H Μύκονος ανήκει στους Κάγκουρες

Ο Μίλτος είναι broker. Αεροπορικών ταξιδίων. Ο Μίλτος μπορεί να σε φέρει από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου στην Μύκονο με το αεροπλάνο, αρκεί να αντέχεις το κόστος. Στα μέσα Ιουλίου ήταν αυτός που έκλεισε την πτήση του Λεονάρντο Ντι Κάπριο (και όχι Ντι Κάμπριο, όπως τον ανέφερε μια φίλη μετατρέποντας τον σε αυτοκίνητο) στην Μύκονο, από την Ισπανία-αν δεν κάνω λάθος-που ήταν ο προηγούμενος σταθμός του αυτό το καλοκαίρι. Ο Μίλτος μοιάζει πολύ με τον Μπρους Γουίλις. Πέρσι δημοσιεύτηκε σε ξένα έντυπα μια φωτογραφία του, με την λεζάντα « Ο Μπρους Γουίλις στην Μύκονο», πράγμα που τον ανάγκασε, να επικοινωνήσει με αυτά τα έντυπα ώστε να διορθώσουν το λάθος του. Μερικοί υποπτεύονται ότι ο Μίλτος είναι ο Μπρους Γουίλις. Τα τελευταία δυο χρόνια, η δουλειά του Μίλτου έχει αυξηθεί σημαντικά. Δεν είναι μόνο οι κάθε είδους διασημότητες, που θέλοντας να αποφύγουν την ταλαιπωρία του να κλείνεις εισιτήρια και να τρέχεις σε αεροδρόμια, προτιμούν μια απ’ ευθείας πτήση από όπου βρίσκονται στην Μύκονο, είναι και οι πολλοί Ρώσοι επιχειρηματίες που τον τελευταίο καιρό, προτιμούν την ευκολία της απ’ ευθείας πτήσης. Το κόστος δεν είναι πρόβλημα. Πολλές φορές μάλιστα επειδή αποφασίζουν το ταξίδι τους την τελευταία στιγμή και συγχρόνως προτιμούν να κλείνουν, έναν ολόκληρο όροφο ή μια ολόκληρη πτέρυγα του ξενοδοχείου που θα μείνουν, είτε για να φιλοξενήσουν την παρέα τους είτε για λόγους ασφαλείας-βασικό κι αυτό-κάνουν έξτρα προσφορές. Έτσι πολλές φορές, οι ένοικοι κάποιων δωματίων σε πολυτελή ξενοδοχεία στην Μύκονο δέχονται την αναπάντεχη προσφορά , αν έχουν την ευγενή καλοσύνη να αφήσουν τα δωμάτια τους πριν από την καθορισμένη μέρα αποχώρησης, έναντι μιας «αποζημίωσης» που κυμαίνεται ανάμεσα στα 10-20.000 ευρώ. Το κόστος είπαμε δεν είναι πρόβλημα. Οι περισσότεροι δέχονται.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Οι μελαμψοί Άραβες πρίγκιπες και οι μελαμψοί Άραβες πάρα πολύ πλούσιοι γενικά, προτιμούν την Μύκονο, εδώ και δυο τρία χρόνια, για να κάνουν κάποιες μέρες διακοπών. Οι Άραβες πάρα πολύ πλούσιοι έχουν δυο αδυναμίες. Η πρώτη είναι η σαμπάνια. Παραγγέλνουν σαμπάνιες όπου πηγαίνουν λες και είναι στραγάλια. Μερικοί πίνουν και λίγο. Οι πιο πολλοί, επειδή το απαγορεύει η θρησκεία τους κάνουν διάφορα τελετουργικά με σαμπάνιες. Τις χύνουν στο χώμα ή και καμιά φορά πάνω στα τραπέζια  και μετά τους βάζουν φωτιά, για να διαπιστώσουν αν η σαμπάνια είναι τόσο εύφλεκτη όσο λέγεται. Δεν το έχω δοκιμάσει, αλλά μάλλον είναι.

