Τρόμος στην TV: Δύο horror σειρές που κάνουν τώρα θραύση
Κλασικά franchises του είδους αναβιώνουν στη μικρή οθόνη και κερδίζουν ο κοινό, αλλά όχι πάντα και τις εντυπώσεις.
Είτε είναι σύμπτωση είτε όχι, αποτελεί δεδομένο πως την τελευταία εβδομάδα στο πεδίο του streaming το ενδιαφέρον μονοπωλούν δύο πρωτοεμφανιζόμενες σειρές που ανήκουν σε οικεία horror σύμπαντα. Στην περίπτωση του «Carrie» (Amazon Prime), διασκευάζεται από την αρχή το ομώνυμο – κλασικό μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ, ενώ το «Crystal Lake» (HBO) αναβιώνει το αιματηρό franchise του «Παρασκευή και 13» εμβαθύνοντας στο παρελθόν της μητέρας του μασκοφόρου δολοφόνου Τζέισον Βόρχις. Αμφότερες συνοδεύονται από υποβλητικές ποιότητες και απροσδόκητες ομοιότητες, ωστόσο, επιδεικνύουν επίσης ορισμένες χειροπιαστές αδυναμίες. Ας πάρουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά.
Ακολουθούν spoilers αναφορικά με τις σειρές και τις ταινίες από τις οποίες προέρχονται.
Τα καλά και τα κακά του Μάικ Φλάναγκαν
Την τελευταία δεκαπενταετία το είδος του τρόμου διανύει μια περίοδο παρατεταμένης ακμής και ανανέωσης, στην οποία ανταποκρίνονται θερμά οι θεατές. Χονδρικά, εάν από τη μία μεριά έχουμε τους δημιουργούς του, ελαττωματικά αποκαλούμενου, «εκλεπτυσμένου horror» (Ρόμπερτ Έγκερς, Άρι Άστερ) και από την άλλη τις μαζικής κατανάλωσης παραγωγές της Blumhouse («Paranormal Activity», «Insidious»), κάπου στη μέση βρίσκεται ο σκηνοθέτης Μάικ Φλάναγκαν («Ouija: Η Πηγή του Κακού», «Δόκτωρ Ύπνος από τον Στίβεν Κινγκ», «The Haunting of Hill House»). Αρκετά επιφανειακός για να τον πεις «ψαγμένο», αλλά αψεγάδιαστα καλογυαλισμένος ώστε να απευθύνεται με άνεση στο ευρύ κοινό, ο Αμερικανός έχει αναπτύξει μια ξεχωριστή σχολή στο είδος που είναι άμεσα αναγνωρίσιμη. Με τα θετικά και τα αρνητικά της.
Αγαπημένος «μαθητής» του Κινγκ, ο Φλάναγκαν έχει κερδίσει την εύνοια την εμβληματικού συγγραφέα πρωτίστως γιατί δεν κάνει ότι όλοι οι υπόλοιποι σκηνοθέτες που έχουν διασκευάσει έργα του: δεν πειράζει σχεδόν τίποτα από το πρωτότυπο υλικό. Βέβαια, στο παρελθόν οι παρεμβάσεις στο έργο του Κινγκ έχουν οδηγήσει σε αριστουργήματα όπως τη «Λάμψη» (1980) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και βεβαίως, το «Carrie» (1976) του Μπράιαν Ντε Πάλμα. Το τελευταίο δε, έχει καταφέρει να εδραιωθεί στην ποπ κουλτούρα χάρη στην εντυπωσιακή εικονογραφία του η οποία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τη Σίσι Σπέισεκ λουσμένη με αίμα από την κορυφή ως τα νύχια. Πενήντα χρόνια μετά, ο Φλάναγκαν επιχειρεί να κατασκευάσει μια διαφορετική, προσωπική μυθολογία γύρω από το κορίτσι με τις υπερφυσικές δυνάμεις, παρόλο που κλείνει το μάτι στο φιλμ του Ντε Πάλμα, με ανάμεικτα αποτελέσματα.
