Οι 9 κορυφαίοι καλλιτέχνες που ενέπνευσαν και καθόρισαν τη μόδα

Ένα πραγματικό έργο τέχνης δεν τελειώνει ποτέ, είπε κάποτε ο Paul Valery.

Η αλήθεια είναι ότι τα έργα τέχνης που αξίζουν πραγματικά, έχουν διάρκεια στο χρόνο και μάλιστα, με το πέρασμά του, εκτιμούνται όλο και περισσότερο. Έχουν διαχρονική αξία και αποτελούν σημείο αναφοράς και έμπνευσης για μελλοντικούς καλλιτέχνες.

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, βλέπουμε ότι η μόδα και η τέχνη συμβαδίζουν. Δεν είναι λίγοι οι σχεδιαστές μόδας που έχουν δανειστεί ιδέες από κινήματα τέχνης για τις συλλογές τους, επιτρέποντάς μας να ερμηνεύσουμε τη μόδα ως μια μορφή τέχνης. Μέσω της τέχνης μπορεί να εκφράσει κανείς ιδέες και οράματα. Ορισμένοι από τους παγκοσμίου φήμης σχεδιαστές μόδας έχουν δημιουργήσει εξαιρετικές συλλογές βασισμένες σε κινήματα τέχνης.

Madeleine Vionnet & Η Νίκη της Σαμοθράκης

Η φτερωτή νίκη της Σαμοθράκης, 2ος αιώνας π.Χ.

Γεννημένη στη βόρεια-κεντρική Γαλλία το 1876, η Madame Vionnet ήταν γνωστή ως «αρχιτέκτονας των μοδίστρων».

Η Vionnet εργάστηκε ως μαθητευόμενη στην κατασκευή δαντέλας από την ηλικία των 12 ετών. Φεύγοντας από μια ζωή δίχως προνόμια και έναν δυστυχισμένο γάμο, ταξίδεψε στο Λονδίνο και το 1897 βρήκε δουλειά ως επιμελήτρια ρούχων στον οίκο ραπτικής Kate Reilly. Με τις νέες της γνώσεις, ήταν αποφασισμένη να γίνει σχεδιάστρια μόδας και επέστρεψε στο Παρίσι το 1900, όπου εργάστηκε για τους διάσημους οίκους ραπτικής Callot Soeurs και Douçet.  Το 1912 άνοιξε τον δικό της Οίκο ραπτικής στη Rue de Rivoli με το όνομα «Vionnet».

Ο οίκος ραπτικής αναγκάστηκε να κλείσει κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά η Vionnet άνοιξε ξανά το 1918, μετακομίζοντας σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις στη λεωφόρο Matignon 50.  Πειραματίστηκε εντατικά με υφάσματα, αφήνοντάς τα συχνά να υπαγορεύουν το σχήμα ή το αποτέλεσμα ενός ενδύματος. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο οίκος ραπτικής της έγινε γνωστός για το bias-cut, μιας τεχνικής κοπής του υφάσματος για να δημιουργήσει μια προσεκτικά ντυμένη σιλουέτα που κολλούσε φυσικά στο σώμα. Βραδυνό φόρεμα, Madeleine Vionnet, 1935, Γαλλία. Museum no. T.380-2009. © Victoria and Albert Museum, London

Η Vionnet, κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Ρώμη, γοητεύτηκε από την τέχνη και τον πολιτισμό του ελληνικού και ρωμαϊκού πολιτισμού και εμπνεύστηκε από αρχαίες θεές και αγάλματα. Βασισμένη σε αυτά τα έργα τέχνης, διαμόρφωσε την αισθητική του στυλ της, συνδυάζοντας στοιχεία ελληνικής γλυπτικής και αρχιτεκτονικής για να δώσει μια νέα διάσταση στο γυναικείο σώμα. Με την κύρια δεξιοτεχνία της στο ντύσιμο και την προκατάληψη να κόβει φορέματα, έφερε επανάσταση στη σύγχρονη μόδα. Η Vionnet στράφηκε συχνά σε έργα τέχνης όπως η Winged Victory of Samothrace για τις δημιουργικές της συλλογές.