Η δεύτερη αδυναμία που έχουν οι Άραβες πρίγκιπες και οι Άραβες πάρα πολύ πλούσιοι γενικά, είναι τα ωραία κορίτσια. Εδώ μέχρι πριν μερικά χρόνια έπασχε η Μύκονος. Τα κορίτσια που φιλοξενούσε η Μύκονος και που θα ήταν πρόθυμα έναντι κάποιου καλού αντιτίμου, να χαρίσουν μερικές ευχάριστες ώρες στους πελάτες τους, δεν ήταν αυτό που θα λέγαμε «πρώτης κατηγορίας». Ούτε ήξεραν και πολύ καλά τα γούστα των Αράβων πριγκίπων και των πολύ πλούσιων Αράβων γενικά και την συμπεριφορά που τους φέρνει στο κέφι. Αυτό διορθώθηκε, εδώ και δυο χρόνια. Δεν ξέρω πως ακριβώς δόθηκε το σήμα. Ίσως από αντίστροφη μεριά. Ότι στην Μύκονο συχνάζουν άνθρωποι που ανήκουν σε εκείνο το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, που έχουν πάρα, μα πάρα πολλά, χρήματα. Αν κάνεις μια αναγωγή του 1% στα 7 δισεκατομμύρια του πληθυσμού της Γης, θα δεις ότι προκύπτει ένας αριθμός τόσο μεγάλος, που θα μπορούσε να αποτελεί τον πληθυσμό μιας ολόκληρης χώρας και όχι πολύ μικρής.

Έτσι η Μύκονος κατετάγη και σε πολύ καλή θέση ανάμεσα στους HighEnd προορισμούς, αυτού του μέρους του διεθνούς τζετ σετ, που θέλει να διασκεδάζει σε ωραία μέρη, με ωραίες γυναίκες και ξοδεύοντας πάρα πολλά λεφτά. Όπως είπαμε πιο πάνω το κόστος δεν είναι πρόβλημα. Είναι αυτοί που μετά ή πριν από την Μύκονο, δεν θα σταματήσουν αυτό το πάρτι της ματαιοδοξίας, στο Σαιν Τροπέ, στο Μονακό, στην Ίμπιζα ή στο Σαιν Μπαρτς.

Και συγχρόνως, προτού προκύψουν οι καινούργιοι θαμώνες της,η Μύκονος, είχε φτιάξει και τις κατάλληλες υποδομές, που αισθητικά θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν πελάτες με απαιτήσεις. Γιατί μπορεί να θάβουμε με διάφορους τρόπους, κάποια από τα στέκια στις παραλίες, για τις ακριβές τιμές τους κλπ, αλλά ανεξάρτητα από αυτό, αισθητικά, το γούστο ήταν και είναι σωστό. Και οι νόμοι της αγοράς λένε, ότι αν μπορείς να πουλήσεις κάτι σε ακριβές τιμές, πούλα το. Το αν καταβάλλεις και τον ανάλογο ΦΠΑ είναι άλλη ιστορία.

