Είδαμε τη νέα σειρά του Netflix που εξόργισε πολλούς Χριστιανούς

Είδαμε τη νέα σειρά του Netflix που εξόργισε πολλούς Χριστιανούς

Το «ιερόσυλο» «The Body» είναι από τις καλύτερες σειρές που έχουμε δει στην πλατφόρμα τα τελευταία χρόνια.

Η εμπειρία του να μεγαλώνεις σε ένα γυναικείο σώμα είναι κάτι σαν θρησκευτική εμπειρία, εμποτισμένη με όλη την ντροπή, την ενοχή και την έκσταση που πολλοί άνθρωποι χρειάζονται να αποδώσουν σε θεούς και σύμβολα. Τα έφηβα κορίτσια ξέρουν πολύ καλά πως να νιώθουν «βρώμικα» όταν υποτίθεται πως εκπροσωπούν καθετί «αγνό» – από την πρώτη τους περίοδο και τη διστακτικότητα με την οποία αγκαλιάζουν τη σεξουαλικότητά τους, ως το παράδοξο μιας πατριαρχίας που τα αντιμετωπίζει ταυτόχρονα με απόλυτη βία και ως ιερά πλάσματα ταυτισμένα με τη δημιουργία ζωής.

Αυτό το γεμάτο αντιφάσεις συλλογικό βίωμα βρίσκεται στο επίκεντρο του «The Body». Η νέα σειρά του Netflix συνδυάζει άψογα το θρησκευτικό horror με την 2000s αισθητική για να υμνήσει την έννοια του girlhood και να αφηγηθεί μια ιστορία queer ενηλικίωσης. Η Κουίν Σέπαρντ, η οποία μας είχε πριν λίγα χρόνια εντυπωσιάσει με το αστυνομικό θρίλερ «Under The Bridge», επιστρέφει στη μικρή οθόνη με ένα σενάριο το οποίο προκύπτει από την προσωπική της εμπειρία σεξουαλικής αφύπνισης, και το οποίο βρισκόταν στα σκαριά εδώ και δέκα περίπου χρόνια. Το αποτέλεσμα είναι μια από τις καλύτερες σειρές που έχουμε δει στην πλατφόρμα εδώ και πολύ καιρό. Και ας έχει εξοργίσει πολλούς Χριστιανούς που απαιτούν την απαγόρευσή της.

The Body Netflix

«Xάρις τοῦ Θεοῦ»

Η ιστορία διαδραματίζεται το 2004, σε ένα καθολικό σχολείο μιας μικρής αμερικανικής πόλης. Πρωταγωνίστριες είναι τα κορίτσια της χορευτικής ομάδας Lions, ένα δεμένο γκρουπ φίλων, με αρχηγούς τις κολλητές Άνια και Ελίζ, που προπονείται πυρετωδώς για έναν περίφημο τοπικό διαγωνισμό. Όταν ένα μέλος της ομάδας τραυματίζεται, δύο υποψήφιες προσπαθούν να μπουν στο κουλ κοριτσίστικο κλαμπ: η βαθιά θρησκευόμενη Γκρέις, ανηψιά του διευθυντή και ιερέα του σχολείου (άλλη μια προσθήκη στο σύμπαν των hot priests της ποπ κουλτούρας), και η outcast Λίζμπεθ, η οποία κουβαλάει ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν και μια απελπισμένη ανάγκη να ανήκει. Τη βραδιά του Χαλογουίν, το νέο μέλος θα υποβληθεί σε μια τελετή μύησης που πάει πολύ λάθος, και ένα νέο κύμα ευθυνών, ενοχών και παρανοιών θα εξαπλωθεί από τον κλειστό κύκλο των κοριτσιών σε ολόκληρη την κοινότητα.

Κόλαση είναι το λύκειο

Αξίζει να διευκρινιστεί πως το καθολικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουν τα κορίτσια, δεν σημαίνει πως οι πρωταγωνίστριες είναι «καθώς πρέπει». Κάθε άλλο – άλλωστε είναι γνωστό πως η καταπίεση φέρνει αντίδραση. Το «The Body» παρουσιάζει ένα έξαλλο λύκειο, σαν αυτά των «Gossip Girl» και «Pretty Little Liars» που σε έκαναν να απορείς, αρχικά, γιατί εσύ δεν έμοιαζες καθόλου σαν αυτά τα κορίτσια όταν πήγαινες σχολείο και δεύτερον, πώς στο καλό γίνεται να μεθούν και να ξενοκοιμούνται μέρα παρά μέρα. Πολλά ναρκωτικά, pool parties και ένοχες φαντασιώσεις που πραγματώνονται κάποιο απλό σχολικό βράδυ, είναι μερικά στοιχεία που συμβάλλουν στον σχεδιασμό ενός cult-classic κινηματογραφικού λυκείου.

