Κανείς δεν έχει συμβόλαιο με τη νίκη, όμως…

Δεν υπάρχει ομάδα στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, η οποία να έχει μόνιμο συμβόλαιο με τις επιτυχίες. Και αναφερόμαστε συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο, όπου πολλές φορές δεν κερδίζει ο καλύτερος, αλλά ο πιο τυχερός ή ο λιγότερο κακός, ενώ υπάρχει και η… ισοπαλία. Ένας αποκλεισμός από τους ομίλους του Champions League προφανώς και δεν γίνεται να φέρει το τέλος του κόσμου για τον Ολυμπιακό, όσο κι αν κάποιοι αποκτούν ζωή μέσα από τις αποτυχίες των άλλων, όμως ο τρόπος που αυτός ήρθε, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά. Το καράβι είχε πάρει κλίση εδώ και 4 μήνες, αλλά ο καπετάνιος αντί να το βάλει ξανά σε ασφαλή ρότα, το άφησε να βυθίζεται αργά και βασανιστικά μέχρι… χθες.

Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο. Ομάδα η οποία τη χρονιά που παίζει προκριματικά Champions League μετά από 7 χρόνια, αλλάζει προπονητή την 2η μέρα (!!) της προετοιμασίας, μπορεί να αποκλειστεί άνετα από μπυραρίες τύπου Beer Sheva. Στη συνέχεια η ίδια ομάδα, προσλαμβάνει προπονητή (Βίκτορ Σάντσεθ) επειδή κάποιοι ήθελαν να πείσουν τον κόσμο ότι αυτός ως βοηθός του Μίτσελ, ήταν η «αιτία» για τις επιτυχίες του Ολυμπιακού κόντρα σε Ατλέτικο Μαδρίτης, Γιουβέντους, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κλπ. Και το κερασάκι στην τούρτα, αντί για μεταγραφές αποχωρεί ο κορυφαίος παίκτης της ομάδας, ο οποίος ήταν… τερματοφύλακας (Ρομπέρτο) και μαζί του φεύγουν και μια σειρά από πιστούς στρατιώτες, οι οποίοι επί της ουσίας δεν αντικαταστάθηκαν. Η προσθήκη του Φιγκέιρας, μόνο ενίσχυση δεν μπορεί να θεωρηθεί.

Με λίγα λόγια η περσινή ομάδα του Ολυμπιακού, η οποία είχε φανερά κενά σε σημαντικές θέσεις (κυρίως στην άμυνα), κλήθηκε να παίξει προκριματικά Champions League αποδυναμωμένη και με προπονητή ενός μήνα! Και για να είμαστε δίκαιοι, κανένας παίκτης ή προπονητής δεν φταίει για την αμπαλίαση του, παρά μόνο ΟΣΟΙ τον επιλέγουν και ο ΕΝΑΣ που δίνει το τελικό ΟΚ. Αυτός ο ΕΝΑΣ, ο οποίος θα έπρεπε να ενισχύσει το ρόστερ των ερυθρόλευκων με παίκτες και όχι να απειλεί τους υπάρχοντες με μη επιστροφή από το Ισραήλ. Αν για τους δικούς του λόγους ήθελε να τους διώξει, είχε 4 μήνες στη διάθεση του. Και είναι απορίας άξιον, πώς ένας επιχειρηματίας σαν τον Βαγγέλη Μαρινάκη, ο οποίος έχει δώσει ευρωπαϊκό χαρακτήρα στον Ολυμπιακό σε όλα τα επίπεδα, διαπράττει αυτά τα «εγκλήματα» κατά τον φετινό προγραμματισμό, τα οποία πέρα από το πρεστίζ του συλλόγου, θα έχουν αντίκτυπο και στην τσέπη του. Ναι αυτή για την οποία έχουν άποψη ΟΛΟΙ, Ολυμπιακοί ή μη.

Την απάντηση την γνωρίζει ΜΟΝΟ ο ίδιος, αλλά καλό θα ήταν πέρα από παίκτες και προπονητές, να διώξει και ορισμένους αυλικούς ή έστω αυτούς που ώθησαν στην έξοδο τους Γεωργάτο-Σίλβα στο πιο κρίσιμο σημείο και βοήθησαν το καράβι να βυθιστεί. Εκτός αν κάποιοι είναι ικανοποιημένοι επειδή είναι καλύτεροι από τα καφενεία του ελληνικού πρωταθλήματος, οπότε καλό θα ήταν να πάνε σπίτια τους. ΟΛΟΙ. Ο Ολυμπιακός έχει ξεφύγει εδώ και χρόνια από την μίζερη ελληνική πραγματικότητα και ειδικά την τελευταία πενταετία στέκεται σαν πραγματική ευρωπαϊκή ομάδα σε όλα τα γήπεδα. Άλλοτε με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, άλλοτε λιγότερο. Αυτό το πράγμα που είδαμε χθες στο Ισραήλ και την προηγούμενη εβδομάδα στο «Γ.Καραϊσκάκης», ΔΕΝ είναι Ολυμπιακός.

Ο Ολυμπιακός ΕΙΝΑΙ αυτό που είδαμε στο Emirates πριν μερικά χρόνια να χάνει τελικά με 2-1, αλλά να έχει κάνει τριπλάσιες τελικές προσπάθειες από την γηπεδούχο Άρσεναλ, σε μια εμφάνιση ελληνικής ομάδας που είναι απίθανο να επαναληφθεί! Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε, ο οποίος έπαιζε μπάλα σε κάθε έδρα, είτε κέρδιζε είτε έχανε. Επίσης, ο Ολυμπιακός του Μίτσελ (και κανενός Σάντσεθ) που κέρδιζε την Γιουβέντους, την Ατλέτικο και την Μάντσεστερ. Ακόμη και ο Ολυμπιακός του Σίλβα που κέρδισε στο Emirates με τον τρόπο του. Αυτό τον Ολυμπιακό ονειρεύονται οι -χορτασμένοι- από τίτλους οπαδοί του. Είτε χάνει είτε κερδίζει, να έχει παίξει μπάλα, να έχει δώσει μάχες, να έχει παλέψει.

Η ήττα είναι μέσα στο πρόγραμμα, άλλωστε δεν γίνεται να κερδίζεις συνέχεια. Το θέμα όμως είναι το πως έφτασες στο σημείο να χάσεις και το πώς τελικά θα διαχειριστείς αυτή την «κρίση». Ο Ολυμπιακός βρέθηκε χωρίς λόγο εκτός Champions League, δεν είναι ότι αποκλείστηκε από κάποιο μεγαθήριο ή ότι έδωσε ομηρικές μάχες και δεν τα κατάφερε. Δεν κατέβηκε ποτέ στο γήπεδο και η ευθύνη βαραίνει μόνο ΕΝΑΝ. Όπως και στις επιτυχίες. Τον Καπετάνιο. Αυτόν που ΟΛΟΙ τον βρίζουν, αλλά ΟΛΟΙ θα ήθελαν να τον έχουν στην ομάδα τους, αντί για αυτούς που τους πουλάνε παραμύθια και γελοία άλλοθι στο… τσάμπα. Αυτός ο Καπετάνιος θα πρέπει να δείξει τη νέα ρότα της ομάδας, με πυξίδα την τελευταία ευρωπαϊκή πενταετία, μακριά από τεχνητές φουρτούνες. Οτιδήποτε λιγότερο, είναι το λιγότερο πισωγύρισμα. Και αυτά στο Λιμάνι, συνήθως δεν έχουν αίσιο τέλος. Ο χρόνος θα δείξει…