Η Μύκονος εξ άλλου είχε όλα εκείνα τα στοιχεία ανέκαθεν, για να την κάνουν υποψήφια. Είναι, από την χαρισματική της φύση, ένα από τα πιο όμορφα νησιά παγκοσμίως. Υπέροχες αμμουδιές, σ’ αυτό το φαντασμαγορικό, χωρίς βλάστηση τοπίο, που κάνει την ομορφιά της, πιο άγρια και αγέρωχη. Και είναι και εκείνος ο δαιμονισμένος αέρας, που φτιάχνει από μόνος του, ένα φυσικό φαινόμενο, άξιο παρατήρησης. Ο δαιμονισμένος αέρας, καθώς τρίβεται πάνω στα βράχια της Μυκόνου, ιονίζει την ατμόσφαιρα. Ο ιονισμένος αέρας, προκαλεί σ’ εκείνους που τον αναπνέουν συνεχώς, μια αίσθηση ευεξίας, μια ανεπαίσθητη «μέθη», που σε κάνει να γίνεσαι «hyper». Αυτό από τότε που «ανακαλύφτηκε» η Μύκονος, από την δεύτερη «απόβαση» των εξερευνητών», στην δεκαετία του εβδομήντα, ήταν και άγνωστη αιτία που δημιούργησε τους φανατικούς πιστούς της και την αρχή της σύγχρονης δόξας της Μυκόνου. Ήταν εκείνη η γενιά των τότε νεαρών χίπιδων της αρχής της δεκαετίας του εβδομήντα, που δημιούργησε τον πρώτο «στρατό» της. Ήταν η εποχή που η πόλη της Μυκόνου, έφτανε μέχρι το πρώτο περιφερειακό της. Όπου οι μόνες παραλίες της που ήταν γνωστές ήταν ο Άγιος Στέφανος, η Ψαρού και ο Πλατύς Γυαλός. Στην Άνω Μερά και στις βόρειες παραλίες, στον Πάνορμο και τον Άγιο Σώστη δεν πήγαινε ακόμη κανείς, πρώτον γιατί δεν τις ήξεραν και δεύτερον, επειδή τότε και για κάμποσα χρόνια ακόμη, δεν υπήρχαν αυτοκίνητα στην Μύκονο, πέρα από τα λεωφορεία , τα λιγοστά ταξί και τα αυτοκίνητα που είχαν κάποιοι ντόπιοι. Τα πλοία, πολύ μικρά για τα σημερινά στάνταρ, δεν έπιαναν καν στο λιμάνι γιατί δεν υπήρχαν οι κατάλληλες υποδομές. Οι επισκέπτες που έρχονταν τότε στην Μύκονο, θα κατέβαιναν από τα πλοία με βάρκες, που θα τους έφερναν ως το λιμάνι, κουβαλώντας τις βαλίτσες τους και πολύ συχνά θα έμεναν σε δωμάτια, χωρίς πολλές ανέσεις, στα Ματογιάννια, όπου δεν υπήρχε ούτε ένα από τα σημερινά μαγαζιά, ή στα γύρω σοκάκια.

Όταν για πρώτη φορά, δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις στο λιμάνι και μπήκαν τα πρώτα φέρυ μποτ, «ανακαλύφθηκε» και ο Πάνορμος και ο Άγιος Σώστης και ήταν οι χρονιές, που σε εκείνο το υπέροχο τοπίο, πολλοί έμεναν όλο το καλοκαίρι σε αυτοσχέδιες σκηνές, φτιαγμένες από καλάμια και παρεό.

Ο αέρας της Μυκόνου, αλλά και η κάποια γενική τρέλα που κυκλοφορούσε στο νησί, έκανε τους περισσότερους να αισθάνονται πολύ πιο ελεύθεροι να «εκφραστούν». Το σεξ, έγινε ένα από τα προϊόντα που έφεραν μαζί τους οι «προσκηνυτές», που εδώ ανακάλυπταν έναν καινούργιο εαυτό. Ιδίως οι κοπέλες. Ήταν η πρώτη φορά ίσως, που οι νεαροί της εποχής, δεν χρειαζόταν να «δουλεύουν» για οκτάωρα, προκειμένου να ψήσουν μια γκόμενα. Και οι οποίες ήταν πρόθυμες χωρίς ενδοιασμούς για τα πάντα. Το σεξ στην Μύκονο και η φήμη που διαδόθηκε για αυτό, έκανε την Μύκονο, πόλο έλξης για καινούργιου «προσκηνυτές» απ’ όλον τον κόσμο. Ήταν και η δεκαετία που παγκοσμίως καταργούσε για πρώτη φορά τα σεξουαλικά ταμπού. Ήταν και οι πρώτες παραλίες γυμνιστών στο Paradise και στο Super Paradise.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και οι γκέη. Που όταν άνοιξε για πρώτη φορά το Pierro’s βρήκαν για πρώτη φορά ένα στέκι, που μπορούσαν να κάτσουν χωρίς να είναι δακτυλοδεικτούμενοι. Ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπε κανείς άντρες να φιλιούνται δημοσίως. Μετά το Σαν Φραντσίσκο των ΗΠΑ, απ’ όπου ξεκίνησαν πολλά αντίστοιχα «κινήματα», η Μύκονος έγινε ο πρώτος ευρωπαϊκός προορισμός για τους ομοφυλόφιλους παγκοσμίως.

