Επιστροφή στην Βαβέλ | Η περίφημη `Κανονικότητα` που τόσο μας είχε λείψει

Στην αρχή της βδομάδας που πέρασε έτυχε να περάσω από το κέντρο για μια δουλειά. Μια και είχα λίγο χρόνο για ένα καφέ ή ένα σάντουιτς και ήμουν σχετικά κοντά είπα να πάω και ως τον Διόνυσο που έχει και ωραία θέα προς την Ακρόπολη. Η θέα της Ακρόπολης είναι η καλύτερη που θα μπορούσε να έχει κανείς. Ο γρίφος με όλα τα μυστικά της Δημιουργίας.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Ατυχία. Ο Διόνυσος ήταν κλειστός. Κατεβαίνοντας από εκεί προς την Λεωφόρο Συγγρού, όλα τα εστιατόρια και τα μαγαζιά, ήταν κλειστά. Αλλά και όλη η υπόλοιπη περιοχήτου Κέντρου, προς την Πλάκα και το Μοναστηράκι, δίνουν την εντύπωση πως ακόμη βρίσκονται στις μέρες της καραντίνας. Ακόμη δεν έχουν αρχίσεινα έρχονται οι τουυρίστες

Επιστρέφοντας στην Κηφισιά κάποιες ώρες αργότερα,η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Εδώ τίποτα δεν θυμίζει πως ενάμισι μήνα πριν είχαμε καραντίνα. Όλα τα μαγαζιά ανοιχτά και γεμάτα κόσμο. Όχι ο ένας πάνω στον άλλον. Απλώς γεμάτα, αλλά ΄προσεκτικά. Η Κηφισιά ήταν η περιοχή με ταπερισσότερα κρούσματα στην διάρκεια της καραντίνας, ίσως εξ αιτίας κάποιων μικρών πάρτι, αλλά αυτό έχει πια περάσει. Γεμάτα είναι και ταεμπορικά μαγαζιά με πελάτες που ψωνίζουν. Κάποια μέρα που χρειάστηκε να πάω σε κατάστημα με ηλεκτρονικά, έπρεπε να περιμένω για να βρεθεί κ΄λαποιος υπάλληλος που δεν θα εξυπηρετούσε πελάτες. Αλλά προσεκτικά. Με μάσκες, αντισηπτικό για τα χέρια και αποστάσεις.

Παρόμοια εικόνα και στην Γλυφάδα.

Κάποιο άλλο απόγευμα που βρήκα χρόνο να πάω για μια μικρή βουτιάστο Σχοινιά, η παραλία ήταν σε μεγάλο βαθμό άδεια. Και εκεί όσα από τα μαγαζιά με ομπρέλες και ξαπλώστρες είναι ανοιχτά, οι υπάλληλοι ψεκάζουν όποτς φεύγει κάποιος πελάτης από τις ξαπλώστρες, φορώντας τις μάσκες τους.

Στην Μύκονο η εικόνα της Παρασκευής μια βδομάδα πριν ήταν διαφορετική, γιατί κάποιοι είχαν την ιδέα να κάνουν ένα ωραίο πάρτι. Όταν ο Θεός μοίραζε μυαλά αυτοί κρατούσαν ομπρέλα.

Η Ελλάδα αυτήν την περίοδο λειτουργεί αλλιώς από περιοχή σε περιοχή.

Αλλού μοιάζει σαν να βρίσκεται ακόμη στην καραντίνα και αλλού είναι σαν η καραντίνα να μην υπήρξε ποτέ.

