Ο Άρης Σερβετάλης γίνεται σιγά – σιγά ο Πέτρος Γαϊτάνος της υποκριτικής; Hρεμα ρωτάμε!

Φυσικά και όλοι μας έχουμε κάθε δικαίωμα να πιστεύουμε σε ό,τι μας βοηθά να αντέχουμε το παραλογισμό του κόσμου γύρω μας και τις αδυναμίες ή τις σκοτεινιές των εαυτών μας. Μόνο που στους καλλιτέχνες όταν αυτό γίνεται μανιέρα υποκριτική γαληνότητας, αγιότητας, πραότητας και εμμονική επιλογή με έμφαση ρόλων, τους κατατάσσει εντός μας, ακόμη και αν δεν το θέλουμε και το πολεμάμε, σε εκείνες τις αγέλαστες θεούσες με γονυκλισίες, νηστείες και αποφάσεις να μη φοράνε παντελόνια, να μη ξυρίζουν γάμπες ή να μη βάζουν κραγιόν. Ή με τους μανιασμένους σα τζιχαντιστές μοναχούς έξω από θεάματα που υψώνουν ξύλινους σταυρούς και ζητούν να σπάσουν οι σφραγίδες της Αποκάλυψης, διότι παίχτηκε κάποια παράσταση σαν το Jesus Christ Super Star, ή το Corpus Christi ή -ακόμα χειρότερα- έκανε πλάκα ο Χριστόφορος Ζαραλίκος με του κωμικού του «Και εγώ υπάλληλος είμαι», με τον ίδιο στην αφίσα να φορά χιτώνα και ακάνθινο στεφάνι.

Και αν στον Πέτρο Γαϊτάνο, πες πως αντέχει η πολιτισμική μας κουλτούρα χωρίς επιτυχίες τύπου «Λάθος εποχή ήταν να βρεθούμε. Λάθος εποχή είν’ αυτή που ζούμε. Τι να πω εγώ! Τι να πεις κι εσύ!» (εγώ, προσωπικά, εντελλ\ώς τίποτα!), στη περίπτωση του Άρη Σερβετάλη, με τη θεατρική δουλειά του σαν ποίηση χωρίς λέξεις, τελειοθηρικά άψογη, σαρωτική συναισθημάτων στην σκηνή, σαν μια τεντωμένη χορδή ικανή να αποδώσει σχεδόν όλο τον ανθρώπινο λόγο, είναι καταθλιπτικά λυπηρό. Γιατί η τέχνη του και το ταλέντο του είναι ευρύτερα από την θεολογικής φύσης υποκριτική στράτευση. Διότι, τι άλλο είναι μια επιστροφή στην τηλεόραση, μετά από 20 χρόνια απουσίας, μ’ ένα αλά βίοι Αγίων σίριαλ! Αν και η πορεία του, των τελευταίων χρόνων στην οθόνη συνηγορούσε σ’ αυτό.

Ο Μάξιμος ο Γραικός, ο Παΐσιος, ο Νεκτάριος Αιγίνης, ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής και άλλοι άγιοι σε βοήθεια μας και αμήν

Το Ινστιτούτο Μάξιμος ο Γραικός, που έκανε την τηλεοπτική επιτυχία «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό», ετοιμάζει άλλη σειρά με την ιστορία του Άγιου Ιωσήφ του Ησυχαστή, που θα υποδυθεί ο Άρης Σερβετάλης, που είχε ενσαρκώσει στη ταινία της Γέλενα Πόποβιτς, «Ο Άνθρωπος του Θεού», τον Άγιο Νεκτάριο Αιγίνης! Και αν μπερδευτήκατε με τους πολλούς αγίους, που παρ όλα αυτά βοήθεια σας, θα μπορούσε να σας ξεμπερδέψει ο ίδιος ο ηθοποιός Σερβετάλης ο οποίος όπως έχει εκμυστηρευτεί, ναι, διαβάζει Βίους Αγίους και έχει ως προστάτη του τον Άγιο Διονύσιο τον Αεροπαγίτη, επειδή μικρός είχε ένα τροχαίο, αλλά και τον Άγιο Αριστείδη που φέρει το όνομά του και τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ο οποίος ήταν «ταλιμπανέζος», «σκληροπυρηνικός» και του αρέσουν αυτοί οι τύποι!

