Lamar Odom: γράφει για τη συγκλονιστική μάχη του με τα ναρκωτικά

Ο Lamar Odom, μπορεί να έφτασε ένα βήμα από το θάνατο και να έμεινε για μέρες σε κώμα, άλλα όντας «καθαρός» πλέον αποφάσισε να αποκαλύψει τα όσα πέρασε σε ένα συγκλονιστικό κείμενο που έγραψε για το The Players΄Tribune.

«Όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο στη Νεβάδα, δεν μπορούσα να κουνηθώ. Δεν μπορούσα να μιλήσω. Ήμουν φυλακισμένος στο ίδιο μου το σώμα. Ο λαιμός μου πονούσε αφάνταστα. Κοίταξα χαμηλά κι είδα όλους αυτούς τους σωλήνες να βγαίνουν από το στόμα μου. Επομένως, πανικοβλήθηκα.

Ξεκίνησα να προσπαθώ να τους βγάλω, αλλά δεν μπορούσα γιατί τα χέρια μου ήταν τόσο αδύναμα. Οι νοσοκόμες ήρθαν τρέχοντας για να με σταματήσουν. Είχες ποτέ ένα κακό όνειρο, όπου προσπαθούσες να τρέξεις μακριά από ένα τέρας ή κάτι αντίστοιχο, αλλά δεν μπορούσες; Όταν τα πόδια σου δεν δούλευαν όπως θα έπρεπε, όπου το τέρας ερχόταν ακριβώς από πίσω σου και εσύ λειτουργούσες σε αργή κίνηση; Έτσι ένιωθα!

Η πρώην σύζυγός μου ήταν εκεί, στο δωμάτιο μαζί μου. Μετά από όλες αυτές τις ηλιθιότητες που έκανα, μου έκανε εντύπωση που την έβλεπα εκεί. Ειλικρινά, τότε ήταν που κατάλαβα πως ήμουν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Κάποια στιγμή, ο γιατρός ήρθε μέσα και μου είπε τι έγινε. Μου είπε “κ. Όντομ, ήσασταν σε κώμα τις τελευταίες τέσσερις ημέρες. Καταλαβαίνετε;”.

Δεν μπορούσα να μιλήσω. Απλά ψέλλισα κάποια πράγματα. Μου είπε “είναι θαύμα που βρίσκεστε εδώ. Δεν πιστεύαμε ότι θα τα καταφέρετε”. Ήμουν σε κατάσταση σοκ, δεν μπορούσα να πω κάτι έξυπνο για να δικαιολογηθώ. Δεν μπορούσα να κάνω ερωτήσεις. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένιωσα αβοήθητος. Ένιωθα ότι ήμουν νάνος. Εκείνη την περίοδο της ζωής μου, έκανα κόκα κάθε μέρα. Σχεδόν κάθε στιγμή που είχα ελεύθερο χρόνο, έκανα κόκα. Δεν μπορούσα να το ελέγξω. Δεν ήθελα να το ελέγξω.

Ο Rick James το έχει πει καλύτερο από κάθε άλλον. “Η κοκαΐνη είναι ένα πολύ δυνατό ναρκωτικό”. Ναι, είναι ένα πολύ δυνατό ναρκωτικό. Θα σε κάνει να κάνεις πράγματα που δεν σκεφτόσουν ποτέ ότι θα καταφέρεις. Θα σε κάνει άλλο άνθρωπο. Θα σε βάλω σε καταστάσεις όπου θα λες στον εαυτό σου “πως στον διάολο, έφτασα εδώ;”.

Όταν ήμουν στο κρεβάτι του νοσοκομείου, συνέχισα να κάνω αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου. Δεν σταμάτησα να σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους στη ζωή μου που δεν ήταν πια εκεί. Κυρίως, σκεφτόμουν τη μητέρα μου. Ο πατέρας μου δεν ήταν ακριβώς κοντά μου, όταν ήμουν παιδί. Είχε τα δικά του προβλήματα με τις εξαρτήσεις. Αλλά η μητέρα μου ήταν ο καλύτερος φίλος μου στον κόσμο. Ήταν τόσο καλή και φρόντιζε τους άλλους. Η πρώτη μου ανάμνηση από τη ζωή είναι να ακούω τον ήχο της φωνής της. Είχε μεγάλα μάτια και γλυκιά φωνή.

Την ημέρα που πέθανε, θυμάμαι ότι πήγα να τη δω και κατάλαβα πως ο καρκίνος είχε διαλύσει το σώμα της. Το πρόσωπό της ήταν τόσο μικρό, έβγαζε αίμα από το στόμα. Αλλά συνέχισε να με φωνάζει με το παρατσούκλι μου: “Mookah, Mookah…”. Κάθισα ακριβώς δίπλα της στο κρεβάτι, όταν μου είπε ένα από τα τελευταία πράγματα που μου είπε. Κάτι που σκέφτομαι ακόμη. Μου είπε “να είσαι καλός με όλους, Mook”.