Η ομοιότητα του αριστουργήματος της ελληνιστικής τέχνης με τη μούσα της Vionnet είναι εντυπωσιακή. Το βαθύ ντραπέ του υφάσματος του ελληνικού χιτώνα δημιουργεί κάθετες λωρίδες φωτός που ρέουν κάτω από τη φιγούρα. Το γλυπτό δημιουργήθηκε ως φόρος τιμής στη Νίκη της Σαμοθράκης, την Ελληνίδα θεά της νίκης και θαυμάζεται για τη ρεαλιστική απεικόνιση της κίνησης. Η κουρτίνα στο σχέδιο της Vionnet  μοιάζει με την κίνηση του φουσκωμένου υφάσματος που προσκολλάται στο σώμα του αγάλματος. Είναι ένα φόρεμα που αφυπνίζει τους ανθρώπους. Ο κλασικισμός, τόσο ως αισθητική όσο και ως σχεδιαστική φιλοσοφία, παρείχε στη Vionnet την ικανότητα να μεταφέρει το όραμά της σε γεωμετρική αρμονία.

Ανάγλυφο φόρεμα ζωφόρου της Madeleine Vionnet, φωτογραφημένο από τον George Hoyningen-Huene για τη γαλλική Vogue, 1931.

Ο Vionnet γοητεύτηκε επίσης από τα σύγχρονα καλλιτεχνικά κινήματα, όπως ο κυβισμός κι άρχισε να  ενσωματώνει γεωμετρικά σχήματα στις δημιουργίες της αναπτύσσοντας μια διαφορετική μέθοδο για να τα κόψει, που ονομάζεται bias cutting. Η ίδια δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι εφηύρε το bias cut, αλλά μόνο επέκτεινε τη χρήση του.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η Vionnet υπερασπίστηκε την ελευθερία των γυναικών καταργώντας τον μακροχρόνιο βικτοριανό κορσέ από τα γυναικεία καθημερινά ρούχα. Γι’αυτό το λόγο, λάνσαρε νέα, ελαφρύτερα υφάσματα που δεν κολλούσαν ασφυκτικά στα γυναικεία σώματα. 

Valentino και Hieronymus Bosch

“Φτωχό είναι το μυαλό που χρησιμοποιεί πάντα τις ιδέες των άλλων και δεν επινοεί καμία δική του. “

Hieronymous Bosch

The Garden of Earthly Delights by Hieronymus Bosch, 1490 – 1500

Ο Pierpaolo Piccioli είναι ο βασικός σχεδιαστής του Valentino. Τα θρησκευτικά έργα τέχνης από τον Μεσαίωνα τον ελκύουν πολύ. Αφετηρία έμπνευσης για αυτόν είναι η μεταβατική στιγμή από τον Μεσαίωνα στη Βόρεια Αναγέννηση. Συνεργάστηκε με τη Zandra Rhodes και μαζί σχεδίασαν μια εμπνευσμένη συλλογή την άνοιξη του 2017. Ο Piccioli ήθελε να συνδέσει την πανκ κουλτούρα του τέλους της δεκαετίας του `70 με τον ουμανισμό και τη μεσαιωνική τέχνη. Έτσι, εμπνεύστηκε από τον εκπληκτικό πίνακα του Hieronymus Bosch, τον “Κήπο των επίγειων απολαύσεων”.   

Ο Ολλανδός ζωγράφος  Hieronymus Bosch που έζησε την περίοδο της πρώιμης Αναγέννησης, θεωρήθηκε εκείνη την περίοδο ως ένας “επινοητής τεράτων και χιμαιρικών οπτασιών”. Γύρω στα 1600, ο ιστορικός τέχνης Carel van Mander χαρακτήρισε τους πίνακες του Bosch ως “θαυμαστές και παράξενες φαντασιώσεις, συχνά ανατριχιαστικές”. 

“Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων” έχει οδηγήσει σε ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών ερμηνειών. Οι ιστορικοί τέχνης του εικοστού αιώνα διχάζονται ως προς το αν πρόκειται για μια ηθική προειδοποίηση ή ένα πανόραμα του χαμένου παραδείσου. Πρόκειται για έναν από τους πιο περίπλοκους και λεπτομερείς πίνακες στην ιστορία της τέχνης. Ο πίνακας του Hieronymus Bosch ίσως δείχνει την τελική μοίρα των ανθρώπων που έχουν υποκύψει στους πειρασμούς τους κι έχουν γίνει διεφθαρμένοι και κακοί.

Ο καλλιτέχνης ήθελε να απεικονίσει τον Παράδεισο και τη δημιουργία της ανθρωπότητας, τον πρώτο πειρασμό με τον Αδάμ και την Εύα και την Κόλαση, προσδοκώντας τους αμαρτωλούς. Στον κεντρικό πίνακα, οι άνθρωποι φαίνονται να ικανοποιούν τις ορέξεις τους σε έναν κόσμο που αναζητά την ευχαρίστηση. Η εικονογραφία του Bosch ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία και τον αισθησιασμό της. Όλος ο πίνακας ερμηνεύεται ως αλληγορία για την αμαρτία. Έχει προκαλέσει την περιέργεια μεταξύ των μελετητών να ερμηνεύσουν τον συμβολισμό πίσω από αυτή την περίπλοκη τέχνη. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό που αντιπροσωπεύει όσο ποτέ τη σημερινή εποχή, επικρίνοντας τις φευγαλέες, εγκόσμιες απολαύσεις που παγιδεύουν τους ανθρώπους. 

Μοντέλα στην πασαρέλα στην επίδειξη μόδας Valentino Spring Summer 2017 κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Μόδας στο Παρίσι, 2016

Στον κόσμο της  μόδας,  ο πίνακας κέρδισε μεγάλη αποδοχή καθώς διάφοροι σχεδιαστές μόδας γοητεύτηκαν από τα μοτίβα του. Συνδυάζοντας εποχές και αισθητική, ο Piccioli ερμήνευσε εκ νέου τα σύμβολα του Bosch μέσα από αιωρούμενα διάφανα φορέματα. Τα χρώματα ήταν σίγουρα ένα μέρος του μηνύματος που ήθελε να περάσει. Έτσι, η συλλογή των αέρινων, ονειρεμένων φορεμάτων βασίζεται στην ψυχρή χρωματική παλέτα του πράσινου μήλου, του απαλού ροζ και του μπλε.

El Greco και Cristobal Balenciaga

“Ζωγραφίζω γιατί τα πνεύματα ψιθυρίζουν τρελά στα αυτιά μου.” El Greco

Fernando Niño de Guevara του El Greco (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος), 1600 

 O Balenciaga θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένας πραγματικός δεξιοτέχνης της μόδας που αναμόρφωσε τη γυναικεία μόδα τον 20ο αιώνα. Γεννημένος σε ένα μικρό χωριό της Ισπανίας, μετέφερε την ουσία της ισπανικής ιστορίας της τέχνης στα σύγχρονά του σχέδια.

Φημισμένος για την εξαιρετική δεξιοτεχνία και τα καινοτόμα σχέδιά του, ο Ισπανός couturier Cristοbal Balenciaga ήταν γνωστός ως «Ο Δάσκαλος» της υψηλής ραπτικής. Aποτελεί έμπνευση για όσους ακολουθούν τα βήματά του, ενώ η δουλειά του συνεχίζει να διαμορφώνει τη μόδα σήμερα. Η υψηλή ραπτική είναι σαν μια ορχήστρα της οποίας ο μαέστρος είναι ο Balenciaga.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, εντυπωσιάστηκε από την Ισπανική Αναγέννηση, ενώ αναζητούσε έμπνευση στους ισπανούς βασιλείς και στα μέλη του κλήρου. Ο  Balenciaga μεταμόρφωσε τα εκκλησιαστικά κομμάτια και τα μοναστηριακά ενδύματα της εποχής σε φορετά αριστουργήματα μόδας.  

