Το πανηγύρι των βιβλιόφιλων συνέβη τον Δεκαπενταύγουστο στο Facebook
Εκεί που δεν υπάρχουν τηλέφωνα και άδειες Δεκαπενταύγουστου, υπάρχει το Νόμπελ της Σωτηροπούλου.
Μπορεί όταν ακούμε για πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου να μας έρχονται εικόνες από Ικαρία, μουσικές και στίχοι «έλα να νιώσεις πώς είναι η ζωή», όμως ο ορισμός του πανηγυριού έλαβε χώρα αυτές τις μέρες στο facebook, με αφορμή ένα δημοσίευμα σχετικά με το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου και τη σημασία του στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εντός αυτού του δημοσιεύματος, αναφέρεται η επίδραση του «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου σε έργα συγχρόνων του.
Δεν έχει νόημα να σταθούμε στο εν λόγω άρθρο. Δεν έχει νόημα να σταθούμε στην αντίδραση ενός συγγραφέα που αισθάνθηκε αδικημένος από το κείμενο και αντέδρασε με ένα post στο Facebook. Δεν θα αναφερθούμε εδώ στο τι διαμείφθηκε μεταξύ συγγραφέως και συντάκτριας (δύο άνθρωποι προφανώς σε άδεια, χωρίς συσκευές τηλεπικοινωνίας, καθώς άλλη δουλειά δεν είχαν και αναγκαστικά συνομιλούσαν μέσω δημόσιων posts στο Facebook), αλλά στο τι αποτυπώνουν αυτοί οι διάλογοι – πανηγύρι.
Διαβάστε επίσης
Υπάρχουν Μέσα. Τα Μέσα ζουν από συμφωνίες και clicks (βασικά, από συμφωνίες που προκύπτουν λόγω πολλών clicks, με σκοπό την επίτευξη περισσότερων clicks). Τα clicks προκύπτουν από βαρύγδουπα θέματα γραμμένα με εντυπωσιακό τρόπο ή από ελαφριά θέματα γραμμένα με βαρύγδουπο τρόπο. Τα Μέσα που θεωρούνται κυρίαρχα έχουν το αλάθητο στον καθορισμό τάσεων, είτε μιλάμε για νέο βιβλίο, είτε για το νέο φασαιοστέκι. Οι τάσεις, επειδή είναι πολλές, είναι χρήσιμο να χαρακτηρίζονται με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Πλέον, πολλά βιβλία της τελευταίας 20ετίας έχουν τον χαρακτηρισμό «new classic» αγκαζέ, και, επειδή μαζεύονται πολλά νέα σούπερ ντούπερ κλασικά και αναμφίβολα εμβληματικά (πού το πας το εμβληματικά;), θα πρέπει να χωριστούν τσανάκια, άτσαλα. Αν μια χρονιά είχε δώδεκα καλές εμπορικές συμφωνίες, τότε κάθε χρονιά έχει σίγουρα ένα σύγχρονο κλασικό βιβλίο στη φαρέτρα της, το οποίο παραδόξως δεν αδικήθηκε εμπορικά, πλέον πολύ περιέργως το βιβλιόφιλο κοινό παίρνει γραμμή αμέσως και ανταμείβει τους συγγραφείς των σύγχρονων κλασικών με πολύ καλές πωλήσεις, κανένας νέος συγγραφέας σύγχρονου κλασικού δεν πρόκειται να πεθάνει μη αναγνωρισμένος ως τέτοιος, κανένας Κάφκα ποτέ ξανά.
Υπάρχουν Μέσα. Υπάρχει κριτική βιβλίου; Πρωτίστως υπάρχουν καταχωρήσεις, κλίκες, μπάτζετ, τιράζ, marketing plan, pr και λοιπά. Υπάρχουν Μέσα που «γράφουν» για το βιβλίο, βάσει εμπορικών συμφωνιών. Υπάρχει το από στόμα σε στόμα που έγινε από tiktok video σε tiktok video και εμπορευματοποιήθηκε και αυτό, έγινε μέρος marketing plan, έγινε «1 story και 1 post = 2.000€, προ ΦΠΑ».
Διαβάστε επίσης
Τώρα βλέπουμε συγγραφείς και συντάκτες να παθαίνουν ένα «Μα εσείς ποια είστε /εγώ είμαι η Ντούβλη / ααα η Ντούβλη» σε ζωντανή σύνδεση, τα posts να γίνονται share σε DMs και να γελάμε όλοι πίσω από οθόνες σε παραλίες και ταβέρνες, ανεμοδαρμένοι και αλατισμένοι, να γελάμε με την κατάντια του όπλου της βιβλιοκριτικής· οι μεν συγγραφείς δεν έχουν να ανησυχούν, ο εκδοτικός τους κανονίζει τα των δημοσίων σχέσεων, ενώ μετά οι ίδιοι θα παραπονεθούν σε άλλους συγγραφείς για την ανεπάρκεια των δημοσίων αυτών σχέσεων· οι δε συντάκτες νιώθουν αδικημένοι και κακοδιαβασμένοι, μα αν με διαβάζατε πιο προσεκτικά θα βλέπατε τι εννοώ, πάλι καλά που έχουμε και τα Facebook comments, ο Βάσος Βαρίκας θα ένιωθε περήφανος, ένα δάκρυ θα κυλούσε από τα παχουλά του μάγουλα, πού να ‘ξερε πως η κριτική έχει πλέον εξαϋλωθεί, δεν χρειάζεται να διαβάζεις, δεν χρειάζεται να κρίνεις, μόνο να λάβεις ένα mail από το εμπορικό τμήμα με τα to do’s της εκάστοτε συμφωνίας, όλα πιο εύκολα από ποτέ, μόνο οι συγγραφείς παραμένουν σε δυσχερή μοίρα, παίρνουν λίγα και δεν τους παίρνουν αρκούντως σοβαρά, μόνο που έχουν μια πιο μεγάλη ντουντούκα πια, την πιο μεγάλη ντουντούκα, αυτή της πλατφόρμας της Meta, και όταν δεν κρυφοξεκατινιάζονται μπορούν να την αξιοποιήσουν και να γίνουν ένα ακόμη επεισόδιο βιβλιοφιλικού Ερωτοδικείου, Χρυσού Κουφέτου, Παρατράγουδων, Οικογενειακών Ιστοριών και λοιπών φανταστικών πραγμάτων.
Μην ξεχνάμε και εκείνο το Νόμπελ που περιμένει η Έρση Σωτηροπούλου, και, σε κάθε περίπτωση, παραμένει ψύχραιμη.