Ποιες όμως ήταν οι χαρακτηριστικές εικόνες και τα γεγονότα, που θα θυμόμαστε και εδώ και στον υπόλοιπο κόσμο γι αυτές τις πρώτες βδομάδες από τότε που άρχισε να ανοίγει η καραντίνα;

Εδώ μάλλον δεν θα ξεχάσουν την εικόνα που δεν είδαμε αλλά την πληροφορηθήκαμε, από τις κραυγές της άτυχης Ιωάννας μπροστά στο ασανσέρ στο ισόγειο κάποιου κτιρίου στην Καλλιθέα, όταν το βιτριόλι άρχισε να κατακαίει το πρόσωπο της. Το βιτριόλι που είχε στο μυαλό της μια άλλη συνομίλικη της κοπέλα, βρήκε το δρόμο να μπει σ` ένα μοιραίο μπουκάλι και από εκεί να ξεχυθεί στο πρόσωπο του θύματος. Η ανθρώπινη φύση είναι η συνειδητά πιο άγρια φύση από όλα τα όντα του πλανήτη.

Ο κόσμος ολόκληρος δεν θα ξεχάσει μια άλλη εικόνα φρίκης. Ένας αστυνομικός να στραγγαλίζει αδιάφορος με το γόνατο του τον άτυχο Τζορτζ Φλόυντ, που έχοντας συλληφθεί και με δεμένα χέρια στην πλάτη, ολοφονήθηκε σε ζωντανή μετάδοση.

ΗΑμερική παρακολουθεί ανήμπορη ,τον Ντόναλντ Τραμπ,  τον εβδομηντατετράχρονο  Πρόεδρο τηςμε μυαλό όχι ιδιαίτερα έξυπνου δεκαπεντάχρονου, σε φλυαρίες που συχνά δενβγάζουν νόημα. Πως γίνεται η μεγαλύτερη υπερδύναμητου πλανήτη να έχει για Πρόεδρο της έναν κλόουν;

Αλλά και η μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής Αμερικής, η Βραζιλία, βρέθηκε κι αυτή να αντιμετωπίζει την πανδημία, έχοντας στο τιμόνι της έναν κλόουν.

Η γειτονική μας Τουρκία,ο θρασύδειλος νταής της περιοχής έχει εδώ και δεκαπέντε χρόνια, για Πρόεδρο και στην συνέχεια για δικτάτορα, ένα άτομο που η φυσιολογική του θέση θα ήταν μικροπωλητής στο παζάρι της Κωνσταντινούπολης. Και καθώς οι επιλογές του έχουν υπάρξει καταστροφικές και στην αντιμετώπιση της πανδημίας, ξέρει ότι το μόνο που έχει πιθανότητες να τον σώσει, είναι το να δημιουργεί εξωτερικές πολεμικές κρίσεις, έχοντας για επόμενο στόχο την Ελλάδα. Στον Έβρο δεν τα κατάφερε και αυτό δεν μπορεί να το χωνέψει, αλλά ξέρει πως εδώ τα πράγματα δεν θα είναι τόσο απλά και μια λάθος κίνηση θα μπορούσε να καταλήξει με τον ίδιο στην φυλακή και με μεγάλες επίσης πιθανότητες να έχει την τύχη του Καντάφι.

Στην Λιβύη που είναι ένα άλλο πεδίο δράσης του Ερντογάν, κανείς δεν έχει ακριβώς καταλάβει τι είναι αυτό ακριβώς που χωρίζει τις δυο αντομαχόμενες παρατάξεις, που αλληλλοσκοτώνονται εδώ και κάποια χρόνια. Αυτό που τους χωρίζει είναι η ανθρώπινη φύση τους.

Αυτή λοιπόν είναι η περίφημη “κανονικότητα” που τόσο μας είχε λείψει. Η ανθρώπινη φύση που είναι εκείνη που δημιουργεί αυτήν την “κανονικότητα” έχει μέσα της και τον Θεό και τον Διάβολο. Μια μάλλον ήπια πανδημία, όπως αυτή που περάσαμε δεν έχει την δυνατότητα να αλλάξει την ανθρώπινη φύση που γίνεται κάπως καλύτερη μόνο όταν αντιμετωπίζει τον φόβο του θανάτου.

Είτε η δική μας γενιά, εότε κάποια από τις αμέσως επόμενες θα έχει την τύχη ή την ατυχία να μάθει ποια πλευρά της ανθρώπινης φυσης θα επικρατήσει τελικά.