναι, ρωτάω τον leader τους, Γιώργο Παπαποστόλου, όταν οι άλλοι ξενιτεύονται στις παραλίες, ένα γκρουπ να κάνει πρόβες και να περιοδεύει ανά την Ελλάδα, με ντάλα καύσωνα; Λέει: «Ψήνεις τον μπασίστα ότι, αν παρατήσει τη θάλασσα και μας συνοδεύσει, θα κερδίζει δύο εκατομμύρια τη βραδιά. Το ίδιο ποσό τάζεις και στον ντράμερ, στις δύο τραγουδίστριες υπόσχεσαι γαμπρό και προίκα, και στον κιθαρίστα ότι με το τέλος της περιοδείας θα του χαρίσεις τα χαμένα tapes του Τζίμι Χέντριξ. Αν το χάψουν, το χάψανε! Αν όχι, τους απειλείς με εξοστρακισμό στην Αφρική! Οπότε, όλοι τους προτιμούν να “λιώνουν” στις πρόβες στο στούντιο, παρά να κάνουν διακοπές στην Κένυα με 50° υπό σκιάν! Είδες πόσο απλό είναι;»
Ν. Ναυαρίνο. Στα τραπεζάκια του «Jazz» οι φοιτήτριες τσακίζουν κόκκινες φραουλένιες γρανίτες, στις κρεπερί τα αγόρια παραγγέλνουν μπανάνα-σοκολάτα, απέναντι, στα αλογάκια-παιχνίδι, γιαγιάδες βοηθούν τον εγγονό να το παίξει καουμπόι του καλοκαιριού, φρικιά στο πεζούλι τραγουδούν Παύλο Σιδηρόπουλο, περαστικοί χαζεύουν τους υπαίθριους πάγκους με τα βιβλία και ο μοναχικός Γάλλος Κριστιάν, new age traveller, όπως μας συστήνεται, παίζει κιθάρα και στέλνει καρτ ποστάλ στους φίλους του στο Παρίσι. Γράφει: «Η πλατεία Ναυαρίνου είναι υπέροχη. Γέρικες πολυκατοικίες, αρχαία ευρήματα, ήχοι και πρόσωπα φτιάχνουν ένα μέρος στη Θεσσαλονίκη που το καλοκαίρι ρολάρει χαλαρά πάνω στο πλακόστρωτό του».
Ξ. Ξυστό σε εκδοχή ροκ! Ο παρουσιαστής της εκπομπής «Ψυχοθεραπεία» από την Ωμέγα τηλεόραση, Μάριος Ασλαμάς, περιγράφει το καλοκαίρι στην Επανομή, που για άλλη μια φορά η κάψα και η σκόνη της, με φόντο την πανσέληνο του Αυγούστου, θα φιλοξενήσουν πιο ιδρωμένα gigs: «Θα είμαι μαζί με τον σκηνοθέτη Πάνο Σεμερτζή και θα τραβάμε video με το φεγγάρι και τα παιδιά που θα χορεύουν μπροστά στον Αγγελάκα καθώς θα παριστάνει το εκκρεμές. Οι Τρύπες θα ξεσηκώνουν την άμμο, ενώ εκατομμύρια κόκκοι θα τραγουδούν εν χορώ το “Ακούω την αγάπη”. Αν δεν το ζήσεις, αποκλείεται να το νιώσεις».
Ο. «Ολύμπιον». Το bar-restaurant που τον περασμένο χειμώνα ξανάκανε μόδα το cruising στη «λαϊκή» πλατεία Αριστοτέλους έβγαλε κουζίνα, καναπέδες και τραπεζάκια έξω και το καλοκαίρι του ’99 κερδίζει επάξια τον τίτλο του πιο «καυτού» περάσματος του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Διαφημιστές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και ανώνυμοι, πλην όμως καρακαλοντυμένοι fashion freaks, που το ρίμελ τους παραμένει ανέπαφο από τη ζέστη, στριμώχνονται για μια θέση, εκείνη την ώρα ακριβώς του απογεύματος που ο ήλιος «γλείφει» γλυκά τη γωνία Αριστοτέλους και Μητροπόλεως κι ένα ποτήρι άσπρο κρασί έχει τον τρόπο του για να σε παρηγορεί που ξέμεινες στην πόλη, ενώ η παρέα σου είναι εν πλω για Σκιάθο.
Π. «Πάνω και κάτω από τη θάλασσα». Οι εικαστικές κατασκευές του Τάσου Νικάκη και η σκηνογραφική επιμέλεια της Μαριάννας Σπάη μεταμόρφωσαν την γκαλερί Art Club Design 2000 σ’ έναν επίγειο βυθό που εντός του κοπάδια από αθερίνες, ερωτόψαρα, οξύρυγχους, μαζί με φαλαινοθηρικά, γκαζάδικα και τάνκερ έφτιαξαν έναν μπλε μικρόκοσμο παρόμοιο με τον πραγματικά μεγάλο που ταξιδεύει στο Αιγαίο. Μέταλλα και ξύλα, χιούμορ και αφαίρεση, ρομαντισμός και υλικά μεταπλασμένα σε ποικίλες υγρές φόρμες προτρέπουν τον επισκέπτη να φύγει για τη θάλασσα της Μεσογείου ή τουλάχιστον να ξαναδεί το «Απέραντο Γαλάζιο» του Μπεσόν. Θα τα βρεις να σε περιμένουν στο κατάστημα «4°C» (Σκρα 5).