Ένα από τα πιο σκοτεινά μέρη στα οποία έχω βρεθεί ήταν όταν ήμουν σε ένα motel, φτιαχνόμουν (με ναρκωτικά) μαζί με μία κοπέλα και η γυναίκα μου μπήκε μέσα στο δωμάτιο. Τότε μάλλον έφτασα στον πάτο του βαρελιού. Πρώτα απ όλα ήταν ένα motel. Ένα motel!

Είμαι εκατομμυριούχος. Ξέφυγα από τη Jamaica, το Queens και κέρδισα δύο δαχτυλίδια στο ΝΒΑ. Κι είμαι τώρα σε ένα motel, με ένα άγνωστο άτομο, να κάνω κόκα. Αλλά ήθελα τόσο πολύ να “φτιαχτώ” με αυτή την κοπέλα, και δεν είχα άλλο μέρος για να το κάνω. Δεν μπορούσα να την πάρω στο σπίτι. Ξέρεις, ήμουν ένα σκουπίδι. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, δεν είχα δικαιολογίες. Τίποτα. Αυτή είναι η αλήθεια.

Κανείς δεν είναι άθικτος. Κανείς δεν έχει ανοσία στον πόνο.

Όταν είσαι σε εξάρτηση, νομίζεις ότι κανείς δεν μπορεί να σε ενοχλήσει. Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα πεθάνω. Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα πέσω σε κώμα. Δεν πίστευα ότι έχω κάποιο πρόβλημα. Αλλά όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο με όλους αυτούς τους σωλήνες στο στόμα, κατάλαβα τι ισχύει στην πραγματικότητα. Οι γιατροί μού είπαν πως πριν ξυπνήσω από το κώμα, είχαν έρθει τα παιδιά μου για να με δουν. Αυτή η είδηση μού “ράγισε” την καρδιά, γιατί είχα δει τη μητέρα μου στο νεκροκρέβατο, με σωλήνες να βγαίνουν από το στόμα της. Τα παιδιά μου είναι το μοναδικό στοιχείο μου με κράτησε όρθιο, να συνεχίσω. Έχω υπάρξει ένας πολύ σκληρός τύπος σε όλη μου τη ζωή, επομένως κάθε φορά που τα παιδιά μου με βλέπουν αδύναμο είναι πολύ δύσκολο για μένα -ακόμη και να το λέω.

Ο γιος μου, Lamar Jr., είναι 16 ετών. Είναι ντροπαλός και λατρεύει το μπάσκετ. Είναι σαν τη μετενσάρκωσή μου. Σε μία πιο όμορφη έκδοση. Η κόρη μου, Destiny, είναι 18. Είναι όμορφη και έξυπνη. Και δεν ανέχεται τις βλακείες. Όταν συνήλθα και μπόρεσα να μιλήσω, μου είπε ευθέως “μπαμπά, πρέπει να βρεις τον εαυτό σου και να τον βοηθήσεις, αλλιώς δεν πρόκειται να σου ξαναμιλήσω”.

Γι αυτό ξεκίνησα την απεξάρτηση, στην οποία μαθαίνεις να υπόκεισαι στα πάντα. Ήμουν πάντα πολύ ανυπόμονο άτομο, είχα πάντα άγχος στη ζωή μου. Αλλά μαθαίνω να το αποβάλλω πλέον. Ή τουλάχιστον προσπαθώ να μάθω. Τα παιδιά μου ήρθαν σε μερικές συνεδρίες απεξάρτησης μαζί μου. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί δεν αφέθηκα, μου είπαν πως η εξάρτησή μου τα επηρέασε.

Έχω ακόμη τα παιδιά μου. Είμαι ακόμη εδώ και φίλε είναι τόσο όμορφα. Έχω περάσει τόσα πολλά και τώρα αυτό που θέλω είναι αυτό το μέρος του κόσμου, αυτό το μικρό μέρος, όπου δεν θα ανησυχώ για κάτι. Κάθε πρωί, όταν ξυπνούσα, κοιτούσα κάποιες φωτογραφίες. Φωτογραφίες ανθρώπων που έχουν φύγει. Της μητέρας μου. Της γιαγιάς μου. Του γιου μου, Jayden. Του καλύτερού μου φίλου, Jamie. Ανθρώπων που είναι ακόμη εδώ. Των παιδιών μου.

Κοιτάζω απλά τα πρόσωπά τους για μερικά λεπτά, για να θυμίσω στον εαυτό μου τι είναι η ζωή. Νιώθω ζεστός. Νιώθω μια ενέργεια. Νιώθω αγάπη. Αυτό το πράγμα με κρατάει κάθε μέρα. Είναι σαν να παίρνω βιταμίνες».