Μία από τις μεγάλες του εμπνεύσεις ήταν ο El Greco. Κοιτάζοντας τον Καρδινάλιο Φερνάντο Νίνιο ντε Γκεβάρα, διακρίνουμε μια ομοιότητα μεταξύ της κάπας του Cardinal και του σχεδίου του Balenciaga.  

Ένα μοντέλο που φορά ένα κόκκινο βραδινό παλτό από τον Cristóbal Balenciaga, Εβδομάδα Μόδας στο Παρίσι, 1954-55

Το πάθος του Balenciaga για τα ιστορικά ρούχα είναι εμφανής σε αυτό το υπερβολικό βραδινό παλτό από τη συλλογή του του 1954. Είχε το όραμα και την ικανότητα να εφεύρει εκ νέου σχήματα στη σύγχρονη μόδα. Ο υπερβολικός γιακάς αυτού του παλτού αναπαράγει τη φαρδιά κάπας του Καρδινάλιου. Το ζωηρό κόκκινο χρώμα του καρδινάλιου (συμβολισμός του αίματος και της προθυμίας να πεθάνει για την πίστη) θεωρήθηκε εξαιρετικό από τον διάσημο σχεδιαστή αφού συχνά προτιμούσε τολμηρούς χρωματικούς συνδυασμούς και έντονες αποχρώσεις. Η μεγάλη του καινοτομία ήταν η εξάλειψη της μέσης και η εισαγωγή ρευστών γραμμών, απλά κοψίματα και μανίκια τριών τετάρτων. Με αυτόν τον τρόπο, ο Balenciaga έφερε επανάσταση στη γυναικεία μόδα. 

Ο σχεδιαστής παρουσίασε επίσης τα μανίκια μέχρι το βραχιόλι, που επέτρεπαν στις γυναίκες να επιδείξουν τα κοσμήματά τους. Προώθησε χαλαρά, άνετα φορέματα που έρχονταν σε αντίθεση με τις κολλητές σιλουέτες της εποχής.

Οι Dolce & Gabbana και The Baroque του Peter Paul Rubens 

 

“Το πάθος μου προέρχεται από τους ουρανούς, όχι από τις επίγειες σκέψεις.”

Peter Paul Rubens

Η Αφροδίτη μπροστά στον καθρέφτη του Peter Paul Rubens, 1615, και  τη συλλογή μόδας Dolce & Gabbana για το φθινόπωρο/χειμώνα 2020 φωτογραφημένη από τη Nima Benati

O Peter Paul Rubens ζωγράφιζε τις γυναίκες με μαεστρία, φροντίδα και αγάπη. Παρουσίασε την “Αφροδίτη μπροστά στον καθρέφτη” ως το απόλυτο σύμβολο ομορφιάς. Ο καλλιτέχνης απεικόνισε εξαιρετικά την ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα της και τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά της που έρχονται σε αντίθεση με τη μελαχρινή υπηρέτρια. Ο καθρέφτης είναι το απόλυτο σύμβολο ομορφιάς που πλαισιώνει τη γυναίκα σαν πορτρέτο, ενώ τονίζει διακριτικά τη γύμνια της φιγούρας. Ο καθρέφτης που κρατά ο Έρως για τη θεά αποκαλύπτει την αντανάκλαση της Αφροδίτης, ως αναπαράσταση της σεξουαλικής επιθυμίας. Ο Rubens, ο οποίος ήταν ένας από τους ιδρυτές της μπαρόκ τέχνης και η ιδέα του στην οποία «τα χρώματα είναι πιο σημαντικά από τις γραμμές», επηρέασε αρκετούς σχεδιαστές μόδας, συμπεριλαμβανομένων των Dolce & Gabbana. Το μπαρόκ στυλ παρέκκλινε από το πνεύμα της Αναγέννησης,  άφησε πίσω τη γαλήνη και την ομαλότητα και ακολούθησε την κομψότητα, τον ενθουσιασμό και την κίνηση. 

