«Καλό ταξίδι μάνα και καλή τύχη όπου κι αν πας»: Γιώργος Νταλάρας και Χάρις Αλεξίου αποχαιρετούν τη Μαρινέλλα

Η κηδεία της Μαρινέλλας πραγματοποιήθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών το μεσημέρι της Τρίτης 31 Μαρτίου, σε κλειστό οικογενειακό κύκλο, ενώ προηγουμένως πλήθος κόσμου από τον καλλιτεχνικό και πολιτικό κόσμο αλλά και από τους θαυμαστές της σπουδαίας ερμηνεύτριας προσήλθαν σε λαϊκό προσκήνυμα προς τη σορό της. Κατ’ αίτημα της οικογένειας, τους επικήδειους εκφώνησαν η Χάρις Αλεξίου και ο Γιώργος Νταλάρας.

Ο επικήδειος της Χαρούλας Αλεξίου

«Έφυγες στη γλύκα του φθινοπώρου, στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, πάνω στην ωραιότερη σκηνή της χώρας, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, το Ηρώδειο, εκεί που κάθε Έλληνας και ξένος καλλιτέχνης ποθεί να εμφανιστεί, στη σκιά της Ακρόπολης, στη σκιά του Παρθενώνα. Εκεί διάλεξες Μαρινέλλα, αρχόντισσα μας, να τραγουδήσεις ακαπέλα το μεγάλο αντίο σου. Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες, κι ας χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου. Ο κόσμος που σε λάτρεψε όμως δεν σε άφηνε να φύγεις, δεν σου επέτρεπε να το αφήνσεις, περίμενε να επιστρέψεις γιατί έτσι τον είχες μάθει. Να παίζεις μαζί του με τα πήγαινέλα σου. Όλη η Ελλάδα μιλάει για σένα και οι τραγουδιστές της χώρας είναι εδώ για να σε τιμήσουν και όχι μόνο οι συνάδελφοι σου οι τραγουδιστές, αλλά οι συνάδελφοι σου οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες σου, οι συγγραφείς σου, οι ηχολήπτες σου, ο φωτιστές, οι χορευτές, οι παραγωγοί, οι μόδιστροι, οι μακιγιέρ, οι κομμωτές, οι μετρ, οι δημοσιογράφοι και όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας.

Μιλά για σένα όλος ο Ελληνισμός που κατοικει σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και που τον κατέκτησες κι αυτόν. Μιλά με λόγια λατρευτικά και αληθινά. Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια, πολλοί σε λένε μάνα, σε λένε φίλη, σε λένε εξαιρετική συνάδελφο, σε λένε γενναιώδωρη, δασκάλα, αιώνια φωνή, γυναίκα με τσαγανό. Μιλάνε για το χιούμορ σου, το νοιάξιμό σου για τους αδύναμους και την ευγνωμοσύνη που νιώθουν όσοι σε γνώρισαν και οι νεότεροι για όσα τους δίδαξες. Ένας φίλος είπε “όποιον δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα και όποιον δεν του έσφιξε το χέρι, τίποτα δεν ένιωσε απ’ την αγάπη της”. Το φως σου το λάβαμε όμως και από μεγάλες αποστάσεις.

Μαρινέλλα μου καπετάνισα, αυτή η φωνή από πια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε; Σήμερα κάνω κατι που δεν είχα φανταστεί ποτέ πως θα κάνω. Στην πρώτη μου ακρόαση πέρασα με δικό σου τραγούδι και τώρα καλέστηκα απ’ το παιδι σου να μιλήσω για τις χάρες σου εδώ μπροστά σου και μπροστά σε τόσους αγαπημένους σου που έχετε ζήσει και μοιραστεί πολλα πςρισσότερα. Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου ήσουν δώρο μεγάλης αξίας, μας πλούτισες με πολύτιμες αναμνήσεις κυρά μου, το καταλαβαίνεις; Θυμάμαι το αφιέρωμά μας στη Β’ικυ Μοσχολιού, ήμασταν δέκα τραγουδίστριες και σε ειχαμε κορυφαία. Πόσο όμορφη ήσουνα! Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων να ανοίγεις τα χερια σου σαν να ήθελες να πετάξεις και εκεί κορυφαια. Κορυφαία και άλλοτε ταπεινή.

Έκανα μια γιορτή στο σπίτι μου, μια μέρα, και θυμάμαι πως μπήκες μέσα σαν βασίλισσα φορώντας μια χρυσή χάρτινη κορώνα και κρατούσες για μένα ένα πλαστικο διάδημα γιατι θα ήμουν η πριγκίπισσα σου. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ. Κι όλοι έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε, να γελάς μ’ αυτή την κρυσταλλινη φωνή και θα εισαι η βασίλισσά μας. Γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς Μαρινέλλα, να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς και να αγαπάς, να αγαπάς πολύ».

Ο επικήδειος του Γιώργου Νταλάρα

«Ξέρω ότι δεν ήθελες τα πολλά λόγια και γιατί να τα πω άλλωστε; Υπάρχει άνθρωπος ποιυ δεν σε ξέρει, δεν ξέρει τα τραγούδια σου, την ιστορία σου, την περιπετειώδη πορεία σου που δεν ήταν καθόλου εύκολη. Μια ζωή γεμάτη περιπέτειες και αντροπές. Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού, γκρέμισες κάστρα, ήσουν γενναία, ανατρεπτική, μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επομενες γενιές. Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ με πόσο σεβασμό και θαυμασμό μιλούσες για τις μεγάλες φωνές πριν απο σένα, και έπειτα όταν μου μιλούσες για τη Βίκυ Μοσχολιού και τα εκπληκτικά τραγούδια που τραγούδησε, και μετά για τη Χαρούλα μας. Θέλω, ακόμα, να σου θυμίσω, σαν μουσικός, ότι κατάφερες κάτι απίστευτο: οι δεύτερες φωνές σου να ακούγεται σαν πρώτη και να είναι αδιανόητο να φανταστεί κανείς πως στα τραγούδια που τραγουδάς, αν φύγει η φωνή σου, δεν θα είναι ποτέ τα ίδια. Όταν σε ρώτησα “Βρε μάνα, πώς τα κάνεις αυτα; Πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο;” μου απάντησες “η ανάγκη αγόρι μου”.

Μαρινέλα εσύ δεν πέθανες προχτές, έφυγες, πέταξες στην σκηνή του Ηρωδείου τον περασμένο Σεπτέμβριο σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη, όπως σε βάφτισε ο Μίνως Βολανάκης πριν απο πολλά χρόνια. Προχτές όμως Μαρινέλλα, για μένα πεθανε η δεύτερη μανα μου, αυτη που με πήρε παιδί σχεδόν απ’ το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου. Τζωρτίνα, Τίμο, Μελίνα, Δημητράκη, να είστε περήφανοι όπως ήταν κι’ αυτή για σας. Καλό ταξίδι μάνα και καλή τύχη όπου κι αν πας».