Οι ποδοσφαιρικοί ήρωες και σούπερ ήρωες
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος πάντα ένιωθε δέος για δύο λογιών ποδοσφαιριστές.
Τώρα που πέρασαν οι μέρες από τον σοκαριστικό τραυματισμό του Αγιούμπ ΕλΚαμπί θέλω να σας πω ποιόν τραυματισμό μου θύμισε: αυτόν του Λουίς Φίγκο. Ο Πορτογάλος υπέστη πολλαπλό κάταγμα περόνης στο δεξί πόδι την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2007, κατά τη διάρκεια του ντέρμπι της Ίντερ εναντίον της Γιουβέντους στο Τορίνο (το οποίο έληξε 1-1).Η ειρωνεία της τύχης ήταν ότι ο σοβαρός αυτός τραυματισμός συνέβη ακριβώς την ημέρα των 35ων γενεθλίων του.
Την θυμάμαι την φάση σαν τώρα. Έτρεχε το 61ο λεπτό του ντέρμπι της Ιταλίας. Η Γιουβέντους προσπαθούσε να φέρει το ματς στα ίσια και να σταματήσει την Ίντερ, οι παίκτες της οποίας γνώριζαν ότι στην περίπτωση που θα περνούσαν νικηφόρα από το Τορίνο θα έχουν κατακτήσει το μισό πρωτάθλημα. Το 0-1 ήταν ένα δίκαιο αποτέλεσμα όμως απέμειναν τριάντα λεπτά κι όταν έχεις αντιπάλους που λέγονται Τρεζεγκέ, Ντελ Πιέρο και Νέντβεντ δεν δικαιούσαι να χαλαρώσεις. Ο Φίγκο το ξερε αυτό καλύτερα από όλους. Προσπάθησε να προστατέψει τη μπάλα και να πάρει το φάουλ. Ο Νεντβεντ πήγε στη φάση δυνατά. Ο Πορτογάλος μάζεψε τη μπάλα και την κάλυψε με το δεξί του πόδι, ο Τσέχος τον βρήκε με τη σκάρα. Αν το πόδι ήταν στον αέρα ο Φίγκο απλώς θα πονούσε, αλλά οι ποδοσφαιριστές με τον πόνο μαθαίνουν να μεγαλώνουν. Το πόδι ήταν κολλημένο στο γήπεδο, η κόντρα φάνηκε σαν να τον βίδωσε. Το φορείο μπήκε για να βοηθήσει τον Πορτογάλο να αποχωρήσει κάτω από το ιπποτικό χειροκρότημα της εξέδρας. Οι γιατροί κατάλαβαν ότι το πρόβλημα είναι σοβαρό, η διάγνωση αποκάλυψε κάταγμα περόνης. Οι αρχικές προβλέψεις μιλούν για επιστροφή σε τρεις μήνες. Είναι λίγοι αν έχεις μια καριέρα μπροστά σου, είναι πολλοί όταν είσαι στα τριανταπέντε και σκέφτεσαι να σταματήσεις τη μπάλα. Η Γιουβέντους ισοφάρισε μετά από εκείνο τον τραυματισμό του Πορτογάλου σταρ. Αλλά κι ο Φίγκο γύρισε σιδερένιος. Και σταμάτησε το ποδόσφαιρο με δόξα και τιμές δυο ολόκληρα χρόνια αργότερα.
Διαβάστε επίσης
Δεν ξέρω πόσο καιρό θα του πάρει του ΕλΚαμπί να επιστρέψει αλλά θα επιστρέψει σίγουρα: θα βρει τη δύναμη. Γιατί κανείς μεγάλος παίκτης δεν θέλει να αποχαιρετήσει το ποδόσφαιρο χωρίς να πάρει μια ρεβάνς από την κακιά του μοίρα.
Πρέπει να πω ότι πάντοτε ένιωθα ένα δέος για δύο λογιών ποδοσφαιριστές: για αυτούς που επιστρέφουν σε πείσμα των προβλέψεων που τους θεωρούν «τελειωμένους» και για εκείνους που σταματάνε το ποδόσφαιρο εξαιτίας ενός τραυματισμού που αποδείχτηκε πολύ σοβαρότερος – για τους σούπερ ήρωες και τους ήρωες δηλαδή. Οι πρώτοι ήταν πάντα στα μάτια μου οι Σούπερμαν της αθλητικής μας καθημερινότητας –μυθικές και χαρισματικές προσωπικότητες που δε νικήθηκαν ποτέ από τη μοίρα και απέδειξαν στα γήπεδα το θεϊκό τους κύτταρο: ποτέ δεν έχω κρύψει ότι θεωρώ την ιστορία του Βραζιλιάνου Ρονάλντο, του παίκτη με τους συνεχούς τραυματισμούς και τις συνεχείς επιστροφές, μια από τις μεγαλύτερες αθλητικές ιστορίες του αιώνα. Οι δεύτεροι, όσοι από τραυματισμούς δεν συνήρθαν ποτέ, είναι κάτι σαν ήρωες που έπεσαν στο πεδίο της μάχης κερδίζοντας την αθανασία δια μέσου μιας υστεροφημίας που ταιριάζει μόνο σε όσους θυσιάζονται. Αλλά ο ΕλΚαμπί δεν είναι ήρωας: είναι σούπερ ήρωας. Κι αυτό το καταλαβαίνεις από τον ίδιο τον τραυματισμό του: αν δεν προσπάθησε να αποφύγει τον τερματοφύλακα Σιαμπάνη είναι γιατί όπως οι σούπερ ήρωες δεν φοβάται τίποτα. Αυτό που έπαθε είναι μια κακή στιγμή της μοίρας. Η μοίρα δεν το ξέρει αλλά έχει μπλέξει μαζί του άσχημα…
Διαβάστε επίσης