Ρ. Ρίχνεις στο σακ βουαγιάζ τα εντελώς απαραίτητα, αφήνεις μήνυμα στον τηλεφωνητή που να μαρτυρά μεν ότι φεύγεις απ’ τη Θεσσαλονίκη αλλά χωρίς να λέει για πού, πετάς το κινητό μέσα στη γυάλα για να κρατά συντροφιά στο χρυσόψαρό σου, ώστε όταν μελαγχολεί να παίζει παιχνίδια ή να ακούει τις ψηφιακές του μελωδίες και… αναχωρείς. Ένα εισιτήριο για τη Σκιάθο, τη Σκόπελο ή την Αλόννησο είναι αρκετό για να διώξει το κακό κάρμα και τους αστικούς εφιάλτες που σε ταράζουν. Αρκεί να σταθείς υπομονετικά στη σειρά των ταξιδιωτικών γραφείων της παραλίας, μαζί με άλλους χίλιους ομοιοπαθείς που ονειρεύονται παραλίες με αστερίες, surf και παγωτά Δωδώνη να συνοδεύουν την απόλαυση!
Διαβάστε επίσης
Σ. «Σταυρουπόλ»! Για έβδομη συνεχή χρονιά ο δημοτικός θερινός κινηματογράφος της Σταυρούπολης υπόσχεται 106 νύχτες, μετρημένες, μ’ όλες τις ταινίες που έχασες την προηγούμενη σεζόν. Κάτι βράδια, βέβαια, η ταράτσα του καίει σαν τα πεζούλια της Λάρισας, ο θόρυβος των τριαξονικών που τσουλούν και κορνάρουν στη Λαγκαδά σκεπάζει τα λόγια της Φράνκα Ποτέντε, αλλά το feeling παραμένει μοναδικό: εσύ, αυτή, τα αστέρια στον ουρανό ή το πανί και… «θα μπορέσει η Λόλα να βρει τα 100.000 μάρκα που κοστίζουν όσο κι η ζωή του αγαπημένου της Μάνι;»
Τ. Τα flyers λένε πάντα την αλήθεια, κι αν ακολουθήσεις τις νυχτερινές διαδρομές που σου υπόσχονται έστω και για μία φορά, από εκεί και πέρα θα μάθεις να διασχίζεις την clubland άνετα, ακίνδυνα και προς όφελος δικό σου αλλά και των φίλων σου. Τα flyers του «Club Coco’s» είναι industrial αισθητικής με minimal διακηρύξεις, του «CHAOS» extra lounge, του «Boogie» black african τεχνοτροπίας, ενώ του «Decadence» προτιμούν τον unisex αισθησιασμό. Τα πάρτι με guest DJs διαδέχονται απανωτά το ένα το άλλο, τα soundsystems του καλοκαιριού σκορπούν στον αέρα του δρόμου για το αεροδρόμιο ψηφιακές νότες και tech funk στυλιζαρισμένες μελωδίες κι η νύχτα βρίσκει το soundtrack που της ταιριάζει. Αν, βέβαια, σε κουράζει να τα ψάχνεις, κανένα πρόβλημα! Τα club reports του Στέφανου Κόγια από τον Star FM 97.1 είθε να είναι ο πιστός φίλος και οδηγός σου που θα σε βγάλουν στο σωστό πάρτι τη σωστή στιγμή.
Υ. Υπάρχει όμως πάντα, κάθε σεζόν, ένα κλαμπ που τραβά το crowd σαν μαγνήτης. Περιμένουν υπομονετικά για να περάσουν την πύλη του, εκστασιάζονται με τους ρυθμούς που διαλέγει ο DJ και βουλιάζουν ηδονικά στους καναπέδες του. Κάτι που μόνο ο μακαρίτης ο Άντι θα μπορούσε να αναλύσει στις σελίδες του βιβλίου που συγγράφει στον παράδεισο. Κεφάλαιο 5, με τίτλο: «Post-modern παροξυσμοί και παιδιά στα πρόθυρα club κρίσης».
Τέτοιο κλαμπ είναι το φετινό «CHAOS». Το μεγαλύτερο και δυνατότερο soundsystem της Θεσσαλονίκης τροφοδοτεί τ’ αυτιά με θορύβους 150 KW, καθώς 2.000 σώματα διονυσιάζονται εντός του κι απέναντι το φουγάρο της ΕΚΟ, στην άλλη άκρη του Θερμαϊκού, φτύνει κόκκινες φλόγες που ματώνουν τον μαύρο ουρανό. Χορεύτριες με μπλε, κόκκινες και ασημένιες περούκες τινάζονται από σαμανικές πιρουέτες, όλα μοιάζουν με τσίρκο και τη νύχτα που ο Frankie Knuckles κήρυξε την πανηγυρική έναρξη του φετινού καλοκαιριού, όλοι κατάλαβαν ότι το θέρος γουργούριζε ευτυχισμένο, κρυμμένο πίσω από το subwoofer του!
