Ποιος να συγκριθεί με τον Μίλτο Τεντόγλου;
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος αναρωτιέται πώς γίνεται αυτός ο τρομερά σπάνιος τύπος – πιο πολύ ίσως και από σπάνιος αθλητής – να είναι Ελληνας.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτά που είπε ο Μίλτος Τεντόγλου μετά την διπλή ισοφάριση του πανελλήνιου ρεκόρ στο μήκος και αναρωτιέμαι πώς γίνεται αυτός ο τρομερά σπάνιος τύπος – πιο πολύ ίσως και από σπάνιος αθλητής – να είναι Ελληνας. Δεν αναφέρομαι στις αθλητικές του επιδόσεις, στην συνέπεια του, στην σταθερότητα του: στέκομαι στις δηλώσεις του. Κι αναρωτιέμαι πραγματικά πως διάβολο ο τύπος έμαθε να μιλάει έτσι.
Αγαπάω πολύ τους Ελληνες αθλητές: τους αγαπάω και στα πάνω τους και στα κάτω τους. Μπορεί να τους κριτικάρω ή να παραδέχομαι πως καμιά φορά με θυμώνουν αλλά κι αυτό το θεωρώ δικό μου πρόβλημα. Αλλά τους ξέρω καλά. Ξέρω πχ τι λένε οι περισσότεροι μετά από μια μεγάλη επιτυχία ή όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση του Τεντόγλου μετά από μια μεγάλη επίδοση. Οι πιο πολλοί αφιερώνουν την επιτυχία τους στους ανθρώπους που τους συμπαραστάθηκαν – εκτός αν είναι παίκτες ομάδων οπότε πάντα σε αυτή την περίπτωση αφιερώνουν την νίκη «στον υπέροχο κόσμο», Θου κύριε κτλ κτλ. Πολλοί έχουν να πουν καλά λόγια για την οικογένειά τους και μας συγκινούν. Άλλοι μιλάνε για τους προπονητές τους που είναι οι μόνοι που ξέρουν τι πέρασαν για να φτάσουν ως εδώ. Κάποιοι ζητάνε βοήθεια και συμπαράσταση από το κράτος ή το καταγγέλλουν κι άλλα τέτοια. Δεν τους κατηγορώ απλά θυμίζω τι ακριβώς λένε όταν καταφέρνουν κάτι το οποίο είναι πραγματικά σπουδαίο. Δεν λέω ότι θα έπρεπε να λένε άλλα και δεν κάνω υποδείξεις: απλά υπενθυμίζω τι λέγεται συνήθως.
Διαβάστε επίσης
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Μίλτος είναι τελείως διαφορετική ιστορία: ήρθε εδώ από ένα δικό του πλανήτη. Άκουγα τι έλεγε μετά την ισοφάριση του πανελληνίου ρεκόρ δηλαδή την καλύτερη επίδοση που έχει κάνει ποτέ στην καριέρα του και πραγματικά δεν το πίστευα. «Ήμουν καλά σήμερα, περίμενα να κάνω κάτι παραπάνω, είχα ένα καλό σερί, αλλά έχασα το τελευταίο άλμα που ήταν με διαφορά το καλύτερο, που έχω κάνει στη ίσως ζωή μου, πάτησα 10 πόντους μακριά από τη βαλβίδα και το έχασα στην προσγείωση. Ξέρω πώς να το κάνω αυτό το μεγάλο άλμα, αλλά δεν μπορώ να το πετύχω. Βγαίνει συνήθως στην τελευταία προσπάθεια και στο Μονακό (σ.σ στον προηγούμενο αγώνα του) μου βγήκε στην τελευταία προσπάθεια, γιατί μάλλον κάτι με τσιγκλάει στο τέλος» είπε αρχικά. Ενας άλλος θα έλεγε «είμαι πολύ καλά και το περίμενα».
Πάμε παρακάτω. «Ίσως να μπορούσα να το κάνω πιο νωρίς αυτό το άλμα, αν είχα μια διαφορετική σκέψη. Δεν μπόρεσα να το κάνω. Έχασα ευκαιρία πάλι, χάνω συνέχεια ευκαιρίες. Δεν κοιτάω ούτε το πανελλήνιο ρεκόρ. Σήμερα ήθελα να κάνω κάτι πολύ παραπάνω, ήθελα να κάνω 8.70 και δεν μπορούσα να το κάνω για αυτό είμαι λίγο έτσι, κουράστηκα κιόλας. Το τελευταίο άλμα ήταν πολύ… αλματάρα». Άλλος θα έλεγε «είμαι έτοιμος για κάτι καλύτερο: Ο Τέντογλου, μόλις έκανε την καλύτερη επίδοση της καριέρας του, μας είπε ότι χάνει ευκαιρίες!
Έκλεισε τέλος λέγοντας πως στο Μονακό ήταν ο καλύτερος αγώνας που έχει κάνει. «Το λέω λόγω συνθηκών πάντα, εδώ (σ,σ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα) είχε τέλειες συνθήκες. Ένα άλμα που εδώ μπορεί να είναι 8.60 σε ένα άλλο γήπεδο θα είναι 8.30. Δεν έχει καμία σχέση το άλμα, απλά προέκυψε για αυτό λέω ότι δεν κυνηγάω πανελλήνιο ρεκόρ. Και στην τελική κανένας δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν και αυτό το λέω εγώ που έχω κάνει 8.50 και 8.60» τόνισε. Σε αυτό έχει απόλυτο δίκιο. Ποιος να συγκριθεί μαζί του;