Έτοιμοι είμαστε και εμείς να επικαλεστούμε προς βοήθεια μας τον Άγιο Κουρνούτο του Ικονίου, ή τον Άγιο Αντίπα, που μας προστατεύει από τις στοματικές παθήσεις και τον πονόδοντο και -όχι!- με ένα «υ» διαφορά δεν προσέχει όσους άδουν «μωρό μου καλησπέρα, σε σκεφτόμουν όλη μέρα, πήρα να σου πω πόσο σ αγαπώ και να σ αφήσω, αν ενοχλώ, πες μου το τηλέφωνο να κλείσω». Ο Άρης Σερβετάλης, ακόμα, έχει κάνει στη σειρά «Μπλε» του Γιώργου Τσιάκκα και έναν σοφό ασκητή στο Άγιο Όρος.

Από τον Λάνθιμο και τον Παπαϊωάννου στο κυπριακό θρησκοκάλτ

Ναι, πέρασαν 20 χρόνια, απ’ τη συμμετοχή και η διασημότητα του Σερβετάλη στο «Είσαι το ταίρι μου», μια εξελληνοποιημένη εκδοχή του «Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ», ως εγχώριος εκκεντρικός Σπάικ. Προφανώς και ήταν μια εύκολη υπόθεση για τον Άρη Σερβετάλη, που δεν του απέδωσε εκτός απ’ το να χάσει την ησυχία του απ την αναγνωρισιμότητα, την ικανοποίηση της αναμέτρησης με το σημαντικό. Πριν είχε κάνει την «Κινέττα» του Λάνθιμου και ήταν αλλόκοτος, καθημερινός, εξωγήινος, όλο εμμονές, σωματικός. Και το «2» και Δημήτρης Παπαϊωάννου και το «Μήδεια 2» του ίδιου. Ο Άρης Σερβετάλης ήταν πρώτος στην σκηνή και αναχωρούσε τελευταίος. Και μας έκοβε την ανάσα. Είναι ο άλλος εαυτός της Μήδειας, το ζωικό της μέρος, εκείνο που βουτάει στις λάσπες και τα νερά, που ξεσκίζει σάρκες, που τρίβεται στο χώμα. Ο Σερβετάλης -σκύλος έφτιαχνε ένα φοβικό, επικίνδυνο ζώο, που η υπέροχη κίνηση του, υπογράμμιζε ακόμα περισσότερο τον τρόμο, όταν γρύλιζε, με ανθρώπινο ήχο, μες στην απουσία λόγου. Ο Άρης Σερβετάλης στάθηκε ως φαινόμενο ταλέντου, στα όρια του δέους με κάποιο αναμνηστικό φόβο για το τι άνθρωπος θα ναι αυτός αν έχει όλα αυτά μέσα του και πάνω του, τα δουλεύει και τα δείχνει έτσι που μοιάζουν εύκολα.

Όπως και να χει, έχουμε να κάνουμε με έναν ηθοποιό, που οι ερμηνείες του είναι σχεδόν φοβικά ακρίβειας, απόκοσμα τέλειες. Και όμως! Χαζεύοντας λιγάκι, τον ρόλο του σαν ασκητή στο κυπριακό «Μπλε», ο Σερβετάλης καταπίνεται απ την υπερτονισμένη δραματικότητα της αγιοσύνης, βάζοντας εαυτόν σ’ αυτό το νέο κύκλο του «θρησκοκάλτ», απευθυνόμενος σε ειδικό θρησκευτικό κοινό ορθόδοξων αληθειών και σύμβολων πίστεως για ενορίες, κατηχητικά, μητροπόλεις και θεοσοβουμένες κυρίες με κότσο συσπειρωμένες γύρω απ τα Ο Σωτήρ και Προς τη Νίκην -αν υπάρχουν ακόμα!

Όταν ο Μάρκος Σεφερλής έκοψε μια καρπαζιά στον Απόστολο Θωμά!

