Ροκ’εν’ρολ στο κρεβάτι της συμπρωτεύουσας

Πού είσαι ρε Αγγελάκα; Γιατί έκλεισες τις Τρύπες; Το πάρτυ στον 13ο όροφο του πύργου του ΟΤΕ πια τελείωσε. Δεν φυτρώνουν πια Mushrooms στο πάρκο της ΔΕΘ. Οι Νώε παράτησαν την κιβωτό της αποκέντρωσης. Οι Noise Promotion Company φαλίρισαν και σίγησαν. Οι Γκρόβερ δεν βρήκαν καλούς ηχολήπτες στη ΧΑΝΘ και έγιναν muppet. Όμως πριν βαρέσει διάλυση η underground ροκ φαση στη Θεσσαλονίκη όλες αυτές οι μπάντες έκαναν τη θεία σου να την πέφτει στον θείο σου που έχει να πιάσει το μπάσο από τότε. 

Ερασιτεχνικοί σταθμοί, μπαρ, κλαμπ με ζωντανή μουσική, ντισκοτέκ, ανεξάρτητες εταιρίες, ροκ συγκροτήματα. Η Θεσσαλονίκη έχει μια ροκ σκηνή που βράζει. Συναυλίες, δίσκοι κυκλοφορούν σε μεγάλες εταιρίες ή ανεξάρτητες. Τα γκρουπ της Θεσσαλονίκης γίνονται γνωστά σ’ όλη την Ελλάδα. Πέντε δημοφιλή ροκ συγκροτήματα της πόλης μιλάνε σήμερα στο ΚΛΙΚ για την μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης.

Τρύπες

Ο Γιάννης Αγγελάκας (φωνή), ο Μπάμπης Παπαδόπουλος (κιθάρα), ο Γιώργος Καρράς (μπάσο) και ο Γιώργος Τόλιος (τύμπα ναι αποτελούν το δημοφιλέστερο αυτή την εποχή ροκ συγκρότημα της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησαν το 1983 παίζοντας πάντα ροκ εν ρολ, επηρεασμένοι κυρίως από τα γκρουπ της αγγλικής σκηνής όπως είχε αυτή διαμορφωθεί από το 1978 και μετά. Από τις πρώτες κιόλας προσπάθειες ο στίχος τους ήταν ελληνικός. «Η ελληνική γλώσσα προσαρμόζεται δύσκολα στις ροκ φόρμες αλλά μόνο έτσι εκφράζομαι σωστά αυτό που θέλουμε να πούμε». Έχουν κάνει πολλές συναυλίες στη Θεσσαλονίκη και τον Απρίλιο του 1985 κυκλοφόρησε ο πρώτος μεγάλος δίσκος με τίτλο «Τρύπες» από ανεξάρτητη εταιρία της Θεσσαλονίκης. Στις αρχές του 1978 υπέγραψαν συμβόλαιο με τη Virgin. Τον Απρίλιο του 1987 έχουμε την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ τους με τον τίτλο «Πάρτι στο 13ο όροφο».

Ποια είναι η θεματολογία του τελευταίου σας δίσκου «Πάρτι στο 13ο όροφο»;

«Το «Πάρτι στο 13ο όροφος ακούγεται σαν τον επιθανάτιο ρόγχο της λιγοστής και ευτελούς μας νιότης. Αν τελικά αυτός ο θόρυβος δεν είναι μια μπλόφα. Λίγη στάχτη δηλαδή στα μάτια των δημίων μας»

Ενώ τον πρώτο σας δίσκο τον βγάλατε σε ανεξάρτητη παραγωγή από μικρή εταιρία, τον τελευταίο σας τον βγάλατε με μία πολυεθνική. Γιατί το κάνατε αυτό;

