Νεϊμάρ: Ο νέος βασιλιάς της Μπαρτσελόνα ή νικητής στο Survivor;

Έχεις δει την ποδοσφαιρική ανατροπή του αιώνα, η οποία συνοδεύτηκε με απίθανο μονότερμα-κατήφορο και εσύ ασχολείσαι ΠΑΛΙ με τα λάθη του διαιτητή και του προπονητή της Παρί, καθώς και με το διαζύγιο των Μίνωα-Μαρί. Συγχαρητήρια, είσαι  Έλληνας και σου αξίζουν όλα τα Μνημόνια και τα Survivor του κόσμου! Πόσο μάλλον αυτό που παρουσιάζει ο πρώην World Party τύπος, ο οποίος θυμίζει κάτι μεταξύ Σωτήρη Καλυβάτση και Γρηγόρη Αρναούτουγλου. Και όμως αγαπητοί αναγνώστες του διαδικτυακού Klik, το reality της π…είνας είναι και πάλι εδώ και -μαντέψτε- το βλέπουν όλοι! Ποιοι όλοι; Όχι πάντως ο Μπάμπης ο Σουγιάς, ο Κώστας ο Γκοτζίλας, ο Πέτρος ο Μπαλτάς ή ο Πεταλούδας ο Νίκος, όπως έλεγε ο αυθεντικός Καλυβάτσης (ή Μαέβιους Παχατουρίδης για τους πιο φιλότεχνους) στο κλασικό σκετσάκι του ΑΜΑΝ. Τότε ποιοι; Όλοι αυτοί που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι, Λεβέντη κλπ., τα κόμματα δηλαδή -που είτε λίγο είτε πολύ- τους έφτασαν στα όρια της πείνας, χειρότερης και από αυτή που υποτίθεται βιώνουν οι καλοπληρωμένοι παίκτες του Survivor. Αυτός είναι ο υπέρτατος μαζοχισμός. Να πεινάς, αλλά να βλέπεις την πείνα και στην ΤV, για να «ψυχαγωγείσαι».  

Ω ναι, το Survivor «νίκησε» σε τηλεθέαση μέχρι και το ματς που έγινε η ανατροπή του αιώνα, στο ίδιο γήπεδο που είχε γίνει και η μεγαλύτερη ανατροπή σε τελικό, το 1999. Α ρε κατακαημένη Μπάρτσα, πέτυχες το ακατόρθωτο και προκρίθηκες ενώ στον 1ο αγώνα είχες χάσει 4-0, αλλά δεν μπόρεσες να «νικήσεις» τον χαλύβδινο «Προπονητή του Ράγκμπι»! Τώρα που φεύγει ο Λουίς Ενρίκε, μήπως εκεί στη Βαρκελώνη να σκεφτείτε την περίπτωση του; «Η Μπαρτσελόνα ανακοινώνει την πρόσληψη του Έλληνα προπονητή ράγκμπι, Πάνου Αργιαννίδη. Ο μεγάλος νικήτης του Survivor αναμένεται στην Ισπανία μόλις ξεπεράσει τον αιώνιο τραυματισμό του». Ίσως τότε σας εκτιμήσει ως ομάδα ο  Έλληνας τηλεθεατής και σχολιαστής των Social Media, ο οποίος μπορεί να έβλεπε Survivor, αλλά ταυτόχρονα έχει και άποψη για το ματς που ποτέ δεν είδε. Μπορεί να το παίζει «εξυγιαντής» του ποδοσφαίρου, αλλά το δηλητήριο και τα γελοία άλλοθι που έχει καταπιεί σαν κουτόχορτο, δεν μπορεί να τα αποβάλλει ούτε μετά από αυτό που συνέβη χθες. Ίσως γιατί στο μυαλό (;) του εξισώνει το 6-1 της Μπαρτσελόνα με το 10-1 των Μαχητών του μουσακά, το οποίο προτίμησε τελικά να παρακολουθήσει. Ή με τις υποτιθέμενες «αδικίες» που τον έχουν πείσει ότι υφίσταται η εν Ελλάδι ομάδα του.

