Les Noces de Pierrette | H ιδιαίτερη ιστορία πίσω από έναν από τους ακριβότερους πίνακες όλων των εποχών δια χειρός Picasso

Ο Ισπανός καλλιτέχνης έχει ένα μάλλον μακρύ όνομα ως Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Clito Ruiz y Picasso. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Ισπανούς εκπροσώπους της τέχνης του 20ού αιώνα, συνιδρυτής μαζί με τον George Braque του κυβισμού και με μεγάλη συνεισφορά τόσο στη διαμόρφωση όσο και στην εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης. Σπούδασε τέχνη στη Μαδρίτη. Τα έργα τέχνης του ταξινομούνται συνήθως σε διαφορετικές περιόδους. Δεν ακολούθησε ποτέ το παραδοσιακό στυλ τέχνης. Πάντα ήθελε να δημιουργήσει κάτι νέο. Ως εκ τούτου, το 1950, αλλάζοντας για άλλη μια φορά το καλλιτεχνικό του στυλ, επανερμήνευσε πολλά έργα τέχνης μεγάλων δασκάλων, όπως στον πίνακα του Velazquez του Las Meninas. Ο Picasso δημιούργησε μια σειρά έργων. Δημιούργησε επίσης μερικά έργα βασισμένα στους πίνακες των Goya, Poussin, Manet, Courbet και Delacroix.

Ο Picasso υποστήριξε τον Κομμουνισμό, καθ`όλη τη διάρκεια της ζωής του,  και από το 1944 εντάχθηκε στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν και ως ποιητής λέγοντας “Je suis aussi un poete”, δηλαδή “είμαι κι εγώ ένας ποιητής”. Ξεκίνησε συγγραφή ποιημάτων το 1934 και μέσα από αυτά εξέφρασε πιο έντονα τη σχέση του με τον υπερρεαλισμό.

Ήταν ένας παθιασμένος μαθητής της ευρωπαϊκής ζωγραφικής ο οποίος αντιμετώπιζε άγρια ​​τον εαυτό του ενάντια στους μεγάλους δασκάλους σε έναν διάλογο που κράτησε όλη του τη ζωή, αναλαμβάνοντας τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και κάνοντας δικές του τολμηρές απαντήσεις.   

Από την περίοδο του μπλε και του ροζ μέχρι τα πιο παραδοσιακά πορτρέτα της γυναίκας και του γιου του, ο Picasso θεωρούσε τους πίνακές του σαν ένα είδος ημερολογίου και, στη διαδικασία, θα δημιουργούσε καθορισμένα καλλιτεχνικά είδη που άλλαξαν μάλλον δραματικά καθώς τα πράγματα θα άλλαζαν στον πραγματικό κόσμο για τον καλλιτέχνη.

Είναι προφανές ότι μεγάλο μέρος του έργου του κορυφαίου καλλιτέχνη απεικονίζει διάφορες γυναίκες με αφηρημένο τρόπο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι σαφές ποιον αντιπροσωπεύει ο πίνακας με βάση τους τίτλους ή τα διακριτικά χαρακτηριστικά. Άλλοι είναι πιο διφορούμενοι και ο ίδιος ο Picasso θα εξηγούσε ότι κομμάτια από διαφορετικές γυναίκες ενέπνευσαν μερικούς από τους πίνακές του. 

Les Noces de Pierrette

Ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της τέχνης του 20ου αιώνα, ο Pablo Picasso δημιούργησε το Les Noces de Pierrette το 1905. 

O εν λόγω πίνακας θεωρείται αριστούργημα της μπλε περιόδου καθώς δημιουργήθηκε μεταξύ 1901 και 1904 και συνδυάζει τέλεια όλη τη μαγεία, το μυστήριο και τη μελαγχολία.  Το Les Noces de Pierrette (μεταφρασμένο ως «Οι γάμοι της Pierrette ») ζωγραφίστηκε το 1905, μια εποχή που ο Picasso αντιμετώπισε τη φτώχεια νωρίς στην καριέρα του. Είναι ένας ιδιαίτερος σκοτεινός πίνακας που δημιουργήθηκε έξοχα, εφαρμόζοντας αποχρώσεις του μπλε και πράσινου, αντανακλώντας τη ζοφερή διάθεση. 

Ο καλλιτέχνης δημιούργησε τον πίνακα κατά την πιο κρίσιμη περίοδο της ζωής του. Όταν υπέφερε από συνεχή κατάθλιψη από τον θάνατο του αγαπημένου του φίλου Carlos Casagemas. Ο λαμπρός πίνακας είναι ο τελευταίος στη λίστα των ιαπωνικών θεματικών πινάκων του Picasso.  Χωρίς αμφιβολία είναι ένα κορυφαίο έργο τέχνης και αριστούργημα από όλες τις απόψεις.

Εκείνη την εποχή ζωγράφιζε κυρίως θέματα που έμοιαζαν θολά, σε σκοτεινές αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου. Ο Casagemas ήταν Ισπανός φοιτητής τέχνης, ο οποίος μετακόμισε στο Παρίσι, από τη Βαρκελώνη, μαζί με τον Picasso. Λίγο μετά τη μετακόμιση, αυτοκτόνησε. Μετά από αυτή την τραγωδία, ο καλλιτέχνης υπέφερε από σοβαρή κατάθλιψη, η οποία επρόκειτο να διαρκέσει μέχρι το 1904. 