«Η ανεξάρτητη ροκ παραγωγή στην Ελλάδα, αγωγη στην ξεκομμένη εκ των πραγμάτων από το δίκτυα διανομής και ενημέρωσης, πάσχει από μια φυσιολογική μοιρολατρεία. Από την άλλη ανεξάρτητοι παραγωγοί, προαγωγοί, επίδοξοι χαλίφηδες, άτομα χωρίς καμιά ουσιαστική σχέση με τη ζωή και το ροκ εν ρολ βρέθηκαν να προστατεύουν και να εκμεταλλεύονται κάποια σκηνή που σε πρώτη φάση ήταν καταδικασμένη σε αφάνεια. Έτσι μέσα από κάτι κακό βγήκε κάτι καλό. Ο πρώτος μας ανεξάρτητος δίσκος πούλησε μέχρι τώρα πάνω από 2.500 αντίτυπα δίχως να ‘χουμε πάρει δραχμή απ’ αυτόν. Δε βλέπουμε να χωράει σ’ όλο αυτό το πανηγύρι κάποια ιδεολογία περί ανεξάρτητου ηρωισμού. Προτιμούμε να μιλάμε με τα τραγούδια κι όχι με τις ετικέτες των δίσκων μας» Υπάρχουν γκρουπ που λένε πως τώρα που έχετε αποκτήσει μια πανελλήνια φή μη – και δεν αμφισβητούν ότι αυτό το αξίζετε – αλλάξατε και τρόπο συμπεριφοράς απέναντί τους. Το «παίζετε» σνομπ, «Υπάρχουν άτομα και μουσικοί σ’ αυτόν το χώρο που κατά παράδοση ονομάζεται ροκ εν ρολ έτοιμοι να καταστρέψουν οποιαδήποτε όμορφη κατάσταση δημιουργήθηκε τελευταία από το αίμα μερικών πραγματικών δημιουργών. Κι αυτό θα το κάνουν μόλις συνειδητοποιήσουν πως αυτός ο χώρος δεν τους κάνει τα χατίρια, δεν τους δίνει καμία αναγνώριση. Αρνούμαστε ν’ ανεβούμε στο ριγκ που έχουν στήσει. Το ροκ εν ρολ είναι ένας όμορφος και διαφανής μανδύας. Ο χρόνος είναι εναντίον τους. Δεν μπορούν να υποφέρουν τη γύμνια τους Μπορούμε να τους αρνηθούμε αυτό το οποίο μόνοι τους προκαλούν, Χρειάζονται λίγο καλό ύπνο και μερικές δυνατές Κυριακές στο γήπεδο!

Πιστεύετε ότι έχετε τα προσόντα να βγείτε έξω απ’ τα ελληνικά σύνορα; Αν ναι, τι σας εμποδίζει και δεν το κάνετε;

«Τραγουδάμε με στιχάκια ελληνικά. Αυτό σημαίνει πως κυρίως μας ενδιαφέρει το εντός των συνόρων” παιχνίδι. Κι αυτό όσο θα μπορούμε να το παίζουμε με τις δικές μας αρχές και τους δικούς μας κανόνες. Διαφορετικά ούτε αυτό το παιχνίδι θα μας ενδιαφέρει.»

Mushrooms

Οι Mushrooms υπάρχουν από το φθινόπω ρο του ’84. Ο Γιώργος Αντωνιάδης τραγουδάει και γράφει τους στίχους στ’ αγγλικά, ο Κώστας Τρυψάνης παίζει μπάσο, ο Γιώργος Κυριάκου και ο Ασκληπιός Ζαμπέτας παίζουν κιθάρα κι ο Γιώργος Ατματζίδης τύμπανα.

