Χένρι Γουόνγκ: «Δεν φανταζόμουν ότι θα βλέπω μπλουζάκια “K-pop Demon Hunters” στο σούπερ-μάρκετ»
O Key Visual Development Artist, που έχει συμμετάσχει σε μερικές από τις μεγαλύτερες παραγωγές animation, μιλά στο ΚΛΙΚ πριν έρθει στη Θεσσαλονίκη για το TAF.
To Thessaloniki Animation Festival επιστρέφει για 12η χρονιά στην συμπρωτεύουσα, με το πιο πλούσιο πρόγραμμά του μέχρι στιγμής. Ανάμεσα σε προβολές, αφιερώματα και διεθνείς καλεσμένους, ξεχωρίσαμε το όνομα του Χένρι Γουόνγκ, Key Visual Development Artist σε παραγωγές οι οποίες άφησαν το στίγμα τους όχι μόνο στο χώρο του animation αλλά γενικώς στο σινεμά, όπως το ευφυές «Spider-Man across the Spider-Verse» και τη μεγαλύτερη εμμονή των τελευταίων ετών που ακούσει στο όνομα «K-pop Demon Hunters».
Λίγο πριν προσγειωθεί στη Θεσσαλονίκη για να μιλήσει σχετικά με την επαγγελματική αλλά και προσωπική του διαδρομή στο σχεδιασμό animation, μας εκμυστηρεύεται πως ανυπομονεί κυρίως για να δοκιμάσει αυθεντικό μουσακά· αλλά και για να γνωρίσει το φεστιβάλ με το τόσο ενδιαφέρον πρόγραμμα. Πριν φτάσω κι εγώ στη Θεσσαλονίκη για τους ίδιους λόγους (όπου μουσακά βάλτε τρίγωνα πανοράματος), τον συνάντησα διαδικτυακά για να μιλήσουμε για την καλλιτεχνική του πορεία αλλά και τις εκτιμήσεις του για το πώς θα αλλάξει η αντίληψη μας για το animation και τη μάστιγα του generative AI.
Τι πρόκειται να μας παρουσιάσεις στο Thessaloniki Animation Festival; Για ποια θέματα θα μιλήσεις;
Θα μιλήσω για τη δική μου πορεία στον χώρο του concept art και του visual development, δηλαδή του σχεδιασμού και της οπτικής ανάπτυξης, καθώς και για το πώς εργάστηκα τόσο στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών και του animation. Θα μιλήσω επίσης για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω το σχέδιο και για το πώς μπορούμε να κάνουμε τη διαδικασία πιο προσιτή και φιλική για τους ερασιτέχνες ή τους αρχάριους καλλιτέχνες. Πώς να σχεδιάζουν καθημερινά, πώς να σκέφτονται δημιουργικά κάθε μέρα και πώς να προσεγγίζουν το σχέδιο. Φυσικά, θα παρουσιάσω και ορισμένα επαγγελματικά έργα μου. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα θέλουν να δουν τι συμβαίνει πίσω από τις σκηνές του «K-pop Demon Hunters» και του «Spider-Verse», κάτι πιο διασκεδαστικό και λιγότερο τεχνικό.
Περίμενες ότι το «K-pop Demon Hunters» θα γνώριζε τόσο μεγάλη επιτυχία;
Η αλήθεια είναι πως ναι, αλλά όχι ότι θα γινόταν viral! Η ομάδα μας τότε πίστευε ότι θα είχε πολύ μεγάλη απήχηση. Απλώς, οι άνθρωποι που βρίσκονταν σε ανώτερες θέσεις δεν το έβλεπαν με τον ίδιο τρόπο. Εμείς προσωπικά θεωρούσαμε ότι υπήρχε κάτι που έλειπε από τον χώρο της ψυχαγωγίας για τα κορίτσια, ειδικά ηλικίας περίπου 7 έως 13 ετών. Έλειπαν σειρές όπως το «Sailor Moon», το «Totally Spies!» ή το «Kim Possible», με αυτές τις animated ηρωίδες, που είναι ταυτόχρονα και απίστευτα δυναμικές και σκληροτράχηλες. Μπορούν, μάλιστα, να τραγουδούν και να κάνουν ένα σωρό άλλα πράγματα. Γνωρίζαμε ότι το πρότζεκτ θα είχε αρκετά μεγάλη επιτυχία. Φυσικά, εξασφαλίσαμε και τη συμμετοχή ορισμένων μεγάλων ονομάτων της K-pop στην παραγωγή, ώστε να συμβάλουν και στη δημιουργία των τραγουδιών. Ελπίζαμε ότι θα προσελκύαμε και το κοινό της K-pop. Δεν φανταζόμουν, όμως, ποτέ ότι θα γινόταν τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ και να βλέπω να πωλούνται μπλουζάκια με το «K-pop Demon Hunters» και έργα τέχνης που είχαν δημιουργήσει οι καλλιτεχνικοί διευθυντές ή οι σχεδιαστές χαρακτήρων της ομάδας μας για το συγκεκριμένο πρότζεκτ. Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα το έβλεπα κυριολεκτικά παντού, όπου κι αν πήγαινα.
