Άλλοι κάνουν τα πάντα για να γίνουν γονείς και κάποιοι πετάνε τα μωρά τους πνιγμένα… στα σκουπίδια…
Σε ένα αγγελούδι, αφαιρέθηκε όχι μόνο η ζωή, αλλά και η ευκαιρία να νιώσει το μητρικό χάδι, έστω και από μια `μαμά της καρδιάς`.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σε ότι αφορά εγκυμοσύνη, παιδιά, μητρότητα, είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη.
Ιδιαίτερα από τότε που ένιωσα μια νέα ζωούλα να μεγαλώνει μέσα μου- το γιο μου και τρία χρόνια αργότερα, την κόρη μου.
Μπορεί οι εγκυμοσύνες μου να ήρθαν γρήγορα και να ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις, η υπομονή μου, η αντοχή μου, η πίστη μου δοκιμάστηκαν όσο ποτέ άλλοτε.
Για να μην γεννηθεί πρόωρα το πρώτο μου μωρό, νοσηλεύτηκα παραμένοντας ακίνητη -για πολλές πολλές μέρες με μόνιμη παρέα μου έναν ορό στο δεξί μου χέρι-… Δεν έχασα ούτε λεπτό την πίστη μου πως το μωρό μου ήρθε για να γεννηθεί, για να το κρατήσω στην αγκαλιά μου, για να μεγαλώσει μαζί μου. Μπορεί να υπήρξαν στιγμές που λύγιζα από αγωνία και ψυχολογική εξάντληση, όμως για να έρθουν στον κόσμο τα παιδιά μου θα περνούσα τόσα κι άλλα τόσα… Θα έκανα τα πάντα…
Τα τελευταία 24ωρα, στο άκουσμα της είδησης για το βρεφάκι που πέταξαν οι γονείς του στα σκουπίδια -αφού το είχαν πνίξει- με βασανίζει και πάλι η “αδικία” … Εγώ κάποτε έδινα τη “μάχη” μου να φέρω ένα γερό μωρό στον κόσμο… Σαν κι εμένα, έχουν ταλαιπωρηθεί εκατομμύρια μανούλες…. Υπάρχουν και άλλες τόσες γυναίκες που δίνουν τη μάχη τους με την ψυχοφθόρα διαδικασία της εξωσωματικής και μπορεί να μην καταφέρουν ποτέ να κρατήσουν το μωρό τους στην αγκαλιά τους…
Όταν νοσηλευόμουν στο μαιευτήριο, έβλεπα γύρω μου σκηνές που δύσκολα θα φύγουν από το μυαλό μου. Γυναίκες που η διαδικασία της τεχνητής άμβλωσης ήταν για εκείνες ρουτίνα και “φυσικό επακόλουθο”… Στη μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών, βρέφη που κανένας δεν ενδιαφερόταν να τα δει τις ώρες του επισκεπτηρίου, γιατί πολύ απλά τα είχαν εγκαταλείψει λίγο μετά τη γέννα… Με την ψυχρή λογική, προσπαθούσα να καταλάβω πως δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες και πως οι παραπάνω πράξεις είναι για κάποιους μονόδρομος.
Ξέρω ότι για κάποιους λόγους, υπάρχουν γονείς που δεν μπορούν να μεγαλώσουν το μωρό τους… Τι κάνουν όμως τότε; Είναι δυνατόν να βρίσκουν λύση με την αφαίρεση της ζωής τoυ; Είναι δυνατόν να πνίγουν το σπλάχνο τους;
Είναι τόσες πολλές εκείνες οι γυναίκες που πασχίζουν να αποκτήσουν ένα μωρό, στο οποίο θα χάριζαν ολόκληρο τον κόσμο από τη λαχτάρα τους να νιώσουν τη χαρά της μητρότητας. Όπως σε αυτό το αγγελούδι που έφυγε πρόωρα… Που του αφαιρέθηκε όχι μόνο η ζωή, αλλά και η ευκαιρία να νιώσει το μητρικό χάδι, έστω και από μια “μαμά της καρδιάς”… Άλλωστε, η βιολογική του “μάνα” δεν άξιζε να έχει στην αγκαλιά της αυτό το “θείο” δώρο… Και κάπου εκεί παραμιλώ και με θλίψη λέω :”Γιατί Θεέ μου;”