Ταυτόχρονα, παρεξηγήσεις, αντιζηλίες και συναισθηματικά ξεσπάσματα είναι αναπόσπαστα κομμάτια της κοριτσίστικης εφηβείας – ίσως θυμάστε το quote «hell is a teenage girl» που έκανε τον γύρο του Facebook κάπου το 2010. Η σειρά κλείνει το μάτι σε αυτό το τσιτάτο, επιχειρώντας την υπεράσπιση του δικαιώματος των νεαρών γυναικών στη σύγχυση, τα νεύρα και την οργή, πόσο μάλλον σε έναν κόσμο που τις θέλει ψύχραιμες, σωστές και τη μία απέναντη στην άλλη. Έτσι, η μεταξύ τους ενότητά -η οποία συμβολίζεται στο απόλυτο στη λεσβιακή σχέση της ιστορίας- αποτυπώνεται ως πράξη αντίστασης. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ και τη στοχευμένη επιλογή της δημιουργού να οραματιστεί αγόρια που είναι καλά – άλλα με εντυπωσιακή ενσυναίσθηση και άλλα ρεαλιστικά ανώριμα, αλλά όλα απαλλαγμένα από τον μισογυνισμό που συνήθως βλέπουμε να αναπαράγεται σε εφηβικά στόρι.

Φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα teen show ο διαχωρισμός μεταξύ της κουλ κλίκας και των επιρρεπών σε εκφοβισμό weirdos. Η Λίζμπεθ και η οικογένειά της δεν υπηρετούν απλώς το γνωστό trope των περίεργων παρείσακτων, τον συμβολισμό του «διαφορετικού άλλου», αλλά πρόκειται και για τους χαρακτήρες που κουβαλούν το βάρος της horror διάστασης της ιστορίας: μια θρησκευτική αίρεση, ένα πενταβρώμικο σπίτι και creepy βίντεο που παίζουν σχεδόν σε μόνιμη βάση στο background, με τρεις εξαιρετικές ερμηνείες κόρης, γιου και μητέρας (Τζίνα Μεζάρος, Τζάκσον Κέλι, Λουίζα Κράους). Η σειρά δεν θα ήταν ίδια χωρίς την προσοχή που δόθηκε στον χαρακτήρα της Λίζμπεθ.

The Body Netflix

VHS, flip-phones και Juicy Couture

Η Σέπαρντ, millennial και η ίδια, στήνει ένα σύμπαν-ωδή στην αισθητική της Σοφία Κόπολα (ροζ παντού, σταυροί στους τοίχους, κορίτσια ξαπλωμένα το ένα πάνω στο άλλο), στα «Mean Girls» (η «I’m not regular mum, I’m a cool mum» μαμά της Άνια, το Halloween Party και η coach με την κάμερα χειρός στις κερκίδες), στο queer camp horror των «Jennifer’s Body» και «Wild Things», και στο αγνό horror των «Κάρι» και «Ντόνι Ντάρκο». Οι ξεκάθαρες πηγές αισθητικής έμπνευσης σε συνδυασμό με ένα πρωτότυπο, τολμηρό και διαχρονικά συμβολικό σενάριο, επιτρέπουν στο «The Body» να στέκεται ταυτόχρονα ως φρέσκο και ήδη κλασικό.

Από props, όπως το VHS (το οποίο τιμάται και με τα zoom-in κοντινά πλάνα που μιμούνται το βίντεο) και τα στολισμένα με στρασάκια Motorola και Nokia, μέχρι τις αναφορές στον Μπους, την Πάρις Χίλτον και την «Britney Spears at the VMAs» η σειρά τιμά την νοσταλγία χωρίς να εξαντλεί την ενέργεια της σε μια αποκλειστική αναβίωση της εποχής. Με άλλα λόγια, το 2004-coded σύμπαν του «The Body» είναι ένα από τα δυνατά του σημεία, αλλά αυτό που εντυπωσιάζει είναι η σκέψη πίσω από το σενάριο: ο παραλληλισμός μεταξύ του γυναικείου σώματος και της θεϊκής ιδιότητας, της θρησκευτικής και της queer καταπίεσης. Και το γεγονός πως η σειρά κερνάει το ένα needle-drop μετά το άλλο – από Kelly Clarckson μέχρι Jeff Buckley – είναι ένα υπέροχο bonus.

Διαβάστε περισσότερα παρόμοια άρθρα ΕΔΩ.

Σχετικά άρθρα