Peace Embracing Plenty του Peter Paul Rubens, 1634, και η συλλογή μόδας Dolce & Gabbana για το φθινόπωρο/χειμώνα 2020, φωτογραφημένη από τη Nima Benati 

Οι σχεδιαστές μόδας Domenico Dolce και Stefano Gabbana θέλησαν να δημιουργήσουν μια καμπάνια που αναδείκνυε την αισθησιακή αλλά και τη ρομαντική πλευρά της γυναικείας ομορφιάς. Ο Peter Paul Rubens ήταν η πιο κατάλληλη πηγή έμπνευσης. Σε αυτή τη συλλογή, τα μοντέλα πόζαραν με τέτοιο τρόπο λες και είχαν ξεπηδήσει από έναν πίνακα του Rubens. Το σκηνικό σχεδιάστηκε για να θυμίζει τους μπαρόκ καθρέφτες και τις λεπτομέρειες του κεντήματος. Η χάρη των φιγούρων και η παστέλ χρωματική παλέτα αναδείκνυαν τέλεια το μπροκάρ ροζ φόρεμα. Η επιλογή των σχεδιαστών μόδας να συμπεριλάβουν διαφορετικά μοντέλα προώθησε ακόμη περισσότερο τον σωματότυπο εκείνης της εποχής. Οι καμπύλες γραμμές που χρησιμοποίησαν οι Dolce και Gabbana ήταν αντίθετες με τις διακρίσεις των διαφορετικών τύπων σώματος στη βιομηχανία της μόδας.

Portrait of Anne of Austria by Peter Paul Rubens, 1621-25 και το μοντέλο Lucette van Beek στην πασαρέλα Dolce & Gabbana, Φθινόπωρο 2012, φωτογραφημένη από τον Vittorio Zunino Celotto

Η γυναικεία συλλογή Dolce and Gabbana, Φθινόπωρο 2012, παρουσιάζει πολλά χαρακτηριστικά της ιταλικής μπαρόκ αρχιτεκτονικής. Αυτή η συλλογή συμπίπτει τέλεια με τα ιδιαίτερα περίτεχνα χαρακτηριστικά του μπαρόκ στυλ της Σικελίας. Οι σχεδιαστές μόδας επικεντρώθηκαν στην μπαρόκ αρχιτεκτονική, όπως φαίνεται στις Καθολικές Εκκλησίες της Σικελίας. Σημείο αναφοράς ήταν ο πίνακας του Ρούμπενς “Το πορτρέτο της Άννας της Αυστρίας”. Στo βασιλικό της πορτρέτο,  η Άννα της Αυστρίας απεικονίζεται φορώντας ισπανική μόδα. Το φόρεμά της είναι διακοσμημένο με κάθετες λωρίδες από πράσινο κέντημα και χρυσές λεπτομέρειες. Το μανίκι σε σχήμα καμπάνας, γνωστό ως «Spanish Great-Sleeve» είναι επίσης μια υπογραφή ισπανικού στυλ, καθώς και ο γιακάς με βολάν από δαντέλα. Έξυπνα σχεδιασμένα φορέματα και κάπες από πολυτελή υφάσματα όπως δαντέλα και μπροκάρ έκλεψαν την παράσταση των Dolce and Gabbana. 

Alexander McQueen και Gustav Klimt

“Όλη η τέχνη είναι ερωτική”.

Gustav Klimt

Fulfillment του  Gustav Klimt, 1905 και  Φόρεμα από τη συλλογή resort του Alexander McQueen, 2013

Ο Αυστριακός ζωγράφος, δεξιοτέχνης του συμβολισμού Gustav Klimt σημάδεψε την ιστορία της τέχνης του 20ου αιώνα.Ο Gustav Klimt απεικονίζει τα θέματά του ως μυθικές φιγούρες που έγιναν σύγχρονες και διαχρονικές, από πολυτελείς επιφάνειες με επίκαιρα γραφικά μοτίβα.  Οι πίνακές του και η καλλιτεχνική του αισθητική αποτελούν εδώ και καιρό πηγή έμπνευσης για τους σχεδιαστές. 

