Μήπως κλείνεις το μάτι στο κακό;

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν ταυτίζεσαι πια με τον «καλό» ήρωα της ταινίας; Γιατί δείχνεις τέτοια ανεκτικότητα στα δεινά που περνάει και πόσο περισσότερο αναρωτήθηκες ποτέ γιατί είσαι επιεικής μπροστά στη θέα του «κακού». Παραδέξου το! Τον λυπάσαι, βιώνεις κάτι δικό του μέσα σου, αυτό-αναγνωρίζεσαι… Όσο μεγαλώνουμε, τόσο γινόμαστε αντιήρωες.

Εάν κάνεις μια σύντομη αναδρομή στα παιδικά χρόνια σου, θα το δεις. Ήθελες και ήσουν ο καλός ήρωας. Δε δεχόσουν την παραμικρή κουβέντα. Πονούσες για τον καλό ήρωα, ήσουν ο καλός ήρωας, έπαιζες σαν τον καλό ήρωα. Τρανταχτό παράδειγμα «Ο Βασιλιάς των Λιονταριών».  Δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία να μην είσαι ο Σίμπα, όχι γιατί απλά είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά γιατί ήταν ο καλός. Ήταν ο μικρός, που είδε το θάνατο του πατέρα του (Μουφάσα), προσπάθησε να στηριχτεί και πάλι στα πόδια του και πήρε μαζί με μια σύντομη εκδίκηση και το βασίλειο. 

Ο θείος Σκαρ από την άλλη ήταν ο αντιήρωας, ο αιώνιος εχθρός σου, μέχρι τώρα. Τώρα πια δείχνεις επιείκεια στον θείο Σκαρ. Καταννοείς πως ήταν ο παραμελημένος της οικογένειας, πως η ζήλια του δεν ήταν αδικαιολόγητη για τον Μουφάσα, πως όλα είναι βγαλμένα από –και τη θρησκευτική (Άβελ – Κάιλ)- ζωή. Ο Σκαρ απλά ήθελε κάποιον δίπλα του για να γίνει καλός, ήθελε την αναγνώριση. Εξάλλου και εσύ δεν ακολουθείς την τακτική του, τον ψυχολογικό πόλεμο;

Άλλο ένα παράδειγμα η«Λολίτα». Παλαιότερα θα κοιτούσες την ηλικία, οι ηθικοί φραγμοί θα σε κρατούσαν πίσω, τώρα το μόνο που αντικρίζεις είναι ένα όμορφο κορίτσι, όχι αγγελικά πλασμένο, αλλά διαβολικά. Κι όμως εσύ συμπονείς τον συγγραφέα, τον θεωρείς θύμα της ομορφιάς της και η λαγνεία του απλά φυσικό επόμενο.  Ξεχάσαμε το 12χρονο  κοριτσάκι και κλαίμε για τον κακόμοιρο συγγραφέα….

Από την άλλη έρχεται ο Joker. Ο αιώνιος εχθρός του καλού Batman και της ανθρωπότητας. Όμως κάτι μέσα σου δεν τον αποκαλεί «κακό». Η ψυχασθένεια του, οι κινήσεις του και η έξυπνη σκέψη του σε ωθεί να τον υποστηρίξεις. Για εσένα ο Joker είναι ο «καλός» της υπόθεσης, που μπήκε στο περιθώριο, είναι το αποτέλεσμα της κακής συμπεριφοράς των «καλών» ηρώων.

Για να μην αφήσουμε τις σειρές απέξω, η τηλεοπτική σειρά Dr. House. Ο πολυαγαπημένος ήρωας που ταυτιζόμαστε ή έστω αγαπάμε να τον βλέπουμε να παίζει με τον ανθρώπινο πόνο, δεν είναι και ο καλύτερος. Η χολή στάζει, άνθρωποι έρχονται σε δύσκολη θέση και το παιχνίδι με το θάνατο αποτελεί καθημερινότητα. Η ρώσικη ρουλέτα στο παιχνίδι με τις γνωματεύσεις και τη ψυχολογία των συγγενών καλά κρατεί, ενώ τα «φάρμακα» είναι ελεύθερα στην αμερικάνικη πλατεία Βάθης.

Τα παραδείγματα δε σταματούν μόνο στις ταινίες και τα κορυφαία σίριαλ, η καθημερινότητα το αποδεικνύει. Όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε πιο κακοί και αντιήρωες. Συνεχίζεις να δείχνεις συμπόνοια στον «εγκληματία» του συστήματος, στον διπλανό σου παραβάτη, στην ουσία και εσύ ο ίδιος κρυφο-εγκληματείς. Εξάλλου και η σκέψη μόνο είναι αμαρτία, στην προκειμένη περίπτωση έγκλημα!

Πλέον οι ηθικοί φραγμοί έχουν έρθει σε τέλμα! Δε σε νοιάζει πια να είσαι ο καλός, σε νοιάζει να είσαι ο βολεμένος. Η καλοσύνη έπαψε να σε απασχολεί από την στιγμή, που μέλημα σου ήταν η αντιζηλία. Σε ενδιαφέρει να είσαι απλά καλύτερος από τον διπλανό σου. Ακολουθεί η μισαλλοδοξία,  η «εγκληματικότητα» και στο τέλος η μιζέρια.

Σ’ αυτό το σημείο καταλαβαίνεις πόσο λεπτά είναι τα όρια του καλού και του κακού. Ο «βολεμένος» είναι εύκολο να γίνει καλός. Η στρωμένη με ροδοπέταλα ζωή, η περιουσία, η επιτυχία, η ομορφιά μπορούν αυτόματα να σε οδηγήσουν στον καλό δρόμο, παρόλα αυτά αντίστοιχα εύκολα να σε κάνουν μισαλλόδοξο  και να γίνεις ο «κακός» της ιστορίας αυτής. Από την άλλη, υπάρχουν εκείνοι που ζουν με τις δυσκολίες από το πρώτο λεπτό της ζωής τους. Εκείνοι που πέρασαν πολλά, πάσχισαν με οικογένεια, κοινωνία, χαρακτήρα. Άλλοι τα κατάφεραν και έγιναν «θεοί» των ιστοριών και άλλοι κατέληξαν στις μαύρες λίστες των κακών. Το να γίνεις κακός δεν είναι πάντα επιλογή, έτσι δεν είναι; Αυτή είναι η διαφορετική σκέψη, που καλλιεργείς όσο μεγαλώνεις. Ή μήπως αυτή σε βολεύει;

«Δώσε σε κάποιον μία μάσκα να φορέσει και θα δεις τότε τον πραγματικό του εαυτό…» Joker