Αυτός ο σπουδαίος ηθοποιός μοιάζει να γυρνάει το χρόνο πίσω και να επιλέξει να παίζει σαν στις 68 ταινίες της Ελπίς Φιλμ, που μας χάρισε μεταξύ 1984 και 1992 ανεκτίμητα έργα να τα βλέπεις χαζεμένα με ανοιχτό το στόμα και να τρέχει και κάνα σαλάκι γιατί ξεχνάς να καταπιείς, όπως τα Άγιοι Κυπριανός και Ιουστίνη, Άγιος Ευστάθιος, Απόστολος Θωμάς, Αγία Ερμιόνη η ιεραπόστολος, από τα οποία ξεκίνησε την καριέρα του και ο Μάρκος Σεφερλής! Σε μάλιστα ρίχνει μια σφαλιάρα πολύ αληθοφανή και σβουριχτή στον Απόστολο Θωμά και τιμωρείται -δικαίως!- με του να του φάει το αμαρτωλό χέρι μιας τίγρεως της Βεγγάζης!

Όλο αυτό, λοιπόν, με τις σύγχρονες κυπριακές παραγωγές, τον Άγιο Παϊσιο και τώρα τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή, ναι, θυμίζει την Elpis Film, που έκανε χαμηλού προϋπολογισμού βιογραφίες και δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ αγίων και οσίων για βιντεοκασσέτες και όχι για τις κινηματογραφικές αίθουσες, με σκοπό μόνο θέματα πίστεως και στόχευση κυρίως κατά των ιεχωβάδων. Για αυτό άλλωστε έκανε και μεταξύ 1985 με 1987 την μυθώδη τριλογία, χρόνια πολλά πριν εκείνη του Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών -γατάκια Χολιγουντιανοί!- το Παγκόσμια κυβέρνηση Αρ.1, Αρ.2, Αρ.3, που ξεσκεπάζει την οικουμενική συνωμοσία των χιλιαστών!

Τον άγιο απ τον άγριο ένα «ρο» τους χωρίζει, αν δε το ξέρατε

Για αυτό και μόνο, τη σπατάλη ενός πραγματικά ένθεου σπουδαίου ταλέντου, μας απασχολεί η αφοσίωση σε μυθοπλασίες πίστεως του Άρη Σερβετάλη. Επιλογή του, θα πείτε. Όπως και εκείνων που πάνε με την μόδα δηλώνοντας πως «πιστεύω σε μια δύναμη εντός μας και η ενέργεια ποτέ δεν χάνεται. Κατανοούμε πως δεν θα γινόταν καν θέμα, αν ο Σερβετάλης πήγαινε με το ρεύμα του καιρού, αν έκανε όλα εκείνα που συμβαίνουν στο περιθώριο της δυτικής κουλτούρας, από τον αθεϊσμό και εκείνους που καλούν να φαγωθεί κρέας την Μεγάλη Παρασκευή ή τους άλλους με τις αναζητήσεις στο εξωπραγματικό, τη μαγεία και τον εσωτερισμό, από την καββάλα ως τον σουφισμό, από την πνευματισμό ως τη μασονία, από την αστρολογία ως το Νιου Εϊτζ, την εμμονή με το υπερφυσικό, τη συνωμοσία, το μυστήριο.

Και αντιλαμβανόμαστε επίσης, πως θεωρείται κανονικό, το ό,τι όλοι μαζί, ηττημένοι από τον πραγματισμό ενός σκληρού κόσμου αναζητούμε εξήγηση στο ανεξήγητο μέσα από την Google, ή ζητάμε να μας διαβάσει τα κατακάθια του καφέ το ChatGPT. Κι όμως, δεν παραξενευόμαστε επειδή ο Άρης Σερβετάλης πιστεύει στον Θεό, ως Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, στο πλαίσιο της Ορθοδοξία που αιώνες τώρα πιστεύουν στον γεωγραφικό μας τόπο οι πρόγονοι μας. Μόνο για το ταλέντο του λέμε, κρίμα, να το παραδώσει στον Δημιουργό ή «Κατασκευαστή» όπως τον αναφέρει ο ίδιος σε συνέντευξη του, αναλωμένο σε τάχα βαρυσήμαντες φράσεις όπως στο «Μπλε» πως «τον άγιο και τον άγριο, ένα «ρο» τους χωρίζει»! Το ίδιο ακριβώς «ρο» και το βάθος απ’ το βάθρο το υψώνει ή το γκρεμίζει.