ΜVP στα δύσκολα

O Σάσα Βεζένκοφ ανακηρύχτηκε και φέτος ΜVP της Ευρωλίγκας. Η νίκη του προκάλεσε απορίες και συζητήσεις – δεν είναι παράξενο και συμβαίνει σχεδόν πάντα όταν ανακοινώνεται ο νικητής του συγκεκριμένου ατομικού βραβείου. Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά καθώς το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και δεν είναι εύκολο να βρεθούν πάντα οι λόγοι που κάποιος ξεχωρίζει – εκτός αν είμαστε μπροστά σε περιπτώσεις αθλητών που έχουν κάνει καταπληκτικά πράγματα και η ανάδειξή τους είναι αυτονόητη. Αλλά όσες και όποιες κι αν είναι οι συζητήσεις νομίζω πως ο Βεζένκοφ κέρδισε γιατί πληρούσε τις προϋποθέσεις. Και θα σας πω τους λόγους.

Φάνηκε από την πεντάδα

Ότι ο Βεζένκοφ θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα ο τελικός νικητής φάνηκε από την ανάδειξη της καλύτερης πεντάδας: δεν θα μπορούσε ποτέ MVP να είναι κάποιος εκτός αυτής. Θυμίζω ότι την πεντάδα αυτή αποτελούν οι Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ (Ολυμπιακός), ο Φρανσίσκο (Ζαλγκίρις), ο Μπράιαντ (Χάποελ) και ο Μοντέρο (Βαλένθια). Δεν είναι καθόλου παράξενο ότι σε αυτή υπάρχουν δυο παίκτες του Ολυμπιακού. Ο Βεζένκοφ ήταν κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης με μέσο όρο 19,4 πόντους ανά αγώνα ενώ ήταν πολύ ψηλά σε μέσους όρους και στο σύστημα αξιολόγησης. Ο Μιλουτίνοφ, ήταν ο κορυφαίος ριμπάουντερ με 7,1 ανά παιχνίδι, ενώ ήταν συγχρόνως αυτός με τα πιο πολλά επιθετικά ριμπάουντ ανά ματς στη διοργάνωση – είχε μέσο όρο με 3,1. Λογικές και οι επιλογές των υπολοίπων. Ο Φρανσίσκο πήγε την Ζαλγκίρις όσο πιο ψηλά μπορούσε αυτή να τερνατίσει: η πέμπτη θέση της είναι σαν πρωτιά. Ο Μοντέρο οδήγησε στην δεύτερη θέση την Βαλένθια που κατά γενική ομολογία είναι η ομάδα που από την αρχή της περιόδου παίζει σταθερά το πιο καλό μπάσκετ. Κι ο Μπράιαντ στην Χάποελ έκανε την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Αλλά η διαφορά του Βεζένκοφ από τους τέσσερις άλλους συμπαίκτες του είναι απλή: κανείς από τους άλλους δεν είχε να επιδείξει τα δικά του εφετινά κατορθώματα. Ηταν όλοι καλοί, αλλά κρίθηκε τελικά πως αυτός είναι λιγάκι καλύτερος.

Διαβάστε περισσότερα στο karpetshow.gr