Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν.- Antoine de Saint Exupery

Πριν λίγες μέρες, μια καθημερινή βόλτα με τον τετράχρονο γιο μου, στάθηκε η αφορμή για μια σπουδαία συζήτηση μεταξύ μας. Βρισκόμασταν σε ένα κατάστημα με παιχνίδια και το αγόρι μου έτρεχε με χαρά στους διαδρόμους για να διαλέξει ότι ήθελε. Ξαφνικά, όμως, κοντοστάθηκε, το προσωπάκι του έγινε σκυθρωπό κι άρχισε να κοιτάζει επίμονα ένα άλλο παιδάκι λίγα χρόνια μεγαλύτερό του. Και τότε με ρώτησε με απορία : “Mαμά μου, γιατί αυτό το αγοράκι το πηγαίνει ακόμα η μαμά του βόλτα με καρότσι; Αφού είναι μεγαλύτερος από μένα!” “Θυμάσαι το παραμύθι που σου διαβάζω με το ‘Μικρό Πρίγκιπα’;” τον ρωτάω και μου γνέφει καταφατικά.  “Ωραία, έχε αυτό που σου είπα στο μυαλό σου και θα σου εξηγήσω μόλις πάμε σπίτι.” Ευτυχώς, δε δυσανασχέτησε που δεν απάντησα άμεσα και ξεχάστηκε με κάποιο παιχνίδι.

Από εκείνη τη στιγμή και σε όλη τη διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι μας, διάφορες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου. Σκεφτόμουν πως για καμιά μαμά δεν είναι εύκολη υπόθεση το μεγάλωμα ενός παιδιού, αλλά υπάρχουν και κάποιες μαμάδες πραγματικές ηρωίδες. Μαμάδες που έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες. Αναφέρομαι σε εκείνες που τα παιδιά τους έχουν διανοητικά, κινητικά ή ψυχολογικά προβλήματα. Μαμάδες που αξίζει να τις σεβόμαστε και να υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της ψυχής τους. Στην ικανότητά τους να καταφέρνουν ακόμα περισσότερα από όλους τους γιατρούς, τους φυσιοθεραπευτές, τους λογοθεραπευτές όλου του κόσμου. Τι κι αν έχουν ακούσει σκληρά λόγια από ειδικούς, εκείνες καταφέρνουν να “μαζέψουν τα κομμάτια τους” και να αντλήσουν δύναμη από την ίδια τους την πίστη. Παραμένουν δυνατές, κι ας απορούν κι οι ίδιες με τη δύναμή τους. Ακόμα και όταν όλα φαινομενικά δείχνουν μαύρα, έχουν τόσο απεριόριστη αγάπη για τα παιδιά τους και δε σταματούν να ελπίζουν.

Επιστρέψαμε, λοιπόν στο σπίτι. Ούτε εγώ αλλά ούτε και το αγοράκι μου, είχαμε ξεχάσει την υπόσχεσή μου. Του λέω λοιπόν : “Υπάρχουν παιδάκια που γεννιούνται με κάποιες ιδιαιτερότητες. Είναι, δηλαδή, διαφορετικά από εσένα ή από τα άλλα παιδιά που ξέρεις, για παράδειγμα. Μπορεί να μην μπορέσουν ποτέ να μιλήσουν, να ακούσουν. Κάποια άλλα μπορεί να μην έχουν δυνατά ποδαράκια για να περπατήσουν ή χεράκια για να αγγίξουν κάτι. Είναι παιδιά που μπορεί να μην τρέξουν, να μην χορέψουν, να μην κολυμπήσουν στη θάλασσα, ποτέ στη ζωή τους.” Και συνέχισα, -με πιο απλά λόγια από τα παρακάτω- να του εξηγώ… Ο Θεός, αυτά τα πλάσματα τα βοηθάει να εξελιχθούν σε υπέροχους ανθρώπους, κι αυτό γιατί μπορούν να κάνουν πιο ουσιαστικά πράγματα. Mπορούν να σε “αγκαλιάσουν” με τη ζεστασιά της ψυχής τους ακόμα κι αν είναι αδύνατο να κινήσουν τα χέρια τους. Μπορούν να σε κάνουν να αναθεωρήσεις τους λόγους ύπαρξής σου και να συνειδητοποιήσεις ποιό είναι το πραγματικό νόημα της ζωής. Μπορούν να σε βοηθήσουν να εκτιμήσεις ακόμα και τα πιο απλά πράγματα που στην καθημερινότητά μας, οι περισσότεροι, τα θεωρούμε δεδομένα. Στο παραμύθι μας, ο μικρός πρίγκιπας λέει πως μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν. Αυτό θέλω να το έχεις πάντα στο μυαλό σου και να νοιώσεις τη σημασία του.  Την αληθινή αξία ενός ανθρώπου, δεν μπορείς να τη δεις με τα μάτια, παρά μόνο με την καρδιά σου. Δυστυχώς, ζούμε σε μια κοινωνία, που και μόνο οι λέξεις αναπηρία ή άτομο με ειδικές ανάγκες, σοκάρουν και τρομοκρατούν. Πολλές φορές ακούγονται αρνητικά σχόλια, κακίες σε συνδυασμό με περίεργα βλέματα. Και τότε είναι που η ηρωίδα – μαμά ξεσπά σε αμέτρητα “γιατί” να συμβαίνει όλο αυτό στο δικό της το παιδί, γιατί όλοι οι άλλοι το κοιτάζουν σαν παιδί με ειδικές ανάγκες, ενώ εκείνη βλέπει μόνο ένα αγγελούδι. 

Μόλις ολοκλήρωσα τις σκέψεις μου, ο γιος μου, μου είπε: “Τα αγαπάω όλα αυτά τα παιδάκια. Πολύ τα αγαπάω!” Τον κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και με συγκίνηση του έδωσα ένα φιλί. Ήμουν ανακουφισμένη που πήρε το μήνυμα των όσων του είπα και περήφανη που μαθαίνει να βλέπει με τα μάτια της καρδιάς του.