Η σειρά «Moria Casan» στο Νetflix θα σου θυμίσει την ελληνική τηλεόραση των 90s και 2000s
Μια αργεντίνικη σταρ, μια ζωή γεμάτη υπερβολή και μια τηλεοπτική εποχή που μοιάζει τρομακτικά οικεία με τη δική μας.
Περιεχόμενα
Υπάρχουν άνθρωποι που έγιναν διάσημοι επειδή έκαναν κάτι σπουδαίο, υπάρχουν εκείνοι που έγιναν διάσημοι κάνοντας κάτι ασήμαντο και υπάρχουν και εκείνοι για τους οποίους δεν έχει σημασία τι έκαναν, γιατί ήταν οι ίδιοι το θέαμα. Η Μόρια Καζάν ανήκει στην τελευταία κατηγορία.
Ομολογώ ότι αγνοούσα την ύπαρξή της, μιας και είναι γέννημα θρέμμα της βιομηχανίας θεάματος της Λατινικής Αμερικής. Μου τη σύστησε η σειρά του Netflix, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Javier Van de Couter, που μπήκε στο μενού μέσα Αυγούστου, λίγο πριν από τα 80ά γενέθλια της Αργεντίνας σταρ. Αποτελείται από οκτώ επεισόδια που παίζει να τα δεις το ένα μετά το άλλο όπως εγώ, και μετά να μην ξέρεις από πού σου ήρθε αυτό το ουρανοκατέβατο bingewatchάρισμα.
Μόρια Καζάν, μια περσόνα απίστευτη
Το πραγματικό της όνομα είναι Ana María Casanova και ξεκίνησε τη διαδρομή της στην Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Από νεαρή ηθοποιός που έπαιζε σε ελαφρά τηλεοπτικά σόου και θεατρικά βαριετέ, εξελίχθηκε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες παρουσίες της αργεντίνικης showbiz. Πέρασε από το θέατρο και τον κινηματογράφο στην τηλεόραση, έγινε παρουσιάστρια και σταδιακά δημιούργησε μια περσόνα που δεν μπορεί να μπει εύκολα σε καλούπι.
Στη σειρά, τη Μόρια σε διαφορετικές ηλικίες υποδύονται τρεις ηθοποιοί: η Sofía Gala Castiglione, η Griselda Siciliani και η Cecilia Roth. Η Sofía Gala μάλιστα είναι η κόρη της Μόρια Καζάν, ενώ και η ίδια η Μόρια συμμετέχει στη σειρά υποδυόμενη τον εαυτό της στο παρόν. Η ιστορία ξεκινά από τη νεαρή Ana María, που το 1968 βρίσκεται μπροστά στην ευκαιρία να μπει στον κόσμο της επιθεώρησης. Από εκεί αρχίζει η μεταμόρφωση της σε φαινόμενο της αργεντίνικης λαϊκής κουλτούρας.
Η διαδρομή της είναι τεράστια. Ηθοποιός, τηλεοπτική παρουσιάστρια, σελέμπριτι των σκανδάλων και των πρωτοσέλιδων, αλλά κυρίως ένας άνθρωπος που κατάλαβε νωρίς ότι η τηλεόραση είναι μέσο για να κατασκευάζεις τον εαυτό σου. Η σειρά περνά από τις εμφανίσεις της στο θέατρο και στον κινηματογράφο μέχρι την τηλεόραση, από tv shows που έκανε όπως το Monumental Moria και το A la cama con Moria (Στο κρεβάτι με τη Μόρια) , ενώ παρακολουθεί και την προσωπική της ζωή, τον γάμο της με τον Mario Castiglione, τη μητρότητα και τη δύσκολη σχέση με την κόρη της Sofía.
Στην πορεία της, η Μόρια συνδέθηκε πολύ έντονα με την queer και LGBTQ+ κουλτούρα της Αργεντινής. Η ίδια έχει μιλήσει ανοιχτά για το γεγονός ότι μεγάλωσε με ανθρώπους της queer κοινότητας και ότι από πολύ νωρίς αντιλήφθηκε τη διαφορετικότητα ως κάτι που δεν πρέπει να κρύβεται. Σε παλαιότερη τηλεοπτική συνέντευξη είχε πει χαρακτηριστικά ότι είχε μεγαλώσει μέσα σε ένα «γκέτο» gay ανθρώπων και trans φίλων.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν έμεινε στη δήλωση, έβαλε αυτή την πραγματικότητα στην οθόνη. Στην εκπομπή της Στο κρεβάτι με τη Μόρια, μια εκπομπή που είχε ως σκηνικό ένα κρεβάτι και φιλοξενούσε πολιτικούς, καλλιτέχνες και διάσημους σε ένα παράξενο μείγμα συνέντευξης, φλερτ, κουτσομπολιού και τηλεοπτικής πρόκλησης, κάλεσε το 1990 την Batato Barea, μια από τις σημαντικότερες και πιο ριζοσπαστικές queer μορφές της αργεντίνικης underground σκηνής. Η ακαδημαϊκή έρευνα έχει καταγράψει τη σημασία αυτής της εκπομπής ως μια στιγμή κατά την οποία η εικόνα ενός queer καλλιτέχνη, με το σώμα και την εμφάνισή του να αμφισβητούν ευθέως τα παραδοσιακά δίπολα φύλου, βρέθηκε σε ένα mainstream τηλεοπτικό περιβάλλον.