Τα τραγούδια τους πρωτοκυκλοφόρησαν το χειμώνα του ’80 σε μια κασέτα συλλογή της Lazy dog records με τίτλο «Give bees a chance. Tov Οκτώβριο του ίδιου χρόνου κυκλοφόρησε η πρώτη δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο «Taste of the Mushrooms» από την ανεξάρτητη Pegasus Records. Προηγήθηκαν όμως και ακολούθη σαν πολλές εμφανίσεις σε γνωστά στέκια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας,

Θα ήθελα να χρωματίζατε το πρόσωπο του γκρουπ με λέξεις

«Η μικρή κίτρινη κουκίδα τίναξε τη σκόνη απ’ τα φτερά της κι είπε με ύφος αποφασιστικό: “ΦΕΥΓΩ”. Ψηλά στον ουρανό ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να μαραίνεται ενώ ένας φοβερά έντονος στ’ αυτιά μικροφωνισμός γεννούσε οράματα στα μάτια του κάθε έντονα ββζζζωντανού πλάσματος. Με τα μάτια στον ουρανό προχωρούσε αέρινη στο καλειδοσκοπικό δρομάκι…

Από παλιότερα αλλά και τώρα εμφανίζονται στη Θεσσαλονίκη πάρα πολλά γκρουπ που καλύπτουν όλα τα είδη της μουσικής και ιδιαίτερα της ροκ. Κατά τη γνώμη σας σε τι οφείλεται αυτό;

“…στο καλειδοσκοπικό δρομάκι προχωρούσε με τα μάτια καρφωμένα στον ουρανό μέχρι που ο ουρανός κοκκίνησε. Κοκκίνισε και άρχισε να βρέχει μικρά επταγωνικά κρυσταλλικά αυγά με προϊστορικό κέλυφος και άρωμα στρυχνίνης…”

Ποιά είναι κατά τη γνώμη σας τα μεγαλύτερα προβλήματα της ροκ σκηνής της Θεσσαλονίκης;

«…κάτω στο έδαφος η πίσσα σταμάτησε ν’ αχνίζει σημάδι πως τα μικρά κρυσταλλικά αυγά ήταν κρύα ή μάλλον παγωμένα. Η μικρή κίτρινη κουκίδα πήρε ένα απ’ αυτά και σκούπισε το τελευταία δάκρυ της, το 96ο δάκρυ της, γιατί μπροστά της τώρα αντίκριζε…»

Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτό το μουσικό ρεύμα που πολλοί ονομάζουν «ελληνικό ροκ»;

“…γιατί μπροστά της τώρα αντίκρυζε το πτώμα της Jane. Η Jane – Ω! η μικρή Jane!! – ήταν μια παρανοημένη βαμπ αράχνη που πίστευε πως μπορούσε να πετάξει. Και κάθε πρωί ανέβαινε στο θολωτό κάκτα, στις όχθες της κέρινης λίμνης και προσπαθούσε. Μα αυτή ήταν η τελευταία της φορά γιατί αίμα και πύον έσταζε τώρα από τα τριχωτά της στήθη…”

Ποιος είναι ο λόγος της ύπαρξής σας σαν γκρουπ;

“…η μικρή κίτρινη κουκίδα διαπίστωσε πως η Jane ήταν ακόμη ζεστή γιατί το κερί της λίμνης ολόγυρά της είχε λιώσει. Τότε κοίταξε ξανά ψηλά και ένιωσε πως δεν μπορούσε πλέον να διακρίνει το χρώμα του ουρανού. Η μικρή κίτρινη κουκίδα τίναξε τη στρυχνίνη απ’ τα φτερά της κι είπε με ύφος απόλυτος “ΦΕΥΓΩ”»

Τι ρόλο παίζει η εξωτερική εμφάνιση (ντύσιμο, μαλλιά, κ.λπ.) των μελών ενός συγκροτήματος σε μια live εμφάνιση;

“…Μήπως είδε κανείς το τσεκούρι μου, ΜΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΤΟ ΧΩ ΒΑΛΕΙ!”

Και στην ερώτησή μου αν οι παραπάνω απαντήσεις τους αντιπροσωπεύουν πλήρως, οι Mushrooms είπαν:

«Μα βέβαια. Αυτό είναι το πρόσωπό μας!»