Δημιουργώντας τον σε μια από τις χειρότερης περιόδους της ζωής του, ο Picasso μάλλον υπονοούσε ότι, ούτε αυτή ήταν μια ευτυχισμένη ζωή. H Μπλε Περίοδος χαρακτηρίζεται από μια ακραία μελαγχολία και αυτό είναι το χαρακτηριστικό που χτύπησε περισσότερο τους σύγχρονους κριτικούς: «Είναι κάτι εξαιρετικό, η στείρα θλίψη που διαπερνά το έργο αυτού του πολύ νεαρού άνδρα… Αυτό το τρομακτικά πρόωρο παιδί μπορεί να είναι προορισμένο να αφιερώσει  τα αριστουργήματά του στην αρνητική αίσθηση της ζωής, αυτή την κατάρα από την οποία υποφέρει περισσότερο από όλους».

Η Δημοπρασία  

Ο πίνακας ανήκε αρχικά στον γιο του Picasso, Paulo, και ελάχιστα φαινόταν το έργο για πολλά χρόνια. Στη συνέχεια περιήλθε στην ιδιοκτησία του δικηγόρου του, ο οποίος, μετά το θάνατό του, το άφησε στον ανιψιό του. Το 1988 πουλήθηκε από τον ανιψιό,  στον Σουηδό συλλέκτη έργων τέχνης Fredrik Roos, ο οποίος πλήρωσε περίπου 3,3 εκατομμύρια δολάρια για το έργο.

Το Les Noces De Pierrette δημοπρατήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1989 στο Binoche et Godeau στο Παρίσι, Γαλλία. Πουλήθηκε σε έναν Ασιάτη επιχειρηματία για το τεράστιο ποσό των 51.670.000 δολαρίων, σημειώνοντας ρεκόρ ως ένας από τους πιο ακριβούς πίνακες στον κόσμο εκείνη την εποχή. Αγοράστηκε από έναν Ιάπωνα κατασκευαστή ακινήτων, τον Tomonori Tsurumaki. Δυστυχώς, η εταιρεία του κατέρρευσε τον επόμενο χρόνο και ο πίνακας έγινε ιδιοκτησία της Lake Credit Company. Στη συνέχεια πούλησαν τη δανειακή τους δραστηριότητα στην GE Capital. Στη συμφωνία περιλαμβάνονται 500 πίνακες, συμπεριλαμβανομένου του “Les Noces de Pierrette”. Το 2015 ο πίνακας ανακαλύφθηκε ότι στεγάζεται στη συλλογή έργων τέχνης του Ρώσου δισεκατομμυριούχου Dmitry Rybolovlev. 

Σε αυτόν τον πίνακα, ο Picasso χρησιμοποιεί πολλές αποχρώσεις του μπλε που βοηθούν στην έκφραση της ζοφερής διάθεσης του πίνακα. Ο δημιουργός απεικονίζει πλούσιους θαμώνες να σχολιάζουν και να φορούν φορέματα και καπέλα, ωστόσο κανείς δεν φαίνεται να εκφράζει αληθινά συναισθήματα. 

Ο συμβολισμός

Το Les Noces de Pierrette απεικονίζει έξι φιγούρες, τον γαμπρό, τη νύφη του, έναν Αρλεκίνο και τρεις αδιάκριτους χαρακτήρες. Απεικονίζονται, μαζεμένοι γύρω από δύο τραπέζια. Ο κλόουν υποκλίνεται και στέλνει ένα φιλί στην καλυμμένη νύφη, που προκαλεί την φανερή ενόχληση του γαμπρού.

Ο σκοτεινός, μπλε, πράσινος χρωματισμός του έργου καθιστά δύσκολη τη λεπτομερή προβολή των θεμάτων. Ωστόσο, ο Picasso καταφέρνει να μεταφέρει την εντύπωση ότι ο γαμπρός δεν αισθάνεται άνετα με την κατάσταση, ενώ η νύφη φαίνεται να απολαμβάνει την προσοχή. Φαίνεται ότι η νύφη έχει συνάψει έναν γάμο χωρίς αγάπη, με έναν πλούσιο άνδρα. Με αυτόν τον τρόπο, έχει εγκαταλείψει τον προηγούμενο εραστή της, τον Αρλεκίνο. Δύο φιγούρες κάθονται στο άλλο τραπέζι, ένας άντρας με το χέρι του γύρω από μια γυναίκα. Αυτό το ζευγάρι εμφανίζεται σχεδόν σαν φάντασμα, με λευκά πρόσωπα χωρίς συναισθήματα και μαύρα μάτια. Η τελευταία φιγούρα είναι μια γυναίκα, με μπλε φόρεμα, που κάθεται με την πλάτη της στον θεατή. Κοιτάζει προς τον Αρλεκίνο. Ο πίνακας δίνει την εντύπωση ότι αυτή η γαμήλια τελετή είναι μια καταθλιπτική και χωρίς χαρά υπόθεση. Οι ειδικοί λένε ότι πρόκειται για έναν αυτοβιογραφικό πίνακα. Ο Picasso εκπροσωπείται από τον Αρλεκίνο και η νύφη αντιπροσωπεύει όλες τις γυναίκες.

Ο κλόουν είναι πικραμένος που τον έχουν απορρίψει, για έναν πλούσιο και ισχυρό άνθρωπο. Η γυναίκα με γυρισμένη την πλάτη αντιπροσωπεύει μια παλιά φλόγα του καλλιτέχνη, που δεν τη θυμούνται με αγάπη. Αυτός o πίνακας θεωρείται από τα σημαντικότερα έργα του Picasso , λόγω του ύφους και του θέματός του. Ήταν επίσης ζωγραφισμένος σε έναν ασυνήθιστα μεγάλο καμβά.