Αλλά ακόμη και παρ’ όλα, η Μύκονος ζούσε στην εποχή της αθωότητας της. Και μετά όπως συμβαίνει συνήθως, ήρθε η ανάπτυξη. Το νέο χρήμα, που είχε δημιουργηθεί στην Ελλάδα, έφερε μια τεράστια ανοικοδόμηση. Τα σπίτια, που όμως πρέπει να το πούμε κι αυτό σεβάστηκαν την αρχιτεκτονική παράδοση του νησιού, άρχισαν να ξεφυτρώουν σε κάθε γωνιά του νησιού που μπορούσε να ανοικοδομηθεί. Περιοχές που παλιότερα τις σνόμπαραν πολλοί ως «ακατάλληλες» για ανοικοδόμηση, όπως ο Άη Γιάννης και τα Χουλάκια, άρχισαν να γεμίζουν σπίτια. Πολλές φορές μπορεί να ήταν υπερβολικά μεγάλα σε μέγεθος, γιατί σε ένα εξοχικό σπίτι, μπορεί να περάσει κανείς, ένα άντε δυο μήνες τον χρόνο. Ήταν η εποχή όμως που για τους Έλληνες που μπορούσαν να έχουν την ευχέρεια, ένα σπίτι στην Μύκονο, έγινε αφ’ εαυτού ένα status symbol. Ήταν ένας καινούργιος τρόπος δημοσίων σχέσεων, όπου ένα σπίτι δεν ήταν πια απλά ένας χώρος για τις προσωπικές  σου δουλειές, αλλά και ένας τρόπος για να δείξεις πόσο «μετράς» και σε οικονομικό μέγεθος, αλλά και σε γούστο και σε κοινωνικές γνωριμίες.  Ήταν η χρυσή εποχή του νεοπαγούς ελληνικού τζετ σετ. Μια καινούργια γενιά εκπροσώπων της δημοσιότητας, του εγχώριου σταρ σύστεμ-τέλος πάντων, κάπως πρέπει να το πούμε κι αυτό- που είχε κατακτήσει την Μύκονο. Η Μύκονος μπήκε στην περίοδο της ελληνικής ματαιοδοξίας, όπου οι φωτογραφίες των «επωνύμων»-όπως τους λένε- δημιούργησαν μια άλλη μόδα, όπου οι φωτογραφίες των κυρίων με τα πούρα και των καλλίπυγων συνοδών τους με μπικίνι, έγιναν ένα must, εγχώριας κατανάλωσης. Ήταν και τα απογεύματα στα μπαρ του Paradise, που δημιούργησαν την καινούργια σέξυ εικόνα εκείνης της εποχής. Ήταν και το Καπρίς και το Nammos και οι άλλες παραλίες, όπως το Καλό Λιβάδι, που έγιναν τα καινούργια στέκια. Ήταν και η καινούργια δημοσιότητα που έδιναν σε όλα αυτά οι φωτογραφίες στα σχετικά περιοδικά και τα ρεπορτάζ στην τηλεόραση. Ήταν και οι νεαροί και οι νεαρές, που θα έρχονταν στην Μύκονο για να χαζέψουν , όλη αυτή την σκηνή και ίσως , ποιος ξέρει, με λίγη τύχη να γίνουν μέρος της.

Αλλά οτιδήποτε γίνεται πάρα πολύ της μόδας- έτσι είναι η φύση των πραγμάτων-  οτιδήποτε υπερπροβάλλεται και υπερκαταναλώνεται, αρχίζει αυτομάτως να γίνεται και λίγο μπανάλ. Παίρνει μια χροιά κακογουστιάς.