Πώς πετύχατε την αυθεντικότητα στην απεικόνιση της Κορέας;
Δεν ήμουν στην ομάδα εκείνη την περίοδο, αλλά ήταν πολύ σημαντικό για την ομάδα των επικεφαλής μας να ταξιδέψει στην Κορέα, να συγκεντρώσει οπτικό υλικό αναφοράς και να κατανοήσει πώς είναι η σύγχρονη Κορέα. Έκαναν πολλές περιηγήσεις, έβγαλαν φωτογραφίες και συγκέντρωσαν υλικό που μπορέσαμε να αξιοποιήσουμε κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Είχαμε επίσης στην ομάδα ανθρώπους με αυθεντική κορεατική καταγωγή και γνώση της κουλτούρας. Η Σελίν Κιμ, η καλλιτεχνική διευθύντρια του σχεδιασμού των περιβαλλόντων, είναι εξαιρετική. Φρόντισε πραγματικά ώστε ό,τι δημιουργήσαμε να είναι αυθεντικό. Όταν δημιουργούμε σχέδια, δεν θέλουμε το τελικό αποτέλεσμα να θυμίζει ιαπωνική ή κινεζική αισθητική. Φροντίζουμε ώστε τα πάντα να είναι όσο το δυνατόν πιο πιστά στην ίδια την κορεατική κουλτούρα, διατηρώντας παράλληλα έναν διασκεδαστικό και ευχάριστο χαρακτήρα στα σχέδια. Αυτές είναι οι μικρές λεπτομέρειες που προσπαθούμε να προσέχουμε. Επίσης, όλοι στην ομάδα ήταν λίγο πολύ φανατικοί θαυμαστές της ασιατικής ποπ κουλτούρας. Αυτοαποκαλούμαστε Koreaboos ή Weaboos — έτσι αποκαλούνται, κάπως χιουμοριστικά, όσοι αγαπούν υπερβολικά την κορεατική ή την ιαπωνική κουλτούρα, αντίστοιχα. Άνθρωποι που λατρεύουν τα anime, τα manga και την K-pop. Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς γινόταν εξ αποστάσεως, συχνά μοιραζόμασταν βίντεο K-pop σε μια ομαδική συνομιλία και σχολιάζαμε πόσο φοβεροί είναι αυτοί οι διάσημοι και διάφορα άλλα σχετικά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πριν από αυτό, είχες εργαστεί στο «Spider-Man: Across the Spider-Verse», μια ακόμη μεγάλη επιτυχία. Πόσο δύσκολο ήταν να αλλάζεις συνεχώς την καλλιτεχνική σου προσέγγιση, προσαρμοζόμενος στα διαφορετικά εικαστικά στιλ των κόσμων της ταινίας;
Ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο. Εργάστηκα στην ταινία μόνο για περίπου πέντε με έξι μήνες, δεν έμεινα για πολύ καιρό. Έπρεπε να μπω κατευθείαν στα βαθιά και να κατανοήσω γρήγορα την εικαστική της ταυτότητα. Πιστεύω, προσωπικά, ότι το δικό μου στιλ ταιριάζει αρκετά καλά στο «Spider-Verse», ούτως ή άλλως. Ωστόσο, στο «Across the Spider-Verse» προσπαθούσαμε να εισαγάγουμε ακόμη περισσότερους διαφορετικούς κόσμους. Ήταν πραγματικά απαιτητικό να κατανοήσω τις μικρές τεχνικές λεπτομέρειες και τις λεπτές αποχρώσεις του οράματος του σκηνοθέτη και να τις ενσωματώσω στους πίνακες και στα εικαστικά έργα μου. Οι προθεσμίες ήταν εξαιρετικά πιεστικές και έπρεπε να παραδίδουμε τη δουλειά μας πολύ γρήγορα. Όσοι εργάζονταν στο πρότζεκτ βρίσκονταν στην κορυφή του χώρου τους, σε παγκόσμιο επίπεδο, στον τομέα του visual development, δηλαδή της οπτικής ανάπτυξης. Για μένα, ήταν μια τεράστια πρόκληση και ήθελα πραγματικά να εντυπωσιάσω με τη δουλειά μου.
Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείς όταν σχεδιάζεις;
Να κλαίω; (γέλια) Στην επαγγελματική δουλειά, είναι συνήθως πολύ σημαντικό να κατανοήσω καλά το brief, αλλά και τον κόσμο στον οποίο διαδραματίζεται και αυτό που προσπαθώ να δημιουργήσω. Ξεκινώ πάντα από τα βασικά. Είτε πρόκειται για το αρχικό σκιτσάρισμα είτε για τον προσδιορισμό της προοπτικής μιας σκηνής. Από την αρχή προσπαθώ να καθορίσω τα συναισθήματα που θέλω να αποπνέει η σκηνή, καθώς και τα χρώματά της, ώστε, όταν αρχίσω να συνδυάζω όλα τα στοιχεία, το αποτέλεσμα να έχει συνοχή και να βγάζει νόημα. Κάπως έτσι δουλεύω. Ίσως ακούγεται λίγο αόριστο, αλλά ακολουθώ μια συγκεκριμένη διαδικασία. Όσον αφορά την προσωπική μου δουλειά, τα πράγματα είναι λίγο πιο αφηρημένα. Κυρίως προσπαθώ να διασκεδάζω ζωγραφίζοντας και να πειραματίζομαι με τα χρώματα και τα σχήματα. Μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα, τα οποία δεν θα είχα τόσο συχνά τη δυνατότητα να κάνω στο πλαίσιο μιας επαγγελματικής δουλειάς.
Υπάρχει κάποιος αγαπημένος χαρακτήρας που θα ήθελες κάποια στιγμή να ζωντανέψεις μέσα από τη δουλειά σου;
Υπάρχουν κάποια πρότζεκτ στα οποία θα ήθελα να συμμετάσχω, αλλά μέχρι στιγμής δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία. Γνωρίζω τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτές τις παραγωγές και είναι εξαιρετικά ταλαντούχοι. Νομίζω ότι θα ήθελα πολύ να δουλέψω στη νέα εκδοχή των «Teenage Mutant Ninja Turtles», γιατί βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την οπτική κατεύθυνση που έχουν επιλέξει. Έχει αυτό το αδρό, σχεδόν ακατέργαστο ύφος, με έντονες επιρροές από τη δεκαετία του ’90 και την grunge αισθητική. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό από το «Spider-Verse», πολύ πιο ακατάστατο, αλλά και πολύ πιο διασκεδαστικό. Παίζουν με τα χρώματα και τις γραμμές με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Επίσης, πρόσφατα κυκλοφόρησε η νέα ταινία «Avatar» στο Paramount και ήταν απίστευτα όμορφη. Όταν είδα την καλλιτεχνική δουλειά που κρυβόταν πίσω από αυτήν, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχε δημιουργηθεί από ένα δυτικό στούντιο. Είναι τόσο ωραία δουλειά και αποτελεί έναν εξαιρετικό φόρο τιμής στα anime και στο animation. Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από τον όγκο της δουλειάς που είχαν επενδύσει τόσο στα εικαστικά των φόντων όσο και στο ίδιο το animation. Σκέφτηκα: «Μακάρι να είχα κι εγώ την ευκαιρία να δουλέψω σε κάτι τέτοιο!». Ειλικρινά, θεωρώ ότι είμαι αρκετά τυχερός που έχω ήδη καταφέρει να συμμετάσχω σε μερικές μεγάλες παραγωγές. Δεν έχω, λοιπόν, αυτή την εμμονή του τύπου «πρέπει να δουλέψω σε αυτό, πρέπει να δουλέψω και σε εκείνο». Αν προκύψει κάποια τέτοια ευκαιρία, θα χαρώ πολύ. Αν δεν προκύψει, πιστεύω ότι βρίσκομαι ήδη σε μια πολύ προνομιούχα θέση. Τον τελευταίο καιρό, απλώς απολαμβάνω πραγματικά αυτό που κάνω.