 Μεταξύ άλλων, όπως ο Aquilano Rimoldi, ο L`Wren Scott και ο Christian Dior, ο σχεδιαστής που επηρεάστηκε πολύ από τον Klimt ήταν ο Alexander McQueen. Στη συλλογή resort για τη συλλογή άνοιξη/καλοκαίρι του 2013, σχεδίασε μοναδικά κομμάτια που φαίνεται να είναι εμπνευσμένα από τη δουλειά του ζωγράφου.  Κοιτάζοντας το μαύρο φόρεμα με το επαναλαμβανόμενο χρυσό μοτίβο στην κορυφή, έρχεται στο μυαλό ο πίνακας του Klimt. O Alexander McQueen ξεχώριζε για την πρωτοποριακή και ασυμβίβαστη έκφραση της αχαλίνωτης δημιουργικότητάς του.  Ο σχεδιαστής υιοθέτησε αφηρημένα, γεωμετρικά και μωσαϊκά μοτίβα σε χάλκινους και χρυσούς τόνους ενσωματώνοντάς τα στα σχέδιά του.

Το 1905, ο Gustav Klimt ζωγράφισε το Fulfillment, μια αναπαράσταση ενός αγκαλιασμένου ζευγαριού, που έγινε σύμβολο αγάπης. Ο Αυστριακός ζωγράφος φημίζεται για τους χρυσούς πίνακές του αλλά και για το τέλειο μείγμα αφαίρεσης και χρώματος που υπάρχει σε αυτά τα έργα. Το ανδρικό ένδυμα περιλαμβάνει μαύρα, άσπρα και γκρι τετράγωνα, ενώ το γυναικείο φόρεμα είναι διακοσμημένο με οβάλ κύκλους και φυτικά μοτίβα. Με αυτόν τον τρόπο ο Klimt απεικονίζει τη διαφορά μεταξύ αρρενωπότητας και θηλυκότητας.  

Christian Dior και Claude Monet

 

“Όταν βγαίνετε να ζωγραφίσετε, προσπαθήστε να ξεχάσετε τι αντικείμενα έχετε μπροστά σας, ένα δέντρο, ένα σπίτι, ένα χωράφι ή οτιδήποτε άλλο.”

Claude Monet

The Artist`s Garden at Giverny του Claude Monet, 1900

Ο ιδρυτής του ιμπρεσσιονισμούκαι ένας από τους μεγαλύτερους Γάλλους ζωγράφους στην ιστορία της τέχνης, Claude Monet άφησε πίσω του ένα μεγάλο καλλιτεχνικό έργο. Χρησιμοποιώντας το σπίτι και τον κήπο του στο Giverny για έμπνευση, ο Monet απαθανάτισε το φυσικό τοπίο στους πίνακές του. Στον πίνακα με το όνομα The Artist`s Garden at Giverny, η αντίθεση του καφέ λασπωμένου μονοπατιού με το ζωηρό χρώμα των λουλουδιών συμπληρώνει τη σκηνή. Ο διάσημος ιμπρεσιονιστής επέλεγε συχνά το λουλούδι της ίριδας για το μωβ χρώμα του για να δώσει το εφέ ενός λαμπερού ήλιου. Τα πέταλα από τριαντάφυλλα και πασχαλιές, ίριδες και γιασεμί είναι μέρος ενός πολύχρωμου παραδείσου, που αποδίδεται σε λευκό καμβά.