Γι’ αυτό και σήμερα η σχέση της με την LGBTQ+ κοινότητα παρουσιάζεται ως ένα από τα βασικά στοιχεία της κληρονομιάς της. Η σειρά επιλέγει συνειδητά να αναδείξει αυτή τη σχέση και παρουσιάζει τη Μόρια σχεδόν ως πνευματική νονά των απανταχού queer που την αγάπησαν και την υιοθέτησαν ως δική τους φιγούρα.
Μια τηλεοπτική βιογραφία-θέαμα
Το El País περιγράφει τη «Moria» ως μια υπερβολική, αλλόκοτη και θεατρική βιογραφία. Η σειρά αποφεύγει τη συμβατική γραμμική αφήγηση και προτιμά να μπει μέσα στην παράνοια, την αντίφαση και τον μύθο της ηρωίδας της. Το Micropsia είναι ακόμη πιο ενθουσιώδες, μιλάει για επιρροές από τον Todd Haynes, τον Αλμοδόβαρ, τον Fellini και τον John Waters, και θεωρεί ότι ακριβώς αυτή η υπερβολή είναι ο σωστός τρόπος για να αποδοθεί μια τέτοια προσωπικότητα.
Υπάρχει όμως και η αντίθετη παρατήρηση, ότι η σειρά θα μπορούσε να είναι πιο αντικειμενική απέναντι στην σταρ, αλλά επειδή η ίδια συμμετέχει στην αφήγηση της ζωής της σαν μαριονετίστρια της βιογραφίας της, αποφεύγει την σκληρή κριτική προς το πρόσωπο της και μετριάζει τα λάθη και τα σκοτεινά σημεία της. Ίσως και να συμβαίνει αλλά πίστεψε με, είναι το λιγότερο που σε νοιάζει βλέποντας τη σειρά.
Λίγο από ελληνικό trash των 90s
Αν είσαι Έλληνας που μεγάλωσε στα ’90 και 2000, υπάρχει κάτι στη «Moria» που θα σου χτυπήσει ένα πολύ συγκεκριμένο καμπανάκι. Αργεντινή και Ελλάδα δεν έχουν ακριβώς την ίδια τηλεόραση, έχουν όμως κάτι κοινό, μια τεράστια όρεξη να κάνουν θέαμα τη ζωή των άλλων. Παρακολουθώντας τη σειρά, σκέφτεσαι την ιστορική καμπή εκείνης της εποχής, όταν η τηλεόραση κατάλαβε ότι δεν χρειάζεται απαραίτητα να γράψει σενάριο γιατί το σενάριο βρίσκεται στις αληθινές ζωές. Αν τις βγάλεις άφιλτρα στην οθόνη, η τηλεθέαση θα βαρέσει κόκκινο.
Είναι η εποχή που άρχισαν να πολλαπλασιάζονται τα reality, τα talk shows, οι εκπομπές κοινωνικού σχολιασμού, οι τηλεοπτικές συγκρούσεις και αποκαλύψεις, τα παράθυρα, οι καλεσμένοι που έμπαιναν στο στούντιο για να λύσουν μπροστά στις κάμερες τα προσωπικά τους. Θυμάσαι τη Σία Λιαροπούλου να κάθεται απέναντι από ανθρώπους που μαλλιοτραβιόντουσαν ζωντανά και ομολογούσαν τις απιστίες τους; Μια τέτοια τηλεόραση, με περισσότερη λάμψη βέβαια και απείρως πιο έντονο μπρίο, κατέληξε να κάνει και η Μόρια Καζάν.
Κάτι ανάμεσα σε Ανίτα Πάνια, Σία Λιαροπούλου, Ανδρέα Μικρούτσικο και Τάκη Ζαχαράτο μεταμφιεσμένο σε Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν αυτή η τύπισσα. Και κάνω ένα μικρό σπόιλερ εδώ: έφτασε να φωνάξει καλεσμένους σε εκπομπή τον πρώην και τον νυν της!
Στα 80 της, συνεχίζει να παίζει με τους δικούς της όρους
Η Μόρια Καζάν είναι πλέον 80 ετών αλλά αρνείται να κάτσει εκτός πλάνου, μπαίνει στη σειρά σαν μια γιγάντια φιγούρα μέσα στη μακέτα της ζωής της, για να κουνήσει τα νήματα. Ο Javier Van de Couter αφήνει τον σουρεαλισμό να εισχωρήσει στην πραγματικότητα, χρησιμοποιεί έντονα χρώματα, σκηνικά που μοιάζουν με θεατρικά κουτιά, ποπ διάθεση και αισθητική που κάνει ακόμη και τα πιο βαριά σημεία της ιστορίας να έχουν μια παράξενη ελαφρότητα. Η σειρά δεν σου ζητά να αποφασίσεις αν η Μόρια είναι συμπαθής ή αντιπαθής, σε βάζει κατευθείαν μέσα στο κεφάλι της. Κι αυτό που σου μένει στο τέλος είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που έχει αποφασίσει ότι η ζωή του είναι παράσταση και ο ίδιος θα είναι ταυτόχρονα ο πρωταγωνιστής, ο παραγωγός, ο σκηνοθέτης και ο θεατής.
