Δελφικές Εορτές: Το ρομαντικό όραμα του Άγγελου και της Εύας Σικελιανού που απέτυχε λόγω της πολυτέλειας του
Οι Δελφικές Εορτές ήταν τόσο υπερπολυτελείς που στην πραγματικότητα κατάφεραν να διοργανωθούν μόνο δύο από αυτές, με την πρώτη να πραγματοποιείται το τριήμερο 9 έως και 11 Μαΐου 1927 και την τελευταία μεταξύ 3 και 15 Μαΐου 1930.
Για τις ημέρες των Εορτών, που πραγματοποιούνταν στο Αρχαίο Θέατρο των Δελφών, οι παρευρισκόμενοι ντύνονταν σαν θεοί, απολάμβαναν γεύματα, τραγουδούσαν βυζαντινά τραγούδια και ύμνους στον Απόλλωνα κάνοντας χειροτεχνήματα , έτρωγαν (πάλι), και έκλειναν τις εκδηλώσεις με μια τεράστια παρέλαση με πυρσούς. Για να μην αναφέρουμε τους τόνους του γλυκού οίνου μούρων που έρεε άφθονος…
Οι Εορτές προσέλκυαν ανθρώπους που ήθελαν να αναδημιουργήσουν την κλασική μόδα και να πάρουν μίνι-μαθήματα στις αρχαίες τεχνικές λαϊκής τέχνης, όπως η ύφανση.
Οι άνθρωποι πίσω από όλη τη διοργάνωση ήταν ο Άγγελος και η Εύα Σικελιανού. Η Εύα ήταν γνωστή για τη σχέση της με τη θεατρική συγγραφέα Natalie Clifford Barney.
Ήταν γεννημένη στη Νέα Υόρκη (ως Εύα Πάλμερ), αλλά ήταν μια αρχαία ελληνική θεά στην καρδιά (δείτε την στην παρακάτω φωτογραφία) ενώ ο σύζυγός της ήταν ένας σπουδαίος και όμορφος ποιητής, πέντε φορές προταθείς για το βραβείο Νόμπελ.
Η σχέση της Εύας με την Barney τροφοδότησε πραγματικά την αγάπη της για την αρχαιότητα. Είχαν κάνει ακόμη και ένα ταξίδι-προσκύνημα στο νησί της Λέσβου για να μελετήσουν την ποίηση της Σαπφούς. Η αγάπη τους δεν κράτησε – αλλά αυτό που κράτησε ήταν η εμμονή της Εύας με την Ελλάδα (στη φωτογραφία παρακάτω η Εύα και ο Άγγελος κάνουν τη θριαμβευτική είσοδο τους στον χώρο εκδηλώσεων)
«Με τη βοήθεια φίλων … είχα εξασφαλίσει τριάντα πανοπλίες, σφυρηλατημένες με το χέρι», είχε πει, «πλάκες μαστού, κράνη, μικρά σπαθιά και δόρατα, που αντιγράφηκαν από αρχαία μοντέλα στο Εθνικό Μουσείο. Ήταν πανέμορφα και ανυπομονούσα να δούμε άντρες να χορεύουν με βαριές πανοπλίες που θα τους ανάγκαζαν να κάνουν ιδιαίτερες κινήσεις. Δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χαλαρά άλματα ή πιρουέτες».
Η εκδήλωση συγχρηματοδοτήθηκε από το κράτος ίσως επειδή ήταν μια τόσο περήφανη μαρτυρία της ελληνικής ιστορίας και συμπεριλάμβανε αθλητικούς αγώνες. «Συμπεριελάμβαναν τα αρχαία αθλήματα του σταδίου (τρέξιμο), τον δίαυλο, την οπλιτοδρομία, το δίσκο, το ακόντιο και το άλμα εις μήκος με αλτήρες», λένε οι μελετητές των Δελφικών Εορτών.
Δυστυχώς, το υπερβολικό κόστος και η μειωμένη προσέλευση ανάγκασε το κράτος να σταματήσει να χρηματοδοτεί τις εκδηλώσεις. Αλλά σήμερα, μερικά από τα αρχεία είναι προσβάσιμα στο σπίτι της Εύας και του Άγγελου, το οποίο έχει γίνει το Μουσείο Δελφικών Εορτών.
Η Wikepedia αναφέρει: «Ένας επιπλέον λόγος που δεν επέτρεψε τη διαχρονική επιβίωση των Δελφικών Εορτών ήταν η πιστή προσήλωση των εμπνευστών τους στην αρχή ότι θα έπρεπε οι Εορτές να παραμείνουν εκτός εμπορικής προβολής, γεγονός που συνέτεινε στη μη εκμετάλλευση των εκδηλώσεων από φορείς που θα μπορούσαν να αναδειχθούν ως χορηγοί κλπ. Οι διοργανωτές άλλωστε αρνήθηκαν κάθε επιχορήγηση από κρατικούς φορείς. Ο Σικελιανός αλλά και η σύζυγός του ονειρεύονταν την ρομαντική αναβίωση του κλασικού προτύπου και δεν είχαν την παραμικρή πρόθεση να παραχωρήσουν δικαιώματα εμπορικής δραστηριότητας σε ιδιώτες.
Υπέρ των Εορτών γράφτηκαν δεκάδες άρθρα παγκοσμίως. Κατά των Δελφικών Εορτών αναφέρθηκε η εφημερίδα Ριζοσπάστης, που με άρθρο του στις 5-5-1930 τις χαρακτήρισε υπερφίαλες εκδηλώσεις του αστικού κράτους, ενώ κάποιοι (Δούμας) παραλλήλισαν το Σικελιανό με το Μουσολίνι.
Για το ζεύγος πάντως, η διοργάνωση των αγώνων είχε άσχημες επιπτώσεις, καθώς το οικονομικό κόστος τους οδήγησε σχεδόν στη χρεωκοπία, γεγονός που είχε επίπτωση και στη σχέση τους, αφού σύντομα οδηγήθηκαν στον χωρισμό. Γεγονός πάντως είναι ότι ο βραχύβιος αυτός θεσμός έφερε τους Δελφούς για μια ακόμη φορά στο επίκεντρο του διεθνούς πολιτιστικού γίγνεσθαι, καθώς τις παρακολούθησαν πλήθος προσωπικοτήτων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Επίσης, σημαντικές καλλιτεχνικές προσωπικότητες, όπως η φωτογράφος Nelly παραβρέθηκαν και αποτύπωσαν με το έργο τους τις δύο αυτές σημαντικές διοργανώσεις. Άλλοι καλλιτεχνικοί θεσμοί, όπως το Φεστιβάλ Επιδαύρου, που καθιερώθηκε το 1955, είχαν τις ρίζες τους στις Δελφικές Εορτές, που εγκαινίασαν την επανάχρηση των αρχαίων θεάτρων. Η σημαντικότερη ίσως επίδραση των Δελφικών Εορτών ήταν πάντως το γεγονός ότι έφεραν ξανά στην επιφάνεια τα Δελφικά ιδεώδη, δίνοντας το έναυσμα για την ίδρυση και άλλων θεσμών που σχετίζονται με τις αρχές της συναδέλφωσης, της αλληλεγγύης και του διεθνισμού. Τέτοιοι θεσμοί είναι σήμερα το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών και το Διεθνές Δελφικό Συμβούλιο καθώς και ο Ευρωπαϊκός Όμιλος Εδαφικής Συνεργασίας «Αμφικτυονία».