Χωρίς να είναι ποτέ δυσάρεστο, το τηλεοπτικό «Carrie» είναι εντελώς άνισο, γιατί κάθε επεισόδιο κινείται με διαφορετικές αφηγηματικές ταχύτητες και δραματουργικές προτεραιότητες. Για παράδειγμα, οι πτυχές που αφορούν τη ψυχολογική ασφυξία που βιώνει η νεαρή ηρωίδα από την ενδοσχολική βία ή την καταπίεση της μητέρας της αποδίδονται με διαπεραστική ευστοχία απογειώνοντας την αγωνία. Την ίδια στιγμή, όμως, συνολικά η νεανικότητα ως εμπειρία απεικονίζεται με αδόκιμη αφέλεια και με το συναισθηματικό βάθος άνοστου ποπ βίντεο κλιπ. Όσο δε για την απόπειρα του Φλάναγκαν να συνδεθεί έμμεσα το «Carrie» με ένα δυνητικό σύμπαν ιστοριών του Κινγκ, διάθεση που υπονοείται στη βιβλιογραφία του συγγραφέα, στην πράξη δίνει μια αταίριαστη ενέργεια στη σειρά η οποία, ξαφνικά, μοιάζει με σμίξιμο των X-Men με το «Stranger Things». Όλα αυτά, παρεμπιπτόντως, δεν δικαιολογούν ούτε τη διάρκεια ούτε το σύνολο των οκτώ επεισοδίων.
Λίντα Καρντελίνι, η μαμά μας
Από μια οκτάδα χρονικά τραβηγμένων τηλεοπτικών κεφαλαίων αποτελείται και το «Crystal Lake», αν και η θέασή τους είναι σαφώς πιο ευχάριστη. Και αυτό γιατί η σειρά συντονίζεται με τη σαρδόνια αύρα του «Παρασκευή και 13», έτσι δεν πασχίζει να πείσει πως την αφορούν πολύ περισσότερα «περίπλοκα» θέματα πέρα από το ψυχογράφημα της Παμ Βόρχις. Της πληγωμένης μαμάς, δηλαδή, που έφερε στον κόσμο έναν από τους πιο θρυλικούς κατά συρροή δολοφόνους της μεγάλης οθόνης.
Τον κεντρικό ρόλο κρατά η Λίντα Καρντελίνι, έξοχη και στο φετινό «DTF St. Louis», η οποία κλέβει την παράσταση ενσαρκώνοντας μια μητέρα που πενθεί, ενώ παράλληλα αποκρύπτει τις αληθινές προθέσεις της καθώς πρόκειται να μεταλλαχθεί σε πρόσωπο με μανία. Η συμπαγής και πειστική ερμηνεία της ηθοποιού βοηθά να διατηρηθεί αμείωτο το ενδιαφέρον, αν και στην πραγματικότητα ο δημιουργός του «Crystal Lake», Μπραντ Κέιλεμπ Κέιν («It: Welcome to Derry», «Black Sails»), σκαρφίζεται τόσες παράλληλες πλοκές που εκτίθεται η προσπάθειά του να διογκωθεί η διάρκεια που «παρήγγειλε» το HBO. Υπό μία έννοια, έτσι, μειώνεται ο ενθουσιασμένος γύρω από το αδιαμφισβήτητο μεράκι των συντελεστών, όλα τα λεφτά οι ρετρό τίτλοι αρχής, οι οποίοι τουλάχιστον φροντίζουν να μην πάρουν ποτέ πολύ σοβαρά τη δουλειά τους, όπως αρμόζει στο συγκεκριμένο franchise. Απόδειξη οι σκόρπια χρήση καλόκαρδου χιούμορ, όπως η απάντηση στο σταυρόλεξο που συμπληρώνει ο σερίφης (Γουίλιαμ Κάτλετ) κάτω από την ένδειξη «κομμουνιστής προβοκάτορας»…
Διαβάστε περισσότερες κριτικές σειρών εδώ.
