Έγινε η απώλεια συνήθεια μας

Κάπου στο Αιγαίο,

Δευτέρα 23/11/2015, 01:15

Έγραφα πρόσφατα για τη μαγεία που έχουν τα ταξίδια προς την Κρήτη με καράβι. Όλα εκτός από αυτό εδώ. Από τις τελευταίες 48 ώρες σχεδόν τις μισές τις πέρασα σε ένα… μπλε καράβι, μόνος μου. ΟΚ στην αναχώρηση της Παρασκευής είχα για «παρέα» μερικά από πιο «εκλεκτά τέκνα» του διεθνούς εγκλήματος, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό. Σύμφωνα λοιπόν με το πρόσφατο κείμενο μου, θα έπρεπε να πετάω σε -θαλάσσια- σύννεφα. Όχι όμως, ούτε κατά διάνοια και προφανώς δεν έφταιγε μόνο η «εκλεκτή παρέα».

Το πρόβλημα με το «κακό» είναι ότι πάντα σε προλαβαίνει, ακόμη και όταν το περιμένεις. Και πάντα θα βρει τον τρόπο να ανατρέψει κάθε σχέδιο και πλάνο. Ποιο είναι όμως το «κακό»; Να έχεις βγει με φίλους και αντί για το αγαπημένο σου φαγητό, να τρως σφαίρες; Να έχεις πάει να ακούσεις live το συγκρότημα σου και πριν έρθει η ώρα να πέσει η αυλαία σου, να πεθαίνεις εις το όνομα κάποιου Θεού; Να ζεις την ζωή που έχεις επιλέξει, όποια κι αν είναι αυτή, και να στη στερούν αρρώστιες, άγχη και στενοχώριες; Όλα αυτά είναι το «κακό» και ακόμη παραπάνω. Έχει τόσα πρόσωπα και πίστεψε με δεν είναι καθόλου διαβολικά. Για την ακρίβεια, πιο θρησκευόμενα… πεθαίνεις. Άλλωστε κάθε θάνατος που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να έχει την υπογραφή κάποιου Θεού.

Ξέχασα να σας πω ότι τις άλλες μισές από τις 48 ώρες (όχι το συγκρότημα), τις πέρασα σε εκκλησίες, νεκροταφεία και γενικά σε πένθιμο κλίμα. Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παρακαλέσω όσους από τους γνωστούς μου με διαβάζουν, πώς όταν με το… κακό (..) αποχωρήσω από αυτό τον μάταιο κόσμο, να μη διανοηθούν να με θάψουν σε χωριό. Καλύτερα να με κάψετε και να με σκορπίσετε στα Φαλάσαρνα ή στη Μήλο, χωρίς να ταλαιπωρήσω κανέναν. Ίσως βέβαια να φταίει και το ότι με κοιτάνε σαν τον τρελό του χωριού οι συνεπιβάτες μου, να γράφω σε χαρτοπετσέτες και αποδείξεις (ακούει το ΣΔΟΕ;). Μάλιστα, ένας θαρραλέος από αυτούς, σαν από μηχανής Θεός, μου προσέφερε ένα χαρτί σε μέγεθος Α4 για να χωρέσει η έμπνευση μου. Τελικά υπάρχει Θεός και ταξιδεύει με το πλοίο της γραμμής!

Αφού λοιπόν ανακαλύψαμε ότι όχι μόνο υπάρχει, αλλά συνταξιδεύει και με τα δημιουργήματα του, γιατί τελικά τα αφήνει να πεθαίνουν; Ισχύει αυτό που λένε ότι τα παίρνει κοντά του; Και γιατί δεν τα κρατάει εξ αρχής δίπλα του και τα αφήνει να αλληλοσκοτώνονται, να αρρωσταίνουν και να ταλαιπωρούνται; Και πως γίνεται να υπάρχουν τόσες διαφορετικές θρησκείες που τον «εκπροσωπούν»; Μήπως είναι κάτι σαν Πρύτανης σε ελληνικό πανεπιστήμιο, στο οποίο αντί για μία φοιτητική ένωση, υπάρχουν πολλές παρατάξεις ανάλογα με το κόμμα-ρουσφέτι που μας υπέδειξε η οικογένεια μας; Ελάτε, πείτε την αλήθεια, όλοι καταλάβατε τι θέλω να πω.

Όλοι έχουν το δικαίωμα να πιστέψουν στον Θεό τους, αλλά μέχρι να μου απαντήσετε στα παραπάνω ερωτήματα και σε ακόμη περισσότερα ή έστω να μου στείλετε την διεύθυνση του, επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι εμείς οι ίδιοι ορίζουμε τη μοίρα μας και απλά κάποιες φορές δεν στεκόμαστε ικανοί ή τυχεροί ή και τα δύο. Και απλά χάνουμε. Το παν όμως είναι να μην πέσεις αμαχητί και είναι απίστευτο το τι δύναμη κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του. Ακόμη και αυτός που ποτέ δεν περίμενες να αντιδράσει έτσι. Αυτός είναι ένας Θεός. Το να υπερβαίνεις εαυτόν και να μάχεσαι για την ζωή σου, είναι κάτι θεϊκό. Αυτοί είναι οι αληθινοί Θεοί και όχι αυτοί για τους οποίους έχουν γίνει και συνεχίζουν να γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ανθρωπότητα. Δώσε μου μαχητές-Θεούς, να πιστέψω σε αυτούς κι ας είναι θνητοί. Τουλάχιστον αυτούς τους γνώρισες, δεν στους επέβαλλε κανείς, είναι χειροπιαστοί. Και μην φοβάσαι την ήττα-απώλεια, δυστυχώς είναι και αυτή μέσα στο πρόγραμμα. Αρκεί να μη γίνει συνήθεια.