Φόρεμα Miss Dior από τον Christian Dior Haute Couture, 1949 

Στο ίδιο πνεύμα, ο Christian Dior πρωτοπόρος της γαλλικής ραπτικής, άφησε το δικό του μοναδικό σημάδι στον κόσμο της μόδας που είναι αισθητό ακόμα και σήμερα. Mε τις δημιουργίες του, αντιπροσώπευε ιδανικά την κλασσική κομψότητα τονίζοντας τη θηλυκότητα. Το 1949, σχεδίασε μια συλλογή Haute Couture για την άνοιξη/καλοκαίρι. Ένα από τα κυριότερα σημεία εκείνης της έκθεσης ήταν το εμβληματικό Miss Dior φόρεμα, εξ ολοκλήρου κεντημένο με πέταλα λουλουδιών σε διάφορες αποχρώσεις του ροζ και του βιολετί. Ο Dior εικονογράφησε τέλεια τους δύο κόσμους της τέχνης και της μόδας και μιμήθηκε την αισθητική του Monet σε αυτό το λειτουργικό φόρεμα. Περνούσε πολύ χρόνο στην ύπαιθρο, σχεδιάζοντας τις συλλογές του στον κήπο στην Γκράνβιλ, όπως έκανε ο Monet. Με αυτόν τον τρόπο, όρισε το κομψό στυλ “Dior”, ενσωματώνοντας τη χρωματική παλέτα και τα floral μοτίβα του Monet στις δημιουργίες του.

Yves Saint Laurent &  Mondrian (τάση De Stijl)

“Τέχνη είναι ο δρόμος για να είσαι πνευματικός.”

Mondrian

Σύνθεση με κόκκινο, μπλε και κίτρινο από τον Piet Mondrian, 1930,  και το φόρεμα The Mondrian του Yves Saint Laurent 

Ο Mondrian ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που ζωγράφισαν την αφηρημένη τέχνη τον 20ό αιώνα. Γεννημένος στην Ολλανδία, το 1872, ξεκίνησε ένα ολόκληρο καλλιτεχνικό κίνημα που ονομάζεται De Stijl, έχοντας στόχο να συνδυάσει τη σύγχρονη τέχνη και τη ζωή. Το στυλ, γνωστό και ως Neoplasticism, ήταν μια μορφή αφηρημένης τέχνης στην οποία χρησιμοποιώντας μόνο γεωμετρικές αρχές και βασικά χρώματα, όπως κόκκινο, μπλε και κίτρινο, συνδυαζόταν με ουδέτερα (μαύρο, γκρι και λευκό). Το καινοτόμο στυλ του Mondrian στις αρχές του 1900  επηρέασε πολλούς σχεδιαστές μόδας . Το καλύτερο παράδειγμα πίνακα του De Stijl είναι η Σύνθεση με κόκκινο μπλε και κίτρινο. 

Ως λάτρης της τέχνης, ο Γάλλος σχεδιαστής μόδας Yves Saint Laurent ενσωμάτωσε τους πίνακες του Mondrian στις δημιουργίες του υψηλής ραπτικής. Εμπνεύστηκε για πρώτη φορά από τον Mondrian όταν διάβασε ένα βιβλίο για τη ζωή του καλλιτέχνη που του χάρισε η μητέρα του για τα Χριστούγεννα.

Ο Yves Saint Laurent είπε μάλιστα: “ Το Mondrian είναι αγνότητα και δεν μπορείς να προχωρήσεις περισσότερο στη ζωγραφική. Το αριστούργημα του 20ού αιώνα είναι ένα Mondrian”. 

Εμπνευσμένος από τις γεωμετρικές γραμμές και τα έντονα χρώματα του ζωγράφου, παρουσίασε έξι κοκτέιλ φορέματα στη συλλογή του το φθινόπωρο του 1965. Με αυτόν τον τρόπο σημάδεψε την εποχή του εξήντα.  

Salvador Dali και  Elsa Schiaparelli

“Αυτό που είναι σημαντικό είναι να σκορπίσει κανείς τη σύγχυση, όχι να την εξαλείψει.”

Salvador Dali

Τρεις νεαρές σουρεαλίστριες κρατούν στην αγκαλιά τους τα δέρματα μιας ορχήστρας του Σαλβαδόρ Νταλί, 1936

Γεννημένη το 1890 σε μια αριστοκρατική οικογένεια με έδρα τη Ρώμη, η Elsa Schiaparelli εξέφρασε την αγάπη της για τον κόσμο της μόδας. Άρχισε  να αναπτύσσει το επαναστατικό της στυλ εμπνευσμένο από τον Φουτουρισμό, τον Dada και τον Σουρεαλισμό. Καθώς η καριέρα της προχωρούσε, συνδέθηκε με γνωστούς σουρεαλιστές και ντανταϊστές όπως ο Salvador Dali, ο Man Ray, ο Marcel Duchamp και ο Jean Cocteau. Συνεργάστηκε μάλιστα με τον Ισπανό καλλιτέχνη Salvador Dali.  