Τελικά ας αποφασίσουμε τι ισχύει και τι μας βολεύει στον αθλητισμό. Πότε επηρεάζει η διαιτησία; Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα; Όσο επιτρέπουν τα προσωπικά κόμπλεξ του καθένα; Όταν και όπου φυσάει ο άνεμος; Πότε κάτι είναι στημένο και πότε προέρχεται από ανθρώπινο λάθος; Για όσους είδαμε το χθεσινό ματς, τα πράγματα είναι απλά. Μία ομάδα στον κόσμο μπορούσε να ανατρέψει το 4-0 και αυτή τελικά το έκανε. Η καλύτερη ομάδα που έχουμε δει να παίζει μπάλα. Και το έκανε με τον πιο απίθανο τρόπο, έχοντας δεχτεί εκτός έδρας γκολ τη στιγμή που πλησίαζε στο να ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου αγώνα! Κοινώς όταν όλοι την είχαν τελειωμένη, γιατί έπρεπε να σκοράρει άλλα 3 γκολ και να μη δεχτεί κανένα, μέσα σε λιγότερο από 40 λεπτά! Προφανώς για να πετύχεις το ακατόρθωτο χρειάζεται κάτι παραπάνω από θαύμα. Χρειάζεται πίστη, χρειάζεται τύχη, χρειάζεται βοήθεια ακόμη και από τον διαιτητή, ο οποίος την προσφέρει στο 90’ με το σκορ 4-1, για να γίνει και ο ίδιος μέρος αυτού του θαύματος. Και τη δίνει γιατί ο Σουάρες τον «ξεγελάει» σε μια αστραπιαία φάση και μετατρέπει μια απλή -όσο και καθοριστική- επαφή με τον αμυντικό, σε πέναλτι.

Θεωρώ αστείο να συζητάμε για το πρώτο πέναλτι αν ήταν καθαρό ή όχι, όσο κι αν ο Νεϊμάρ φροντίζει να το σιγουρέψει 100%. Θεωρώ αστείο το να συζητάμε για διαιτησία όταν δεν ασχολείται η ίδια η Παρί και όταν στα τελευταία 10 λεπτά οι παίκτες της άλλαξαν 4 (!!) πάσες μεταξύ τους και οι 3 από αυτές ήταν για να κάνουν σέντρα στα αντίστοιχα γκολ που δέχτηκαν… Το είπε και ο Κατσουράνης άλλωστε, ότι «με 6-1 δεν μιλάς για διαιτησία». Αν ο διαιτητής ήθελε να ευνοήσει την Μπαρτσελόνα θα το είχε κάνει νωρίτερα, όχι στο 4-1, όχι στο 90’. Θα το είχε κάνει ο συνάδελφος του στο πρώτο ματς, σε 2 φάσεις που φωνάζουν οι «Καταλανοί». Εκεί όχι απλά δεν έγινε κάτι τέτοιο, αλλά «κρύφτηκαν» όλα πίσω από το διαστημικό 4-0 των Γάλλων. Και στην τελική πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας έχει το δικαίωμα του λάθους. Αυτό θα έπρεπε να το ξέρουν καλά όσοι βγαίνουν και κλαίγονται για την διαιτησία είτε παίζει η Μπαρτσελόνα είτε ο Ολυμπιακός, αλλά την ίδια στιγμή θεωρούν αγαπημένο τους παίκτη τον Ντιέγκο Μαραντόνα, τον άνθρωπο που σκόραρε με το χέρι, πριν το μαγικό του σόλο κόντρα στους  Άγγλους στο Μουντιάλ του 1986. Το είπαμε και πιο πάνω, όπου φυσάει ο άνεμος.

Το χθεσινό παιχνίδι αποτελεί και επίσημα την είσοδο του Νεϊμάρ στους κορυφαίους. Ο 25χρονος Βραζιλιάνος από το πρώτο λεπτό ήταν συγκινητικός, έπαιξε μέχρι και αριστερό μπακ, έφαγε πολύ ξύλο, αλλά αυτά που έκανε στο τελευταίο δεκάλεπτο, είναι κυριολεκτικά ασύλληπτα. Το γκολ-φάουλ ποίημα με το οποίο γίνεται το 4-1 είναι η αρχή του θαύματος, το πέναλτι που ευστόχησε για το 5-1 θέλει πολλά κιλά… καρύδια και το κερασάκι στην τούρτα με τη μαγική ασίστ που βγάζει στο 6-1, όλα αυτά μέσα σε 10 λεπτά, θα μπορούσε να τα κάνει μόνο ο Λιονέλ Μέσι. Ο Αργεντίνος όμως ήταν καλά κλεισμένος χθες, αλλά η Μπαρτσελόνα αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε αργεντίνικα «μαγικά», αλλά βραζιλιάνικα. Και ο Νεϊμάρ την έστειλε στην προημιτελική φάση, αφήνοντας όλο τον πλανήτη άφωνο, εκτός από τους τηλεθεατές του Survivor. Μάθε μπαλίτσα από τους Μαχητές κι άσε τις ανατροπές για τους Διάσημους, άμπαλε Βραζιλιάνε. Πέρα από την πλάκα, το χθεσινό ματς δεν πρόκειται να το ξεπεράσει ούτε ο τελικός του φετινού Champions League, εκτός κι γίνει ότι και το 1999 με την Μάντσεστερ, ή έστω το 2005 με την Λίβερπουλ. Ακόμη κι αν η Μπαρτσελόνα το κατακτήσει φέτος, κανείς δεν πρόκειται να πανηγυρίσει όσο χθες. Άλλωστε δεν πετυχαίνεις κάθε μέρα το ακατόρθωτο…