Και μετά ήρθε η κρίση. Που άλλαξε τελείως της κατάσταση. Τα σπίτια της νεοπαγούς τάξης του ελληνικού τζετ σετ, άρχιζαν να πλειστηριάζονται το ένα μετά το άλλο, καθώς οι οικονομικές καταρρεύσεις, έρχονταν και αυτές η μια μετά την άλλη. Επιπλέον για τους Έλληνες πρώην ιδιοκτήτες η επίδοξους επενδυτές σε ακίνητα, ένα σπίτι στην Ελλάδα και ιδίως ένα τεράστιο σε όγκο εξοχικό έγινε, μια ασύμφορη επένδυση, γιατί πια δεν ήταν μόνο τα έξοδα της συντήρησης του, αλλά και οι καινούργιοι φόροι στα ακίνητα, ένα άγνωστο πριν μερικά χρόνια φορολογικό «φρούτο», καθώς τα ακίνητα είχαν γίνει ο πατροπαράδοτος ελληνικός τρόπος επένδυσης και αποταμίευσης.

Έτσι έληξε και η περίοδος της ελληνικής καταγωγής ματαιοδοξίας. Και ήρθε η ματαιοδοξία του 1%, μια η Μύκονος κατελήφθη από τους Νεοκάγκουρες. Αυτό το πλήθος που μπορεί να ξοδεύει, αλόγιστα μυθικά ποσά. Αλλά έτσι είναι αυτή η νέα γενιά των διεθνών τζετ σέτερς. Ξοδεύουν όσο τους καπνίσει. Και με τρόπο επιδεικτικό. Η παλιές γενιές πλουσίων, ήταν διαφορετικές. Μπορεί να ξόδευαν, αλλά ποτέ τόσο υπερβολικά και τόσο ανόητα. Και ποτέ τόσο σε δημόσια θέα. Η υπερβολική επίδειξη του ότι διαθέτει κανείς, είναι από μόνη της λάθος. Κατά μια πιο επιεική κρίση είναι απλώς πολύ μπανάλ. Δίπλα στους καινούργιους αλλοδαπούς Κάγκουρες που έχουν κατακτήσει την Μύκονο, ή μάλλον μόνο κάποια στέκια της- για να πάνε κάπου, βασική προϋπόθεση είναι ακρίβεια, ώστε να μπορούν να ακολουθήσουν μόνο όσοι το αντέχουν- εξακολουθούν να συνωστίζονται και κάποιοι από τους Έλληνες, που αντέχουν να ξοδεύουν ματαίως μια περιουσία, για ένα γεύμα, αλλά βεβαίως δεν θα ξοδέψουν 50.000 ευρώ, για μια βραδιά με μια σούπερ βίζιτα. Θα προτιμήσουν μια των 1.000 ευρώ. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να δικαιώνεις την ύπαρξη σου. Η Μύκονος είχε εξ άλλου πάντα τους πιστούς της ανάμεσα στο ελληνικό σταρ σύστεμ. Τους διάσημους κάθε τύπου, τα μοντέλα άνδρες και γυναίκες ή τους ανθρώπους του ελληνικού πλούτου. Το πόσοι μπορούν να αντέξουν οικονομικά τα καινούργια στάνταρ, που έβαλαν, οι καινούργιοι πιστοί που ξοδεύουν αλόγιστα, δεν είναι γνωστό.

Αλλά η Μύκονος, δεν είναι μόνο αυτό. Αυτό είναι μια ειδική περίπτωση , που εξελίσσεται σε επιλεγμένα στέκια. Αλλά κάπως και σαν αρρώστια διαχέεται και πάρα πέρα, όπως τα κύματα που βγάζει ένα βότσαλο όταν το πετάξεις στο νερό.

