On the road με τoν Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο
Απόφοιτος της ΑΣΚΤ, με μεταπτυχιακό πάνω στις “Ψηφιακές Μορφές Τέχνης”, δεν σταματά να μας εκπλήσσει με την πορεία και τις επιλογές του.
Γνωρίζω τον Κωνσταντίνο από τα σχολικά μας χρόνια. Ανέκαθεν ανήσυχο πνεύμα, μη συμβατικός, εξαιρετικά δημιουργικός, από τους ανθρώπους που δεν επαναπαύονται, που δουλεύουν σκληρά για το προσωπικό τους όραμα.
Απόφοιτος της ΑΣΚΤ, με μεταπτυχιακό πάνω στις “Ψηφιακές Μορφές Τέχνης”, δεν σταματά να μας εκπλήσσει με την πορεία και τις επιλογές του.
Έχει συνεργαστεί με πλήθος περιοδικών ως εικονογράφος, με την εφημερίδα Το Βήμα, έχει τιμηθεί με βραβείο από το Ίδρυμα Γιάννη και Ζωής Σπυροπούλου και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις. Έχει επίσης ζωγραφίσει το πορτρέτο του Αντώνη Μπενάκη, κατά παραγγελία του Μουσείου Μπενάκη, που συγκαταλέγεται πλέον στις μόνιμες συλλογές του μουσείου. Η τελευταία του έκθεση, που φέρει τον τίτλο Μεγάλο Χρυσό Δωμάτιο, πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης της Αθήνας στην Πλάκα και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές.
Τι θυμάσαι από το πρώτο σου ταξίδι; Ως πρώτο πραγματικά δικό μου ταξίδι θεωρώ το γύρο της Ευρώπης με Interrail που έκανα το 1998. Χρησιμοποίησα ως βάση το Άμστερνταμ, όπου έμενα ως φοιτητής, με το πρόγραμμα Erasmus. Ήταν και παραμένει ανεκτίμητη πρωτίστως η συνειδητοποίηση πως μπορούσα να ταξιδεύω σε τόσες χώρες και να διασχίζω ελεύθερα κάθε σύνορο ως Ευρωπαίος πολίτης. Είναι εξαιρετικά θλιβερό το πόσο δεδομένη θεωρείται η ίδια η ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
Ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι σου;
Το καλύτερο έως τώρα ταξίδι μου ήταν η πρώτη φορά που πήγα Ιαπωνία και η κρουαζιέρα της επιστροφής προς Ελλάδα τον Αύγουστο του 2004. Και ήταν υπέροχο και απίστευτα ενδιαφέρον διότι είχα ως συνοδοιπόρους και ξεναγούς εξαίρετους ανθρώπους, όπως τον Seiji “Goro” Inagaki, τον Tim Wagner, τον Suichi Sae και την June Tsurumi – ανθρώπους που γνώρισα τόσα χρόνια πριν σε εκείνο ακριβώς το ταξίδι και που έκτοτε μας συνδέει φιλία και αναμνήσεις που εγώ θα κρατώ ως θησαυρό για όλη μου τη ζωή.
Σε ποια πόλη/χώρα θα μπορούσες να ζήσεις απ’ όσες έχεις επισκεφθεί;
Σε τρεις πόλεις: στο Κυότο, στο Άμστερνταμ και στη Νέα Υόρκη. Αναφέρω μόνο τις πόλεις, διότι σε γενικές γραμμές δεν έχουν τόσο μεγάλη σχέση με τις χώρες τους – ειδικώς οι δυο τελευταίες.
Τι αναζητάς όταν ταξιδεύεις;
Πρωτίστως μουσεία, σημαντικά (για μένα τουλάχιστον) έργα και συλλογές – όχι απαραιτήτως μόνο ζωγραφικής ή εν γένει εικαστικών. Περισσότερο ενδιαφέρον έχουν για μένα επί παραδείγματι τα εθνογραφικά μουσεία του Βερολίνου ή το Tropenmuseum του Άμστερνταμ απ` ό,τι το Stedelijk ή το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας.
Τα ταξίδια μάς βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο;
Εξαρτάται πάντοτε από τον άνθρωπο νομίζω. Στην καλύτερη περίπτωση πάντως τα ταξίδια βοηθούν στο να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας, καθώς μας προσφέρουν τη συχνά απαραίτητη απόσταση για να κρίνουμε πιο νηφάλια ό,τι θεωρούμε οικείο και σύνηθες.
Άνθρωπος/τοπίο/εμπειρία που θα θυμάσαι για πάντα από κάποιο ταξίδι;
Σε κρουαζιέρα από Ιαπωνία προς Ελλάδα, ένα βράδυ καθόμασταν με τον Ιάπωνα συγγραφέα Suichi Sae (κατά κόσμον Toshi Kakinuma) στο κατάστρωμα του Topaz. Κοιτούσαμε πώς το φως της σελήνης έριχνε σκιές από τα σύννεφα στην επιφάνεια του ωκεανού που έμοιαζαν με φάλαινες κι επί τόπου συνθέσαμε παρέα ένα haiku: 春の月 雲間の光 さす 鯨 (Ανοιξιάτικη Σελήνη Ανάμεσα απ΄ τα σύννεφα το φως της. Να μια φάλαινα). Προσωπικώς δεν γράφω από μόνος μου ποιήματα ποτέ μου, αλλά νομίζω πως για πολλούς Ιάπωνες η ποίηση ή ακόμη και το σχέδιο είναι ένα γεγονός απολύτως φυσικό και σύνηθες, όπως ένας πρωινός περίπατος.
Πού ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις;
Θέλω μια μέρα να διασχίσω με αυτοκίνητο ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής απ` άκρου εις άκρον. Αυτό ήταν, είναι και πιστεύω πως θα είναι για πολύ καιρό ακόμη ένα ωραίο και παρά ταύτα όχι ανέφικτο όνειρο, μια εξαίσια περιήγηση.
Η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «ταξιδεύοντας».
Εν μέρει άσχετο, αλλά το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι το σημειωματάριο σχεδίων του Moebius, με τίτλο 40 jours dans le désert B. Πρόκειται για ένα μικρό αριστούργημα, που οφείλει κανείς στον εαυτό του να ξεφυλλίζει από καιρού εις καιρόν.
Πώς θα όριζες την έννοια του ταξιδιού με πέντε λέξεις;
Δυστυχώς είμαι πάρα πολύ φλύαρος και ποτέ δεν θα καταφέρω μια τόσο σύντομη κι ευσύνοπτη περιγραφή.
Αν το ταξίδι ήταν μουσικό κομμάτι, ποιο θα ήταν;
Αν και εγγονός μουσικού -ενός τυφλού πιανίστα της ορχήστρας της πάλαι ποτέ μεγάλης δισκογραφικής “Columbia”, ονόματι Γιάννη Ψωμιάδη- εγώ κατέληξα ζωγράφος. Ως εκ τούτου, το καθετί για εμένα είναι εικόνες και σπανίως μουσική.