Noise Promotion Company

Δημιουργήθηκε την άνοιξη του ’84 κι έχει εμφανιστεί στη ζωντανή σκηνή της συμπρωτεύουσας από το φθινόπωρο του ‘85. Θεωρείται από τις πιο αξιόλογες μπάντες της Θεσσαλονίκης. Έχει παίξει και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας και από τις αρχές του ’86 ηχογράφησε το πρώτο της προσωπικό L.P. με τίτλο «Silence!» το οποίο κυκλοφόρησε την άνοιξη του ίδιου χρόνου. Το γκρουπ αποτελείται από τους Γιώργο Αποστολάκη (φωνή, κιθάρες, taple guitar), Θόδωρο Κονκουρή (μπάσο, taple guitar, φωνητικά) και Αλέξη Αποστολάκη (τύμπανα, κρουστά, φωνητικά).

Υπάρχει κάτι που σας καταπιέζει στη θέλησή σας για έκφραση μέσω της μουσικής;

«Η έλλειψη χώρων για να παρουσιάσεις τη δουλειά σου ακόμα και στην ίδια σου την πόλη είναι εκνευριστικό φαινόμενο. Εμείς προσπαθούμε να μην καταπιέζουμε τουλάχιστον οι ίδιοι τους εαυτούς μας.»

Πιστεύετε ότι χρησιμοποιώντας τον αγγλικό στίχο στη μουσική σας μεταφέρετε ευκολότερα στους ακροατές σας το δικό σας προβληματισμό, συναίσθημα ή διάθεση;

«Αυτή είναι μια στυλιζαρισμένη ερώτηση που απαιτεί ανάλογη απάντηση. Καμιά γλώσσα δεν υστερεί απέναντι στην άλλη. Αν νιώθαμε ότι δε μεταφέρουμε τον προβληματισμό μας μ’ αυτόν τον τρόπο, απλά δε θα το κάναμε. Δεν είμαστε τίποτα κλόουνς που τραγουδάνε στ’ αγγλικά με την ψευδαίσθηση της αποδοχής από ένα μεγάλο διεθνές ακροατήριο. Ξέρουμε που βαδίζουμε και που πατάμε. Έτσι ή αλλιώς θέλουμε το συναίσθημα να είναι αυτό που κυριαρχεί στις ζωντανές εμφανίσεις μας.»

Κατά τη γνώμη σας γιατί ένα γκρουπ στρέφεται στις ανεξάρτητες παραγωγές;

«Γιατί θέλει να δώσει αυτό που πρέπει να δώσει χωρίς να του πουν άλλοι πώς πρέπει να δουλέψει και πώς θα το κάνει. Ο έλεγχος στη δουλειά μας είναι αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο από τις οργανωμένες εκστρατείες για αναγνώριση σε μια μερίδα ανθρώπων που δεν έχει μάθει και τίποτα άλλο από το να καθοδηγείται. Προτιμάμε το κοινό μας να σκέφτεται για τον εαυτό του»

Προσπαθήσατε ποτέ μέσα απ’ τις επιρροές που δέχεστε να δημιουργήσετε ένα προσωπικό στυλ ώστε να μην προχωρείτε με απομιμήσεις;

«Πάντα αυτό είναι κάτι για το οποίο προσπαθείς συνέχεια. Κι αν ανακαλύπταμε ότι δεν είμαστε οι εαυτοί μας αλλά κάποιοι άλλοι, τότε δε θα είχαμε και λόγο ύπαρξης σαν γκρουπ. Όταν σέβεσαι τον εαυτό σου, σέβεσαι και την αξία σου, όποια κι αν είναι αυτή».

Πιστεύετε ότι είστε για τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης κάτι το ανεπανάληπτο;

«Η σφραγίδα της προσωπικότητάς μας πιστεύουμε ότι είναι αξιοπρεπώς έντονη αλλά όχι και ότι είμαστε ανεπανάληπτοι, Και τελικα τι πάει να πει να είσαι ανεπανάληπτος; Καθένας είναι τόσο διαφορετικός απ’ τον άλλο ώστε, αν το έργο του είναι προέκταση του ίδιου του του εαυτού, τότε όλοι θα γίνουν ανεπανάληπτοι, ο καθένας με τον τρόπο του».

