Η τραγωδια του ελληνικού ποδοσφαίρου
Μετά τον Ολυμπιακό ήρθε ο αποκλεισμός του ΠΑΟΚ από την Λέφσκ Σόφιας να αναδείξει πως το πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι τεράστιο.
Ο Ολυμπιακός ήταν ο πρώτος που είδε τα όνειρα του να γκρεμίζονται από τον Ιούλιο μετά την τεσσάρα από την Μακάμπι και μια ημέρα μετά ήταν η σειρά του ΠΑΟΚ να γνωρίσει ντροπιαστικό αποκλεισμό στην Τούμπα από την Λέφσκι Σόφιας. Ένας αποκλεισμός ο οποίος τον στέλνει από νωρίς σπίτι του (οι Πειραιώτες θα αγωνιστούν στα προκριματικά του Europa League κόντρα στην Σλόβαν Μπρατισλάβας) κι έδειξε το τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που παραμένει εγκλωβισμένο στις αγκυλώσεις του, ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που βρωμάει από το κεφάλι. Και το χειρότερο; Δεν φαίνεται να υπάρχει φως στον ορίζοντα. Όταν σε όλη την διάρκεια τς χρονιάς το θέμα συζήτησης είναι η ΚΕΔ ο Κλάτενμπεργκ και το αν είναι στο ένα στρατόπεδο ή στο άλλο, όταν ο τίτλος του πρωταθλήματος αποτελεί ψύχωση ε τότε είναι απολύτως λογικό να έρχονται αυτά τα στραπάτσα.
Και όπως φαίνεται αυτό δύσκολα θα αλλάξει. Δύσκολο γιατί δεν αλλάζει η νοοτροπία. Όταν οι φίλοι της ΑΕΚ κοροϊδεύουν τον Ολυμπιακό, η ΑΕΚ που σε αυτό το τραγικό πρωτάθλημα κατάφερε να τερματίσει 5η κι εκτός Ευρώπης, όταν ο φίλοι του Παναθηναϊκού χαίρονται για την Μακάμπι, ο Παναθηναϊκός που πέντε χρόνια δεν μπορούσε να βγει καν Ευρώπη, όταν οι φίλοι του Άρη κοροϊδεύουν τον ΠΑΟΚ και οι ίδιοι δεν κάνουν την αυτοκριτική τους όταν τα δύο τελευταία χρόνια αποκλείονται από ομάδες όπως η Κόλος Κοβαλίβκα, όταν οι φίλοι του ΠΑΟΚ στήνουν πάρτι στα social media για την τεσσάρα του Ολυμπιακού και μια ημέρα μετά κλείνονται στο καβούκι τους, φανερώνει τις παθογένειες που υπάρχουν στο ποδόσφαιρο μας.
Χαίρονται οι αντίπαλοι με τις αποτυχίες του πρωταθλητή και δευτεραθλητή αντί να προβληματιστούν για το γεγονός πως ο χειρότερος Ολυμπιακός της τελευταίας διετίας πήρε το πιο εύκολο πρωτάθλημα της ιστορίας του χωρίς καν κάποια αόρατη βοήθεια θα έπρεπε να προβληματίσει τους αντιπάλους και όχι να προκαλεί χαρά. Καλή η χαζούρα αλλά με ξένα κόλυβα δεν γίνεται δουλειά.
Το καλό είναι ότι ζούμε σε εποχές συνειδητοποίησης της πραγματικότητας και στις ομάδες μας η αποτυχία αυτή τους δίνει την ευκαιρία να δουν την αλήθεια κατάματα. Το ποδόσφαιρο είναι γενναιόδωρο που πάντοτε σου χαρίζει στιγμές χαράς, στις οποίες όμως μπορείς να φτάσεις πιο εύκολα και να τις χαρείς με την ψυχή σου αν η επιτυχία αυτή βασίζεται πάνω σε γερά θεμέλια και ένα σοβαρό πλάνο. Και τα θεμέλια εδώ είναι σαθρά και η λέξη πλάνο αγνοείται.
Και το καλό είναι ότι ορισμένοι με πρώτους και καλύτερους τους δημοσιογράφους ξεκίνησαν να κάνουν την αυτοκριτική τους. Αυτή η άσκηση αυτοκριτικής, δεν είναι δεδομένη για κανέναν. Είναι για λίγους. Και αυτοί που το καταφέρνουν, συνήθως ξεχωρίζουν. Καλό είναι οι Έλληνες παράγοντες να κάνουν την αυτοκριτική για τις ευθύνες που τους αναλογούν και να μην κολλάνε σε βολικά ψέμματα. Να τολμάνε και να φτάνουνε σε άβολες αλήθειες ακόμα και αν δεν τους αρέσει, αφού πάνω απ` όλα είναι το γενικό καλό. Και σε αυτή την περίπτωση το γενικό καλό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Τα πράγματα θα πρέπει αυτή την φορά να γίνουν σωστά και όχι γρήγορα, ακόμα και αν το αποτέλεσμα δεν είναι το ζητούμενο. Θα πρέπει το όποιο πλάνο να είναι ακριβής και όχι να μην επικρατήσει καμία βιασύνη ώστε στο τέλος να είναι όλοι υπερήφανοι για τους παίκτες, τον προπονητή, τους διοικούντες, τα ΜΜΕ αλλά και τους οπαδούς. Και όταν θα το έχουν καταφέρει αυτό τότε η όποια επιτυχία θα είναι αποτέλεσμα του ιδρώτα, της κούρασης, της δουλειάς και του επαγγελματισμού και όχι απλά λόγω τύχης.