Για την Αριάδνη που πήγε πρόσφατα στην Μύκονο για λίγες μέρες με την παρέα της, το θέμα ήταν η ακρίβεια, οι πολλοί ξένοι που της έδωσαν την εντύπωση, ότι είναι κυρίως οι επισκέπτες της Μυκόνου, όπως και το θέαμα που παρουσιάζουν. Για δυο ξαπλώστρες με την παρέα της, όχι στη πρώτη σειρά-αυτό που ονομάζεται pxp, δηλαδή proti xaplostra paralia- για δυο ξαπλώστρες με ομπρέλα στην τρίτη σειρά, όπως μας είπε η χρέωση είναι 40 ευρώ. Στην μεσαία 60 και στην pxp100 ευρώ. Ένα μπουκάλι νερό κοστίζει 6 ευρώ. Ενώ αν τυχόν πεινάσεις και θέλεις κάτι ελαφρύ, κάνα τοστ καμιά μπύρα, κάνα αναψυκτικό, άντε και κάνα καφέ, αν την βγάλεις με λιγότερο από 300 ευρώ, είσαι μάλλον τυχερός. Στα όχι πρώτης κατηγορίας στέκια, όπως είναι φυσικό κυκλοφορούν, όχι πρώτης κατηγορίας κοπέλες, αλλά και πολλοί και διάφοροι που κάνουν πολλά και διάφορα πράγματα, κάτι σαν μικρά freakshow. Αυτοσχέδιες γκέη επιδείξεις μόδας, ή άλλα αυτοσχέδια. Έχει κάποιο χάζι. Και αν ήθελες να παρακολουθήσεις το πάρτι του Ρέμου, οι τιμές όπως λέγεται, ήταν 500 ή 1000 ευρώ κατ’ άτομο ανάλογα με την θέση. Δεν προκαλεί απορία, το ότι το πάρτι ήταν και πάλι πετυχημένο, με τους περισσότερους, αλλά όχι όλους τους φανατικούς θαυμαστές και θαυμάστριες, του τραγουδιστή, όπως πάντα παρόντες και παρούσες.

Η κρίση δεν μοιάζει να έχει αγγίξει σοβαρά την Μύκονο, παρ’ όλο που οι αφίξεις ήταν λίγο μειωμένες. Έλειψε ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού κοινού που είχε παλιότερα, αλλά αντικαταστάθηκε, από κάποιους άλλους.

Παραμένει όμως ένας σωστός προορισμός, για δουλειές. Για τον Σπύρο που είναι πλαστικός χειρουργός, είναι το μέρος που θα συναντηθεί με τους περισσότερους πελάτες και πελάτισσες του. Για τον Μίλτο που όπως είπαμε στην αρχή, ναυλώνει αεροπλάνα, είναι επίσης ο σωστός επαγγελματικός προορισμός. Για πολλά από τα αγόρια και τα κορίτσια του μόντελινγκ, είναι το μέρος που θα συναντήσουν, τους αρμόδιους όσων περιοδικών έχουν απομείνει. Για τους σταρ της τηλεόρασης, είναι το μέρος , όπου ίσως μπορέσουν να κλείσουν το συμβόλαιο τους για τον επόμενο χειμώνα.

Για την Εύα, μια 19χρονη από την Αλβανία, που όμως έχει γεννηθεί και μένει Ελλάδα οικογενειακώς, η Μύκονος ήταν πολύ όμορφη. Πέρασε πολύ ωραία με την παρέα της και δεν χρειάστηκε να ξοδέψει υπερβολικά. Πάντα υπάρχουν οι γωνιές και τα στέκια, όπου κανείς μπορεί να την βγάλει όπως περίπου θα την έβγαζε και σε κάποιο άλλο νησί. Ίσως λίγο ακριβότερα.

Έτσι στην Μύκονο σήμερα μπορείς να βρεις τα πάντα. Είναι και ένας προορισμός παγκόσμιας κλάσης, όπου μπορεί να δεις και τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο και την Αλεσσάντρα  Αμπρόζιο και την Ιρίνα Σάϊκ και τον Ρονάλντο και πάρα πολλούς Άραβες πρίγκιπες ή γενικά πολύ πλούσιους και Ρώσους και όλες τις φυλές του Ισραήλ.

Η Μύκονος είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, κάτι σαν ένα κράτος εν κράτει, που εδώ και πολλά χρόνια λειτουργεί με την δική της ιδιορρυθμία.

Μπορεί ένα μέρος από το σκηνικό της να έχει γίνει πια πολύ μπανάλ, αλλά είναι και αυτός, ένας τρόπος οικονομικής εξέλιξης.

Παραμένει ένα από τα πιο όμορφα νησιά παγκοσμίως.

Όλα περνάνε.