Γιατί κατά τη γνώμη σας ο περισσότερος κόσμος θεωρεί (και ασφαλώς κάνει λάθος) ότι τα άτομα που σχηματίζουν τα ροκ συγκροτήματα είναι περιθωριακά ή το χειρότερο, αλήτες;

«Γιατί αυτά τα «άτομα» αμφισβητούν αυτόν τον κόσμο και θέτουν κριτικά ερωτήματα πάνω στον τρόπο ζωής του ή τις αξίες του, όχι μόνο με τη μουσική τους αλλά ακόμα και με την ίδια τους τη στάση. Έτσι, ο περισσότερος κόσμος αμύνεται απομονώνοντας αυτους που δεν πάνε με τα νερά του. Κλέφτες κι αστυνόμοι και τα γνωστά παρόμοια παιχνίδια στις προεκτάσεις τους».

NΩE

Οι Νώε δημιουργήθηκαν την άνοιξη του ‘86. Αποτελούνται από τους: Κώστα Θεοδώρου (μπάσο), Κώστα Μπραβάκη (κιθάρα-τραγούδι), Σάκη Πασά (τύμπανα) και Όλγα Μερκενίδου (τραγούδι). Αμέσως άρχισαν την ηχογράφηση του πρώτου τους δίσκου με τίτλο Νώε που ολοκληρώθηκε σε ένα χρόνο και κυκλοφορεί σε λίγο καιρό από την Απο Kato records. Το χειμώνα έπαιζαν στο «Τήνελλα» και πήραν μέρος σε αρκετές συναυλίες. Παίζουν ηλεκτρικές μπαλάντες και ρυθμικά τραγούδια με επιρροές φανκ, ρέγγε και μεσογειακά μουσικά στοιχεία. Ακούνε τζαζ ροκ, φάνκι, αρτ ροκ και παραδοσιακή ελληνική μουσική.

Ποια είναι η γνώμη σας για το μουσικό ρεύμα που πολλοί ονομάζουν «ελληνικό ροκ»;

Ροκ στην Ελλάδα υπήρχε από τη δεκαετία του ’60 με τον Πουλικάκο, τους Σώκρατες, τους Σπυριδούλα (αργότερα) και άλλους ανώνυμους και επώνυμους που στίχους και κάπως ανορθόδοξους ήχους για που με σκληρούς τα αυτιά των κατασκευαστών ποπ τραγουδιών στην περίοδο της χούντας και “αγωνιστικών ασμάτων” μεταπολιτευτικά, προσπαθούσαν να πολεμήσουν το πολιτικό και κοινωνικό κατεστημένο ονειρευόμενοι ίσως μια κοινωνική επανάσταση. Όπως ήταν φυσικό βρήκαν ισχυρή αντίσταση από την κρατική εξουσία και το μουσικό παρακράτος με αποτέλεσμα την περιθωριοποίησή τους και το μικρό αντίκτυπο στο ευρύ κοινό. Οι έμποροι δίσκων και οι εκμεταλλευτές των μέσων μαζικής ενημέρωσης, βλέποντας τη μεταπολιτευτική γενιά να κουράζεται από τα πολιτικά άσματα, συμπεριλαμβανομένης και της αλλαγής της κομματικής εξουσίας του ’81, βρήκαν την ευκαιρία να στρέψουν την προσοχή τους στις ρίζες”. Έτσι, δημιουργήθηκε εκείνο το μπάχαλος με τα τσιφτετέλια, τις κομπανίες και τα νταχτιρντί που ταλαιπώρησαν τ’ αυτιά του μέσου αναζητητή Έλληνα. Μόλις εξέπνεύσαν για δεύτερη φορά οι ρεμπέτες και γύρισαν στους τάφους τους, δειλά δειλά εμφανίζονται μερικοί Αθηναίοι νυν και πρώην “ρόκερς” και δωσ’ του σόλα με με ηλεκτρικές κιθάρες, μαύρο γυαλί και μπαλαμούτι, μερικά εύπεπτα και ξενέρωτα στιχάκια και το θαύμα έγινε! Η Ελλάδα απόκτησε ροκ! Οι εταιρίες χοντας το σταθερό αβαντάζ της αγοραστι της δύναμης των κατά τα άλλα “λαϊκών”, σκυλάδικων τραγουδιών, βρήκαν την ευκαιρία για να λανσάρουν μια πιο “ροκ’ επανέκδοση των “αθάνατων” ποπ κατασκευασμάτων της δεκαετίας των ‘60».

