Είμαστε όλοι σαν τους ήρωες του «Don’t look up»
Με αφορμή τις φωτιές στο Μπορντό, ο Αντώνης Καρπετόπουλος αναρωτιέται γιατί κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την κλιματική κρίση.
Διαβάζω αυτό τον εφιάλτη με πυρκαγιές που ζει το Μπορντό στη Γαλλία. Μου μοιάζει απίστευτο.
Εχω πάει στο Μπορντό πριν χρόνια. Το λιμάνι του είναι από τα σπουδαιότερα και τα μεγαλύτερα της Γαλλίας. Η πόλη, επειδή βρίσκεται αρκετά μακριά απ’ τα γαλλογερμανικά σύνορα, έγινε έδρα διάφορων γαλλικών κυβερνητικών υπηρεσιών στους τρεις τελευταίους πολέμους των Γάλλων με τους γείτονες. Εχει μια ξεχωριστή παράδοση αληθινής αυτοδιοίκησης. Νιώθεις εκεί μια παράξενη αίσθηση αυτονομίας: είναι από τις λίγες γαλλικές πόλεις που δεν υποφέρει το Παρίσι και την τεράστια φήμη του – βρίσκεται και μακριά. Η οικονομία του Μπορντό είναι του Μπορντό και κανενός άλλου. Η πόλη έχει ναυπηγεία, βαριά βιομηχανία μεταλλουργίας και κυρίως περιβάλλεται από χωριά με αναπτυγμένη γεωργία: δεν είναι τυχαίο ότι το Μπορντό είναι γνωστό για τα περίφημα κρασιά του. Οι αμπελώνες και τα οινοποιία της περιοχής είναι καταπληκτικά – από μόνο τους ένας λόγος να επισκεφτείς την περιοχή. Η οποία είχε και τεράστια υγρασία, που συνήθως προστατεύει περιοχές από πυρκαγιές. Αναρωτιέμαι πώς θα νιώθουν στο Μπορντό για αυτό που τους βρήκε. Αυτό που τους βρήκε είναι πραγματική απόδειξη κλιματικής αλλαγής στην περιοχή. Πριν τις πυρκαγιές είχε προηγηθεί ένας χειμώνας με λίγες βροχές κι ένας καύσωνας διαρκείας χωρίς προηγούμενο. Πριν καεί το σύμπαν η ξηρασία ήταν πέρα από την λογική. Το ίδιο συμβαίνει παντού όπου έχουμε ανάλογες πυρκαγιές. Στην Ελλάδα το ξέρουμε πολύ καλά.
Παλιά αναρωτιόμουν γιατί ο κόσμος είναι δύσπιστος όταν ακούει τους επιστήμονες να μιλούν για την κλιματική αλλαγή. Δεν καταλάβαινα γιατί είμαστε όλοι λίγο σαν τους πρωταγωνιστές εκείνης της ωραίας σάτιρας που λεγόταν «Don’t Look Up». Νομίζω θυμόσαστε το θέμα της: επιστήμονες ενημέρωναν για την πιθανότητα καταστροφής της γης από ένα γιγάντιο μετεωρίτη και τους καλούσαν στα τηλεοπτικά σόου μόνο και μόνο γιατί πίστευαν ότι μιλώντας για μια καταστροφή ανεβαίνουν οι δείκτες τηλεθέασης. Το τέλος δεν είναι καλό. Νομίζω κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πραγματικότητα μας. Αλλά γιατί;
Νόμιζα πως η απάντηση είναι ότι δεν θέλουμε να ακούμε για δυσάρεστα πράγματα, ότι δηλαδή προτιμάμε να παίζουμε κρυφτούλι από την αλήθεια. Αλλά πολύ φοβάμαι πως υπάρχει κάτι χειρότερο: κατά κάποιο τρόπο αδιαφορούμε για την καταστροφή – αρκεί να συμβαίνει μακριά μας. Ποιος νοιάστηκε για την καταστροφή του Μπορντό ή την τεράστια πυρκαγιά στην Μαδρίτη; Οι Γάλλοι και οι Μαδριλένοι. Οι υπόλοιποι – όχι εμείς οι Έλληνες αλλά κατά κάποιο τρόπο όλοι οι υπόλοιποι – νοιαζόμαστε για αυτά όσο και για πολλά άλλα ανάλογα.
Τα δύο τελευταία χρόνια πχ τα ρεύματα του Ατλαντικού ωκεανού, που ρυθμίζουν το κλίμα στη γη, έχουν σταματήσει να έχουν την ροή που είχαν για δεκαετίες: οι κοραλλιογενείς ύφαλοι απ’ το Μεξικό ως την Αυστραλία καταστρέφονται. Μαζί τους καταστρέφονται και θαλάσσια είδη: πρόκειται για μαζική εξαφάνιση ειδών – κάτι χωρίς προηγούμενο. Δεν νοιάζει παρά ελάχιστους. Δεν μας νοιάζει επίσης αν εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από πυρκαγιές και πλημμύρες κάθε χρόνο, κι ότι η κατάσταση όλο και χειροτερεύει, πρώτα από όλα σε μη ανεπτυγμένες περιοχές και μετά και στις υπόλοιπες.
Αυτή την στιγμή γίνεται στην Ουγκάντα μια δίκη για να σταματήσει η κατασκευή ενός γιγάντιου αγωγού φυσικού αερίου που θα προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά σε δάση: δεν νομίζω ότι κάποιος θα νοιαζόταν να διαβάσει όχι τις λεπτομέρειες της ιστορίας αλλά γιατί αυτή είναι σημαντική. Κανείς δεν νοιάζεται επίσης να μάθει γιατί οι κοινότητες των αυτοχθόνων στον Αμαζόνιο ζητούν στήριξη για να σταματήσουν την εισβολή πετρελαϊκών κολοσσών, και ότι κι εκεί υπάρχει μια αγωγή κατά πετρελαϊκού κολοσσού. Ό,τι δεν συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας νομίζουμε ότι δεν μας αφορά. Κι έτσι δεν βλέπουμε ούτε καν την καταστροφή στο Ρέθυμνο πχ. Για την οποία ίσως εμείς να ενδιαφερόμαστε, αλλά σίγουρα δεν ενδιαφέρονται οι άλλοι.
Είμαστε όλοι στη γη όπως ακριβώς οι ήρωες του «Don’t look up». Δεν βλέπουμε τίποτα ενώ μπροστά στα μάτια μας συμβαίνουν τα πάντα…
Διαβάστε επίσης