Διαβάστε επίσης
Φ. Φαγητό, ποτό, αρσενικό και θηλυκό! Το «Σουσάμι» της Σήλας και του Γιάννη στην Καλαμαριά (Κερασούντος 4) για άλλο ένα καλοκαίρι μαγειρεύει κοτόπουλο, λαχανικά και γιαούρτι, στα τραπέζια του πίνουν και συζητούν σκληρά εργαζόμενα παιδιά των media και της τέχνης και τις ανάλαφρες μουσικές του τις επιμελείται ο Κωστής Ζαφειράκης, επίσης δημοσιογράφος και φαν του τραγουδιού «Καλοκαίρι» του Διονύση Σαββόπουλου. Όμορφες νύχτες στην ανατολική πλευρά της πόλης, με τους θαμώνες να συζητούν για το τρέχον talk of the town της Θεσσαλονίκης και να ονειρεύονται long play άδειες και διαφυγές.
Χ. Χατζηβασιλείου Βίκυ, δημοσιογράφος του ΑΝΤ1 TV, δημοτική σύμβουλος με την παράταξη του Σπύρου Βούγια, glam lady και… λίγο πριν αναχωρήσει για να βρει το δικό της καλοκαίρι, το ΚΛΙΚ της ζήτησε να γράψει την εκδοχή της στο τραγούδι «Summer in the City» του Joe Cocker σε θεσσαλονικιώτικο remix: «Οι σταθερές αξίες της Θεσσαλονίκης το καλοκαίρι γίνονται ακόμη σταθερότερες. Τα παγωτά στην “Ωραία” ακόμη ωραιότερα, τα παραλιακά café ακόμη αναγκαιότερα, τα βήματα στην πόλη ακόμη ανετότερα, βρε μπας και απέδωσαν τα κυκλοφοριακά μέτρα που προτείναμε με τον Βούγια στο δημοτικό συμβούλιο; (όνειρα θερινής νυκτός) Και κάθε καλοκαίρι κάνω την ίδια διαπίστωση: Είναι η εποχή που ταιριάζει περισσότερο στη Θεσσαλονίκη. Την αναδεικνύει μέσα από την πρωινή της ηρεμία και την επανακαθορίζει μέσα από τις βραδινές της ανησυχίες! Περπατάω στην παραλία, αντικρίζω την κοίλη πλευρά και όλη αυτή η εικόνα μού επιβεβαιώνει τον στίχο: “Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι”».
Ψ. Ψάξε καλά κι αφουγκράσου την ambient ερημωμένη πόλη. Τα Σαββατοκύριακα που όλοι ξενιτεύονται στις παραλίες, στον πεζόδρομο της Ικτίνου τα café βγάζουν έξω μεγάλες τηλεοράσεις στο πλακόστρωτο. Οι θαμώνες πίνουν μπίρες, βλέπουν Supersport και φωνάζουν… σντροοο!
Διαβάστε επίσης
Στις λεωφόρους μόνη σου παρέα θα είναι ο ώριμος κύριος στις γιγαντοαφίσες του Davidoff. Στο «Junkhouse», πιο κει απ’ τη Μοναστηρίου, τσακισμένα πρεζόνια θα τσαλαβουτούν σ’ άσπρες παραλίες. Κάτι τέτοιες μέρες είναι που η Θεσσαλονίκη μοιάζει με το «Under the Bridge» των Red Hot Chili Peppers. Η φωτογράφος του περιοδικού «Επιλογές» της εφημερίδας «Μακεδονία», Κατερίνα Βάκια, κάνει κλικ και περιγράφει τις πόζες της άδειας πόλης.
Ω. «Ωραία»! Τα παγωτά χωνάκι με άσπρη παρφέ κρέμα και σοκολάτα ταξίδεψαν τη φήμη της ακόμα και στις πιο απόμερες γωνιές της Θεσσαλονίκης. Στην οδό Κούσκουρα κι ακριβώς μπροστά από το πιο ice-ice μέρος της Θεσσαλονίκης, δίνουν το ραντεβού τους skaters που ίδρωναν στην άτυπη ράμπα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην παραλία. Πανεπιστημιακοί καθηγητές που στο ένα χέρι κρατούν τα συγγράμματα και στο άλλο το κυπελλάκι, καθώς και παλιές Θεσσαλονικιές που θεωρούν ότι τα παγωτά της «Ωραίας» δεν είναι παρά μια καλή αφορμή για να αναπολήσουν τις μέρες του Πλαστήρα και του Παπάγου. Ο ορισμός του cult!