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα μεγαλύτερα προβλήματα της ροκ σκηνής της Θεσσαλονίκης;

«Τα παραπάνω προβλήματα αφορούν φυσικά οι αυτούς που ζουν και δρουν στη Θεσσαλονικη μη εξαιρουμένου και του ρατσισμού των πετυχημένων” Αθηναίων ροκ-σταρ”. (Πρόσφτατα γνωστός “ρόκερ” αρνήθηκε να συμμετάσχει σε συναυλία για κοινωνικό σκοπό όταν έμαθε ότι θα συμμετέχουν συγκροτήματα από τη Θεσσαλονίκη – ήμαστε και μεις μέσα – και δεχόταν μόνο με τη συμμετοχή αθηναϊκών!) Τα υπόλοιπα προβλήματα είναι γνωστα: έλλειψη χώρων και διοργανώσεων συναυλιών, ανύπαρκτη κρατική συμβολή, ακριβά όργανα κ.λπ. Υπάρχουν όμως και αξιόλογα συγκροτήματα που υπενθυμίζουν ότι το ροκ κίνημα υπάρχει.»

Τι ρόλο παίζει η εξωτερική εμφάνιση των μελών ενός συγκροτήματος σε μια live εμφάνιση;

«Αναμφισβήτητα η εμφάνιση καθρεφτίζει άμεσα τον ψυχισμό και τα κοινωνικά πιστεύω του καθένα κατατάσσοντάς τον σε ποιότητα και σε είδος. Φυσικά όταν γίνεται κατάχρηση και υπερβολή έχει σαν αποτέλεσμα την αλλοίωση της εσωτερικής του εικόνας.»

Μπορείτε να χρωματίσετε το πρόσωπο του γκρουπ σας με λέξεις;

Σε μια ζωή αμφιβόλου ποιότητας είμαστε ήρωες της κλειδαρότρυπας. Από τη μια κοιτάω εγω κι από την άλλη εσύ γι’ αυτό δε μάθαμε ποτέ τι υπάρχει εκεί». από το «Πούλμαν», στίχοι Λάζαρου Βαρβέρη.

ΓΚΡΟΒΕΡ

Το καλοκαίρι του ’80 τέσσερις φίλοι, ο Παναγιώτης Πέρτσινος (φωνή), ο Βασίλης Ραγτζής (τύμπανα), ο Μιχάλης Πεζιρκιανίδης (κιθάρα) και ο Αποστόλης Πιστάλκας (μπάσο), έφτιαξαν το συγκρότημα των Γκρόβερ. Τέσσερα παιδιά, με πολύ νεύρο, πολλές ανησυχίες και λατρεία για τη μουσική του ροκ εν ρολ δηλώνουν ότι είναι «κυνικοί ρομαντικοί».

«Κρατώ στα χέρια μου την αρρώστια κάνω πολλές δουλειές χωρίς να πλένομαι Είμ’ ένας κίνδυνος.»

Οι Γκρόβερ έχουν πολλές εμφανίσεις στο ενεργητικό τους όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας. Παίζουν ροκ’ εν ‘ρολ με ελληνικό στίχο που γράφουν οι Βασίλης και Παναγιώτης.

