Μου λείπεις από έρωτα, όχι από συνήθεια!

Οι ερωτικές σχέσεις με το χρόνο φθείρονται, αλλοιώνονται και πολλές φορές μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν πραγματικά αξίζουν. Τις στιγμές που είσαι μόνος/η σου, λοιπόν, μπορείς να καταλάβεις και να αξιολογήσεις τι τέλος πάντων είναι αυτή η σχέση που έχεις. Αν είναι τόσο δυνατή όσο νομίζεις ή αν έχει κυλιστεί για τα καλά μέσα στο βούρκο της συνήθειας και της ρουτίνας. 

Εγώ, λοιπόν, όταν εσύ βρίσκεσαι μακριά μου, καταλαβαίνω πόσο πολύ είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Πόσο πολύ ποθώ την ανάσα σου στον ώμο μου, το ζεστό φιλί σου στο λαιμό μου και την τρυφερή σου αγκαλιά να τυλίγεται γύρω από το σώμα μου. Τις στιγμές που γελάμε, που βλέπουμε κάτι παράξενο στο δρόμο και καταλαβαινόμαστε με ένα βλέμμα αλλά και εκείνες που ξαπλώνουμε και μιλάμε με τις ώρες για μελλοντικά σχέδια ή για ταξίδια που θέλουμε να κάνουμε. 

Μου λείπουν, όμως, και οι στιγμές που σου γκρινιάζω, που τσακωνόμαστε ή που ξεσπάω και κλαίω στα χέρια σου για την πίεση της δουλειάς ή γιατί πήρα κάτι πιο σοβαρά από ό, τι έπρεπε. Μου λείπει ο ήχος της τσαντισμένης σου φωνής στα αυτιά μου και η νευριασμένη φάτσα σου κάθε φορά που ακούς κάτι που δε σου αρέσει. 

Εκεί, λοιπόν, καταλαβαίνω πως δε σε έχω συνηθίσει. Δεν είμαι μαζί σου επειδή «πρέπει» να είμαι ή επειδή έχω βολευτεί. Είμαι μαζί σου γιατί μετράω λεπτό με το λεπτό, ώρα με την ώρα, τις στιγμές που ζούμε. Αποτυπώνονται στο μυαλό μου και μπαίνουν σε αυτό το κουτάκι που ονομάζεται «έρωτας». 

Μπορεί να μη διαρκέσει πολύ ή πράγματι κάποια στιγμή να μη μας καλύπτει όλο αυτό που ζούμε. Ξέρεις όμως από που θα το καταλάβω; Από την αδιαφορία που θα δείχνω σε ΕΜΑΣ. Δε θα με νοιάζει αν θα σε δω, αν θα σου πω πως πέρασε η μέρα μου ή αν θα κάνουμε κάτι που έως τώρα δεν έχουμε κάνει. 

Όταν θα βλέπεις και εσύ, λοιπόν, τον εαυτό σου σαν μονάδα ή όταν θα μένεις σε κάτι μέτριο απλά και μόνο επειδή φοβάσαι να διεκδικήσεις το κάτι παραπάνω και να βγεις από το comfort zone σου, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να χωρίσεις!