Ποιο είναι το στάτους του animation σήμερα; Θα δούμε ποτέ, για παράδειγμα, μια ταινία animation να κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας;
Μα έχει συμβεί ήδη, έτσι δεν είναι; Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η «Πεντάμορφη και το Τέρας», ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Νομίζω ότι κέρδισε το βραβείο εκείνη τη χρονιά. Και μετά, επειδή το Χόλιγουντ και τα Όσκαρ είναι σνομπ, άρχισαν να λένε: «Α, τα κινούμενα σχέδια είναι για παιδιά». Άρα, δεν γίνεται να είναι υποψήφια για Καλύτερη Ταινία. Έτσι, δημιούργησαν μια ξεχωριστή κατηγορία. Και για κάποιον λόγο, δεν μπορούν —ή απλώς δεν θέλουν— να συμπεριλάβουν τις ταινίες animation στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας. Νομίζω ότι και ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο έχει πει πως το animation είναι η καλύτερη μορφή έκφρασης. Δεν είναι είδος κινηματογράφου, αλλά απλώς ένα μέσο. Ένας τρόπος να εκφράσεις την καλλιτεχνική σου δημιουργία, το σκηνοθετικό σου όραμα και όλα όσα θέλεις να επικοινωνήσεις. Ελπίζω κάποια μέρα να υιοθετήσουμε όλοι την αντίληψη ότι το animation δεν απευθύνεται αποκλειστικά στα παιδιά. Υπάρχουν έργα animation που απευθύνονται ξεκάθαρα σε ενήλικες, με πολύ σκληρές σκηνές, βία, σεξουαλικό περιεχόμενο και χυδαία στοιχεία. Ίσως, λοιπόν, κάποια στιγμή να φτάσουμε στο σημείο να αντιμετωπίζουμε το animation περισσότερο όπως οι Ιάπωνες: ως κάτι απολύτως φυσιολογικό, καθιερωμένο και αποδεκτό στην κοινωνία, και όχι ως κάτι που βάζεις απλώς στην τηλεόραση για να βλέπουν τα παιδιά σου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έχεις δημοσιεύσει έργα με ξεκάθαρα μηνύματα κατά της χρήσης του AI. Ποιες είναι οι σκέψεις και οι ανησυχίες σου σχετικά με αυτό το ζήτημα;
Απλώς δεν πιστεύω ότι είναι κάτι που κάνει ουσιαστικά καλό στον κλάδο μας και θεωρώ ότι πρόκειται για κλοπή. Οι εταιρείες χρησιμοποιούν τα σύνολα δεδομένων μας χωρίς να μας ενημερώνουν από πού αυτά προέρχονται. Δεν αποκαλύπτουν ποτέ με σαφήνεια την προέλευση των πληροφοριών που χρησιμοποιούν και δεν παίρνουμε καμία αποζημίωση. Το να μη λαμβάνεις αμοιβή ή αποζημίωση για τη δουλειά σου είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο στον συγκεκριμένο κλάδο, αλλά όχι σε τέτοια βιομηχανική κλίμακα. Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και πραγματικά φρικτό. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που λένε: «Απλώς πρέπει να προσαρμοστείτε». Και χρησιμοποιούν συνεχώς εκείνη την παλιά αναλογία με τους μηχανικούς αργαλειούς, τις μηχανές ύφανσης και όλα αυτά. Όμως, εδώ δεν υπάρχει μάθηση ή δεξιοτεχνία. Δεν υπάρχει καν αυτή η ενδιάμεση δημιουργική διαδικασία, κατά την οποία επεξεργάζεσαι, συνδυάζεις και εξελίσσεις τις ιδέες σου. Στην πραγματικότητα, απλώς τροφοδοτούμε ένα τέρας, το οποίο τελικά θα μας πάρει τις δουλειές. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι έχουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής.
