Αλίκη Βουγιουκλάκη | Μαγεία προσπαθώ να δώσω στον κόσμο, σε αυτήν τη γη. Μαγεία θέλω να πάρω κι όταν βρεθώ στον ουρανό.
Ευλογημένη με αειθαλή νεότητα, αιώνια αισιόδοξη και θετική παρουσία, ήταν, όπως το έθετε η ίδια, να χαμόγελο σε μια δύσκολη και σκοτεινή εποχή. Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1934 - (Α` Μέρος) .-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η Αλίκη, το πιο φωτογενές πρόσωπο της ελληνικής οθόνης. “Μερικές φορές έχω την εντύπωση πως η ηλικία μου είναι περισσότερο φλέγον ζήτημα από την ελληνοτουρκική κρίση. Και ξέρω πως πολλοί ασχολούνται με αυτήν.” είχε πει στον Ζάχο Χατζηφωτίου, σε συνέντευξή της το 1977 στο περιοδικό “Ταχυδρόμος”. Το ζήτημα του “πόσο χρόνων είναι”, απασχόλησε το κοινό από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘60. Κανείς, όμως, δεν κατάλαβε πως ήταν η ίδια η Αλίκη, εκείνη που έπαιζε με την περιέργειά του.
1957, Το πρώτο εξώφυλλο της Αλίκης ήταν μια φωτογραφία που έβγαλε ο Βάσος Μίγκος κάτω από τις ανθισμένες αμυγδαλιές. Η ίδια το θεωρούσε ιδιαίτερα γούρικο και σημαδιακό. Το συγκεκριμένο τεύχος του περιοδικού “Εικόνες” κυκλοφόρησε την 25η Μαρτίου, ημέρα της εθνικής παλιγγενεσίας.
Όταν κοίταζε τον εαυτό της στον καθρέφτη, χαμογελούσε και ψιθύριζε :”Mπράβο κοριτσάκι μου”. Όταν έβλεπε από την κουίντα διάφορες κυρίες κάποιας ηλικίας στην πλατεία, έκλεινε το μάτι στους συμπρωταγωνιστές της, λέγοντας πονηρά “Παίξτε, καλά, ήρθαν οι συμμαθήτριες!”
Ευλογημένη με αειθαλή νεότητα, αιώνια αισιόδοξη και θετική παρουσία, ήταν, όπως το έθετε η ίδια, “ένα χαμόγελο” σε μια δύσκολη και σκοτεινή εποχή. Γεννημένη “ξεχωριστή”, έζησε μια ζωή, που θα έλεγε κανείς, πως θύμιζε κινηματογραφική ταινία, σαν εκείνες που πρωταγωνιστούσε. Ήταν μια “μοντέρνα σταχτοπούτα” που κατάφερε να γίνει η ίδια καλή “νεράιδα” του εαυτού της με μαγικό ραβδί το ταλέντο και τη λάμψη της. Ένα “κλωτσοσκούφι” που ξέφυγε από τις στάχτες της ανωνυμίας για να γίνει το “πιο λαμπρό αστέρι”, “πονηρό θηλυκό, κατεργάρα γυναίκα”, “νεράιδα με τα ξανθιά μαλλιά” που ερωτεύτηκε “το παλικάρι” ξανά και ξανά. Η Αλίκη ενσάρκωσε με τόση συνέπεια τα προσφιλή αρχέτυπα: χαριτωμένη κόρη και μαθήτρια, μεγαλύτερη αδελφή, ιδανική σύντροφος, πηγή αθώου ερωτισμού. Ο ιδανικός καμβάς για την προβολή ονείρων κι επιθυμιών γενεών Ελλήνων. Αναμφίβολα, το μόνο που δε θύμιζε το happy end στις ταινίες της Φίνος Φίλμ, ήταν το πρόωρο τέλος της.
Η Αλίκη στο ναυτικό
Η ταινία «Μανταλένα» βραβεύτηκε με 3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στις διακρίσεις της είναι και η συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Καννών το 1961. -Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/κης: Γιάννης Ρούσσος -Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/κης : Αλίκη Βουγιουκλάκη -Βραβείο Β’ Ανδρικσύ Ρόλου στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσ/κης : Παντελής Ζερβός
«Υπολοχαγός Νατάσσα»- 1970, υπερπαραγωγή για τα δεδομένα της εποχής.
Όταν η νεράιδα – Αλίκη, γνώρισε το παλικάρι – Δημήτρη… Στην ταινία «Η νεράιδα και το παλικάρι»
“Γιατί να μην έχουμε και εμείς την εθνική μας Α.Β. κατά το πρότυπο που καθιέρωσαν οι Γάλλοι με την εθνική τους Β.Β. (Μπριζίτ Μπαρντό) και οι Αμερικανοί με την εθνική τους Μ.Μ. (Μέριλιν Μονρόε).” έγραψε η Ελένη Βλάχου το Φεβρουάριο του 1959 στην Καθημερινή. Και ο τίτλος της κατοχυρώνεται. Η Αλίκη, όμως, δεν ήταν μόνο εθνική σταρ. Υπήρξε και εθνική εμμονή. Τα εξώφυλλα που εξιστορούσαν τη ζωή της με της περιπέτειές της, τις επιτυχίες της, τους έρωτές της, διήρκεσαν πενήντα χρόνια περίπου. Η παραφιλολογία, δε, σχετικά με την εμφάνιση, την ηλικία και τους έρωτές της, μοιάζει ανεξάντλητη, παρόλο που έχουν περάσει είκοσι χρόνια από το θάνατό της…
( Η συνέχεια για την καριέρα, τους έρωτες & το τέλος της ανεπανάληπτης Αλίκης… στο Β` Μέρος)
Πηγές: «Η Αλίκη και …οι άλλοι.» Αλκίνοος Μπουνιάς Official Facebook page Aliki Vougiouklaki
