Η ηρωική αποστολή του πυροσβέστη

Η Ελλάδα μας θρήνησε και φέτος τρεις πυροσβέστες που έπεσαν στο καθήκον. Σοκάρομαι λίγο ομολογώ μπροστά σε τέτοιες ειδήσεις. Καταλαβαίνω την επικινδυνότητα κάποιων επαγγελμάτων, αλλά δεν μπορώ ποτέ να νιώσω εξοικείωση με την ιδέα του θανάτου. Πριν μερικά χρόνια είχα γράψει ένα κείμενο για ένα πυροσβέστη που είχε χάσει την ζωή του. Ένας γνωστός μου, που κάνει αυτή την δουλειά, το είχε κρατήσει και μου το ξαναέστειλε σήμερα – εγώ δεν κρατάω τα κείμενά μου. Εκείνο το είχα γράψει κάποτε για τον αδικοχαμένο Αριστείδη Μουζακίτη. Θα αναδημοσιεύσω ένα κομμάτι του – είναι ένας μικρός φόρος τιμής σε τρια παλικάρια που η χώρα αποχαιρετάει – το είδος του κειμένου που δεν θα ήθελα να γράψω ποτέ κυρίως για την σταθερή ανατριχιαστική του επικαιρότητα.  

Εγραφα τότε. «Στη ζωή μου έχω γνωρίσει μόνο έναν πυροσβέστη – συνταξιούχο μάλιστα. Ήμουν μικρός για να τον ρωτήσω γιατί διάλεξε αυτή τη δουλειά. Ήταν καλός οικογενειάρχης, δεν μιλούσε πολύ και δεν μιλούσε ποτέ για τη δουλειά: είχε μόνο τη βεβαιότητα πως οι πιο γενναίοι άνθρωποι που υπάρχουν είναι αυτοί που κάνουν τη δουλεία του. Μιλούσε μόνο κολακευτικά για τους συναδέρφους του, ήταν περήφανος για τους επικεφαλής του, έκανε αναφορές σε φωτιές μόνο για να μιλήσει εισαγωγικά, συνήθως, για τα καλοκαίρια του. Οι εισαγωγές του, είχαν πάντα μια αναφορά σε φωτιές («Το καλοκαίρι του 83΄, όταν κάηκε η Θάσος…»), αλλά ποτέ η συνέχεια της αφήγησης δεν αφορούσε τη φωτιά – η φωτιά ήταν απλά ο εχθρός με τον οποίο αναμετρήθηκε. Κάπως έτσι είναι πιστεύω όλοι οι πυροσβέστες. Προσηλωμένοι σε ένα γιγάντιο καθήκον, είναι πάντα αποφασισμένοι να παλέψουν με θεομηνίες, όχι για να έχουν να διηγηθούν ιστορίες, αλλά γιατί κάποια στιγμή ένοιωσαν ένα μεγάλο συνειδησιακό πρόσταγμα. Είναι σίγουρα άνθρωποι πρώτα από όλα δεμένοι μεταξύ τους, έτοιμοι να συνεργαστούν για να φέρουν σε πέρας αποστολές, που δεν είναι για τον καθένα. Είναι άνθρωποι που άκουσαν βαθιά μέσα τους ένα θείο κάλεσμα, τη φωνή του καθήκοντος, τη χροιά της οποίας γνωρίζουν μόνο αυτοί. Ισως για αυτό δεν μιλάνε οι πυροσβέστες, ούτε για τα κατορθώματα τους, ούτε για το γιατί διάλεξαν να γίνουν οι δικοί μας μάρτυρες: η επιλογή τους έχει να κάνει με τον βαθύ εαυτό τους, τις αντοχές και τα όρια του οποίου γνωρίζουν μόνο οι ίδιοι – εμείς δεν θα καταφέρουμε ποτέ να τα δούμε.

Ο καθένας μας σε μια στιγμή της ζωής του, αν το λέει η καρδιά του και το επιβάλει η κατάσταση, μπορεί να γίνει ήρωας. Όμως στην περίπτωση του πυροσβέστη ηρωική πράξη δεν είναι η αντιμετώπιση της φωτιάς, αλλά η ίδια η αρχική επιλογή της δουλειάς του: ο πυροσβέστης που χάνεται την ώρα του καθήκοντος δεν έγινε ήρωας, όταν πλήρωσε με τη ζωή του την αποστολή του – ήταν ήρωας όσο ζούσε, απλά ήμασταν όλοι αρκετά απασχολημένοι με τα μικρά δικά μας για να το καταλάβουμε και ήρθε η θυσία του για να μας το θυμίσει. Η θυσία του είπα; Λάθος μου. Έπρεπε να πω η αποστολή του, που για τον ίδιο ήταν ό,τι πιο σημαντικό, είμαι βέβαιος.

Όταν πεθαίνει ένας πυροσβέστης μαθαίνουμε το πώς και το γιατί με την κάθε λεπτομέρεια. Συγκινούμαστε, συμπονούμε την οικογένεια του όπως κάνουν οι Υπουργοί και οι πολιτικοί αρχηγοί – στη θέση τους θα λέγαμε κι εμείς τα ίδια λόγια. Όμως πιο συγκινητική ίσως και από τη θυσία του πυροσβέστη, είναι η ζωή του η ίδια, έτσι όπως περιστρέφεται γύρω από το ανεξήγητο μυστικό της επιλογής του.  Ίσως είναι καλύτερα τελικά να μην μάθουμε ποτέ πως διαλέγει κάποιος να γίνει πυροσβέστης: δεν είμαστε ικανοί να μοιραστούμε με κανένα από αυτούς τους γίγαντες το μεγαλείο της ψυχής τους».

Όσοι γνώρισαν τα παιδιά που κηδεύτηκαν σήμερα, όσοι τα έζησαν, όσοι τα αγάπησαν είναι άνθρωποι τυχεροί. Είχαν δίπλα τους τρια παιδιά ξεχωριστά, σπάνια, μοναδικά. Ήρωες αληθινούς έτοιμους να πεθάνουν και για μας. Δεν φτάνει κανένα δάκρυ μας μπροστά στο μεγαλείο τους…