The Tears Dress by Elsa Schiaparelli and Salvador Dali, 1938

H Δούκισσα του Windsor με φόρεμα Schiaparelli , 1937

Μία από τις μεγαλύτερες συνεργασίες στην ιστορία της μόδας ήταν αυτή του Dali και της Elsa Schiaparelli. Αυτό το φόρεμα δημιουργήθηκε μαζί με τον Salvador Dali ως μέρος της συλλογής Circus της Schiaparelli το καλοκαίρι του 1938. Το φόρεμα αναφέρεται στον πίνακα του Dali, στον οποίο απεικόνιζε γυναίκες με σκισμένη σάρκα. 

Μια φωτογραφία του Salvador Dali και της Elsa Schiaparelli

Για τους σουρεαλιστές καλλιτέχνες, η ιδανική γυναίκα υπήρχε μόνο στη φαντασία και όχι στην πραγματικότητα. Η πρόθεση του Dali δεν ήταν να απεικονίσει τις γυναίκες ρεαλιστικά, επομένως τα σώματά τους δεν είναι καθόλου αισθητικά ευχάριστα. H Elsa  ήθελε να πειραματιστεί με αυτό το παιχνίδι της απόκρυψης και της αποκάλυψης του σώματος, δίνοντας την ψευδαίσθηση της ευαλωτότητας και της έκθεσης. Το φόρεμα Tear-Illusion ήταν φτιαγμένο από απαλό μπλε μεταξωτό κρεπ και η στάμπα σχεδιάστηκε από τον Dali για να μοιάζει με τις τρεις γυναίκες από τον πίνακα του. Τα σκισίματα αποκαλύπτουν το ροζ κάτω μέρος του υφάσματος, με ένα πιο σκούρο ροζ να αποκαλύπτεται στις τρύπες.  

Gianni Versace και Andy Warhol

“Η τέχνη είναι οτιδήποτε μπορεί να σε κάνει να ξεφύγεις.”

Andy Warhol

Marilyn Diptych by Andy Warhol, 1962

Η pop art εποχή ήταν η περίοδος με τη μεγαλύτερη επιρροή για σχεδιαστές μόδας και καλλιτέχνες στην ιστορία της τέχνης. Ο Andy Warhol πρωτοστάτησε σε έναν συνδυασμό ποπ κουλτούρας και υψηλής μόδας που τον έκανε εμβληματικό σύμβολο του κινήματος της Pop art. 

Ένα από τα πρώτα και αναμφίβολα πιο διάσημα έργα του ήταν το “Δίπτυχο της Μέριλιν”. Για αυτό το έργο τέχνης, εμπνεύστηκε όχι μόνο από την ποπ κουλτούρα αλλά και από την ιστορία της τέχνης και τους ζωγράφους του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Ο Warlhol απαθανάτισε τους δύο κόσμους της Marily Monroe, τη δημόσια ζωή της σταρ του Χόλιγουντ και την τραγική πραγματικότητα της Norma Jeane, της γυναίκας που πάλεψε με την κατάθλιψη και τον εθισμό. 

Η Linda Evangelista με φόρεμα «Warhol Marilyn» από τον Gianni Versace, 1991

Ο Ιταλός σχεδιαστής Gianni Versace είχε μια μακροχρόνια φιλία με τον Andy Warhol. Και οι δύο άντρες γοητεύτηκαν από τη λαϊκή κουλτούρα. Για να τιμήσει τη μνήμη του Warhol, ο Versace του αφιέρωσε τη συλλογή του για την Άνοιξη/Καλοκαίρι του 1991. Ένα από τα φορέματα είχε τα prints της Marilyn Monroe του Warhol. Ενσωμάτωσε έντονα χρώματα, με μεταξοτυπία πορτρέτα της Marilyn και του James Dean που προήλθαν από τη δεκαετία του 1960 σε φούστες και μάξι φορέματα.