Οι περισσότεροι σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάζομαι είναι έντονα αντίθετοι στην τεχνητή νοημοσύνη. Δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να τη χρησιμοποιήσουν, επειδή πολλοί από εμάς που επιλέξαμε να ασχοληθούμε με αυτόν τον κλάδο εκτιμούμε πραγματικά τη χειροποίητη δημιουργική εργασία. Δεν πρόκειται μόνο για το τελικό αποτέλεσμα. Πρόκειται για τη διαδικασία της δημιουργίας μαζί με εξαιρετικά ταλαντούχους ανθρώπους και για την παρουσίαση ενός έργου στον κόσμο, είτε μέσω του animation είτε μέσω του σχεδίου, της υποκριτικής και όλων αυτών των μικρών, ουσιαστικών στοιχείων που συνθέτουν τη δημιουργία. Συχνά, όμως, αισθάνομαι ότι όλη αυτή η ιστορία με την τεχνητή νοημοσύνη απλώς ενισχύει την καταναλωτική κουλτούρα, χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο. Επίσης, δεν θεωρώ ότι τα έργα που παράγει είναι ιδιαίτερα καλά. Έχω μιλήσει με πολλούς ανθρώπους που μου έχουν πει ότι, σε ορισμένες παραγωγές, αναγκάζονται να χρησιμοποιούν τέτοια εργαλεία, αλλά τελικά καταλήγουν να ξανακάνουν μεγάλο μέρος της δουλειάς από την αρχή.
Ποιο είναι το επόμενο πρότζεκτ σου;
Αυτή την περίοδο συνεργάζομαι με τη Marvel για το «X-Men ’97». Πρόκειται για μια σειρά κινουμένων σχεδίων, της οποίας οι δύο πρώτες σεζόν είναι διαθέσιμες στο Disney+. Εγώ δουλεύω στην τρίτη και την τέταρτη σεζόν. Αν σας άρεσαν οι X-Men της δεκαετίας του ’90, πιστεύω ότι θα απολαύσετε και αυτή τη σειρά.
Πώς καταφέρνεις να διατηρείς την κλασική αισθητική των X-Men της δεκαετίας του ’90, εκσυγχρονίζοντάς την όμως για το σημερινό κοινό;
Όταν αναφερόμαστε σε παλαιότερα επεισόδια, φροντίζουμε να μελετάμε τις αρχικές σκηνές και να αποτίουμε φόρο τιμής στο πρωτότυπο έργο, είτε μέσα από τα χρώματα είτε μέσα από το animation. Επιλέγουμε, λοιπόν, ορισμένα στοιχεία που είχαν καθιερωθεί στην αρχική σειρά και τα ενσωματώνουμε με διακριτικό τρόπο στις δικές μας σκηνές. Μελετάμε επίσης τα αυθεντικά κόμικς, εξετάζουμε τη δουλειά διαφορετικών δημιουργών και προσπαθούμε να ενσωματώσουμε λίγο από το προσωπικό τους ύφος και την αισθητική τους στα σκηνικά, στα φόντα ή στο animation μας. Με αυτόν τον τρόπο, προσθέτουμε μικρές αναφορές και κρυφές λεπτομέρειες —τα γνωστά Easter eggs— όποτε μας δίνεται η ευκαιρία. Δεν θα έλεγα ότι είμαι κανένας μεγάλος ειδήμονας των X-Men, υπάρχουν, όμως, άνθρωποι στην ομάδα μου, όπως οι καλλιτεχνικοί διευθυντές και άλλοι καλλιτέχνες, που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά την ιστορία και τη μυθολογία των X-Men. Είναι πραγματικά υπέροχο να συζητάς μαζί τους και να σου υποδεικνύουν όλες αυτές τις μικρές, περίπλοκες λεπτομέρειες που μπορούμε να ενσωματώσουμε στη σειρά για τους θαυμαστές μας. Και όταν κάποιος τις εντοπίζει, η ανταμοιβή είναι μεγάλη, γιατί καταλαβαίνει ότι αυτή η λεπτομέρεια μπήκε εκεί ειδικά για εκείνον.