Στους στίχους των τραγουδιών σας υποβόσκει καθαρά μια έντονη τραγικότητα, ένας εγκλωβισμός και μια εκφραστική σκληρότητα. Πού οφείλεται αυτό;

«Οφείλεται στο ότι και ο κόσμος είναι τραγικός, εγκλωβισμένος, σκληρός και κυνικός. Τέτοια ερεθίσματα δεχόμαστε κι επομένως τέτοια τραγούδια φτιάχνουμε. Κι αυτή άλλωστε είναι η δουλειά του καλλιτέχνη. Να παίρνει ερεθίσματα να τα επεξεργάζεται, να βάζει το προσωπικό του ύφος και να τα ξαναδίνει στον κόσμο».

Η μουσική σας μπορούμε να πούμε ότι δέχεται κάποιες επιρροές από ξένα γκρουπ;

Αν κάποιος μουσικός βγει και πει ότι είναι ανεπηρέαστος θα ναι ψεύτης. Έχουμε επιρροές και από ξένα γκρουπ κι από ξένη μουσική και από ελληνικά γκρουπ κι από ελληνική μουσική. Προχωρούμε όμως σύμφωνα με τα προσωπικά μας στοιχεία και τα τραγούδια μας τα γράφουμε εμείς και κανένας άλλος. Τελικά ο προσωπικός παράγοντας είναι αυτός που καθορίζει όλη τη δουλειά».

Ποια πράγματα επιδιώκετε να πετύχετε σε μια live εμφάνισή σας;

Πρώτα απ’ όλα μας ενδιαφέρει να υπάρχει σωστός ήχος. Δηλαδή να υπάρχουν τα κατάλληλα μηχανήματα ώστε από τεχνικής πλευράς να υπάρχει ποιότητα στη μουσική μας. Σίγουρα όμως ρίχνουμε το βάρος στο δέσιμο του συγκροτήματος που είναι το σημαντικότερο στοιχείο για ένα γκρουπ στο live. Μουσικό δέσιμο αλλά και δέσιμο στο αίσθημα μεταξύ μας. Και τότε πλέον μας ενδιαφέρει να δώσουμε αυτό το αίσθημα στο κοινό μας. Να «πιάσει» δηλαδή ο κόσμος αυτά που του λέμε και του δίνουμε εκείνη τη στιγμή που παίζουμε. Κίνηση, θεατρικότητα, λόγος, αρμονικός συντονισμός μεταξύ μας σαν μουσικοί και μεταξύ κοινού μας δίνουν στο live τελικά μια ικανοποίηση που για να τη νιώσεις πρέπει να είσαι στη θέση του καθενός μας εκεί πάνω.

Είσαστε ευχαριστημένοι απ’ τις μέχρι τώρα εμφανίσεις σας;

«Αν μιλήσουμε για τον ήχο, τα πράγματα είναι τραγικά. Στη Θεσσαλονίκη όλοι οι ηχολήπτες είναι ηλεκτρονικοί. Χωρίς να έχουν καμιά ιδέα από ήχο και μουσική, αγόρασαν τα μηχανήματα και απλώς τ’ ανοίγουν και τα κλείνουν. Σε μια συναυλία τυχαίνει να παίζουν δυο και τρία γκρουπ. Οι ρυθμίσεις μένουν οι ίδιες ενώ οι ήχοι τους είναι διαφορετικοί. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αλλοιώνονται οι πρωτογενείς δονήσεις, να μη φιλτράρονται σωστά οι συχνότητες και να φτάνει ο ήχος αλλοιωμένος στ’ αυτιά του ακροατή. Η Θεσσαλονίκη έχει καταπληκτικό κοινό, μπορεί να συντηρήσει γκρουπ διαφόρων αποχρώσεων. Η ευχαρίστηση μας είναι ότι με ανεκτό ήχο ο κόσμος κάπου ταυτίζεται μαζί μας. Το Live είναι έρωτας!».

Κείμενο: Στέλιος Λουκάς

Τεύχος 4, Ιούλιος 1987

*Το άρθρο αναδημοσιεύεται διατηρώντας την αρχική μορφή.