Jacques Lacan | Το ν’ αγαπάς, είναι ένα είδος αυτοκτονίας.
15 απόψεις του πιο αμφιλεγόμενου ψυχαναλυτή μετά το Freud, για την αγάπη, την ψυχανάλυση, το υποσυνείδητο & άλλα ακόμα.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
” Το ν’ αγαπάς, είναι ένα είδος αυτοκτονίας” είπε κάποτε ο Jacques Lacan. Μια απογοητευτική, πεσιμιστική άποψη αλλά ιδιαίτερα ρεαλιστική. Γιατί όταν αγαπάς, πάντα υπάρχει το ρίσκο να μη βρεις τη σωστή ανταπόκριση, να πληγωθείς, να απογοητευτείς. Τι είναι όμως καλύτερο; Να μην αισθανθείς ποτέ αυτό το υπέροχο συναίσθημα κρατώντας έτσι απόσταση ασφαλείας από την “αυτοκτονία”, ή να ρισκάρεις να νιώσεις την αγάπη; Σωστή ή λάθος απάντηση δεν υπάρχει…
Ο Γάλλος ψυχαναλυτής και ψυχίατρος, στις αρχές της δεκαετίας του `30 δημοσίευσε τη διατριβή του για την παρανοϊκή ψύχωση. Όταν έγινε δεκτός στη Γαλλική Ψυχαναλυτική Εταιρεία παρουσίασε τη θέση του για το λεγόμενο “στάδιο του καθρέφτη”. Οργάνωσε ετήσια σεμινάρια στο Παρίσι από το 1953 ως το 1981, επηρεάζοντας πολλές ηγετικές φυσιογνωμίες Γάλλων διανοούμενων και κυρίως όσους είχαν σχέση με τον μεταδομισμό. Ο ίδιος επηρρεάστηκε από φίλους του σουρεαλιστές, τον Breton, τον Picasso και ειδικά τον Salvador Dali Οδηγήθηκε στη δημιουργία μιας μοναδικής σύνθεσης μεταξύ ψυχανάλυσης και σουρεαλισμού που τον οδήγησε στην απόρριψη της πεποίθησης ότι η πραγματικότητα μπορεί να αποτυπωθεί σε οποιαδήποτε γλώσσα.
Το 1964 ίδρυσε τη Φροϊδική Σχολή των Παρισίων πετυχαίνοντας με την ακτινοβολία της να ξεπεράσει κατά πολύ τα γαλλικά σύνορα.
Οι καινοτόμες ιδέες του επηρρέασαν σημαντικά την κριτική θεωρία, τη λογοτεχνική θεωρία, τη γαλλική φιλοσοφία του 20ού αιώνα, την κοινωνιολογία, τη φεμινιστική θεωρία, τη θεωρία κινηματογράφου καθώς και την κλινική ψυχανάλυση.
Τη σημερινή εποχή πολλές σχολές και κοινότητες λειτουργούν γύρω από το έργο του. Ανάμεσα στους υπέρμαχούς του είναι οι φιλόσοφοι Michelle Foucault και Louis Althusser, ο ανθρωπολόγος Claude-Levis Strauss και στους επικριτές του ο γλωσσολόγος Noam Chomsky.
Επέλεξα 15 αποφθέγματά του και σας τα παραθέτω…
Η πιο τρομακτική εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν, γύρω στην ηλικία των τριών χρόνων, συνειδητοποιεί ότι δεν ταυτίζεται με το περιβάλλον, δεν αποτελεί μέρος του, αλλά είναι μια ξεχωριστή οντότητα.
Η ψυχανάλυση είναι μια θεραπεία εναντίον της άγνοιας. Δεν έχει κανένα αποτέλεσμα επάνω στη βλακεία.
Το ν’ αγαπάς, είναι ένα είδος αυτοκτονίας.
Το υποσυνείδητο ξεδιπλώνεται μέσα από τα παιχνίδια της γλώσσας.
Αγάπη είναι να δίνεις κάτι που δεν έχεις σε κάποιον που δεν το θέλει.
Η επιθυμία είναι η επιθυμία του Άλλου.
Αυτό που ψάχνω στην ομιλία είναι η απάντηση του άλλου.
Η γλώσσα πριν να σημαίνει κάτι, σημαίνει για κάποιον.
Υπάρχει κάποιο είδος φυσικού νόμου σύμφωνα με τον οποίο οι οργανισμοί αιχμαλωτίζονται από το περιβάλλον τους. Ο οργανισμός υφίσταται μια μορφή φαντασιακής αιχμαλωσίας σε μια εξωτερική εικόνα. Είναι η φάση του καθρέφτη.
Το αρχικό βήμα στην ψυχανάλυση δεν είναι η αποκάλυψη εκείνου που λέει ο ασθενής, αλλά του τόπου από τον οποίο ομιλεί.
Το ν’ αγαπάς είναι ουσιαστικά η επιθυμία ν’ αγαπηθείς.
Στην ψυχανάλυση, πράξεις που διακόπτονται παρέχουν πολύ περισσότερο πληροφοριακό υλικό από πράξεις που ολοκληρώνονται.
