Μάγδα Βαρούχα: «Η νέα Μάγδα με κάνει πολύ ευτυχισμένη»
Η Μάγδα Βαρούχα δεν σταματά να τρέχει, είτε είναι στις σκηνές είτε στις πίστες της Formula 1.
Τη Μάγδα Βαρούχα τη συνάντησα (συνάντησα δεν λέμε πια ακόμα κι αν είναι ψηφιακά;) όταν είχε μόλις επιστρέψει από την περιοδεία της και έκανε μια στάση για να ανασάνει στο πατρικό της σπίτι στο Καπανδρίτι. Συνδεθήκαμε ενώ βρισκόταν στο παιδικό της δωμάτιο, σε μια από τις σπάνιες φορές που σταμάταει να κινείται και να ψάχνεται, για να μιλήσουμε για τη συναυλία που ετοιμάζει με τον Χρήστο Αδαμόπουλο στις 5 Ιουνίου και η οποία θα σηματοδοτήσει το επίσημο βάπτισμα του πυρός στις μεγάλες σκηνές, σαν της Τεχνόπολης.
Έχω την αίσθηση ότι είσαι άνθρωπος που τρέχει και δεν σταματάει, ισχύει αυτό;
Η αλήθεια είναι αυτή. Αλλά μου αρέσει! Πώς αλλιώς θα εξελίξεις τα πράγματα που κάνεις στη ζωή σου;
Η συναυλία που ετοιμάζεις για την Τεχνόπολη είναι συνέχεια των παραστάσεων που κάνεις ήδη ή κάτι καινούργιο;
Με τον Χρήστο Αδαμόπουλο παίζουμε ήδη δύο χρόνια, και επί της ουσίας η Τεχνόπολη θα είναι το peak αυτών των συναυλιών. Πήγε πάρα πολύ καλά ειδικά αυτό το χειμώνα που μεγαλώσαμε το project από άποψη παραγωγής, ενορχηστρώσεων και διασκευών. Μας έχει φέρει πολύ όμορφη ενέργεια και για τα δεδομένα μας αρκετή επιτυχία. Οπότε είπαμε να πάμε το καλοκαίρι στην Τεχνόπολη και ήταν λίγο risky, γιατί η Τεχνόπολη είναι μεγάλος χώρος, εμβληματικός που φιλοξενεί σπουδαίους καλλιτέχνες. Αλλά αν δεν ρισκάρεις σε αυτή τη ζωή, και ειδικά όταν πάνε καλά τα πράγματα, πότε θα το κάνεις;
Φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή είναι και η ώρα ένα project πια να μεγαλώσει, να πάει στην επόμενη φάση του.
Ναι και έχουμε και πολύ καλή ομάδα. Οπότε και το γραφείο παραγωγής μας, οι άνθρωποι που κάνουν επικοινωνία, οι μουσικοί, ο μαέστρος μας και εγώ με τον Χρήστο έχουμε πάρα πολύ ωραία σχέση. Για μένα επισφραγίζει ότι έχει δέσει το γλυκό και πάμε να κάνουμε κάτι λίγο πιο μεγάλο.
Είσαι ακομπλεξάριστη όπως λέει ο τίτλος της παράστασης;
Τον τίτλο ψάχναμε αρκετά για να τον βρούμε. Είχαμε πάρει το project από τον Δημήτρη Μπασδάνη που έχει κάνει τις παραγωγές και τις ενορχηστρώσεις και ψάχναμε πώς θα το ονομάσουμε και λέω, «παιδιά, ακομπλεξάριστοι!». Στην αρχή έφαγα λίγο «μπούλινγκ», αλλά τη δεύτερη μέρα καταλάβαμε ότι αυτό είναι. Ως άνθρωπος θέλω να πιστεύω ότι είμαι ακομπλεξάριστη, τόσο όσον αφορά τη μουσική όσο και τη ζωή. Γενικότερα στη ζωή μου αρέσει να μην βάζω ταμπέλες σε τίποτα. Το σημαντικό είναι να ζεις ελεύθερος, χωρίς φυσικά να προκαλείς ζημιά σε άλλους ανθρώπους. Και να απολαμβάνεις τη ζωή σου με τα θέλω σου, με τις επιλογές σου. Στη μουσική, αυτό ήταν πιο δύσκολο πριν τον Covid. Στο παρελθόν με είχε παιδεύσει γιατί έχω επιρροές από διάφορες μουσικές, πράγματα που δεν μπορούσα να βγάλω ούτε στο λαϊκό ούτε στο έντεχνο. Πλέον ευτυχώς όλα αυτά έχουν κάπως φύγει από το πλαίσιο της ταμπέλας. Πρόσφατα μάλιστα είχα μια συζήτηση με τον Θανάση Βούτσα, ένα συνάδελφο πάρα πολύ καλό τραγουδιστή και μου είπε για τα κομμάτια που ετοιμάζω «αυτό είσαι εσύ». Δηλαδή πλέον έχω φτιάξει την ταυτότητα και τον ήχο μου. Του έβαλα δύο τελείως διαφορετικά τραγούδια, ένα rap και ένα πιο pop, αλλά είχαν κάτι κοινό το οποίο θύμιζε εμένα. Επιτέλους κατάφερα κάτι που είναι πάρα πολύ δύσκολο, ειδικά όταν γράφεις κιόλας. Να ακούσεις κάτι και να πεις ότι είναι Μάγδα.
Υποθέτω το ένα τραγούδι που ανέφερες ήταν η «Ντερμπεντέρισσα», όπου συνεργάζεσαι με την AEON;
Σωστά! Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη για αυτή τη συνεργασία γιατί η Κωνσταντίνα είναι εξαιρετική καλλιτέχνης εκτός του ότι είναι πάρα πολύ καλό παιδί και εγώ ήμουν φαν της. Είναι φανταστική οπότε πιστεύω θα πάει καλά το τραγούδι. Μου αρέσει πάρα πολύ και αυτό πιστεύω είναι το πιο σημαντικό, να σ’ αρέσουν αυτά που κάνεις.
Πριν από ένα μήνα κυκλοφόρησες και το Σχεδόν «Ερωτευτήκαμε» με την Παυλίνα Βουλγαράκη.
Επίσης ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι και η Παυλίνα είναι ένα παιδί που έχουμε κάνει παρέα. Είμαστε στην ίδια φάση, στην ίδια ηλικία. Έχουμε περάσει καλά και κακά μαζί και ενώ είχαμε απομακρυνθεί μας έφερε κοντά το τραγούδι και κάτι άλλες διασκευές που κάναμε από τα Χριστούγεννα. Στο συγκεκριμένο τραγούδι η Παυλίνα έχει γράψει τη μουσική και μαζί τον στίχο, και μου είπε ότι το έγραψε πάνω μου.
Εσύ για ποιον καλλιτέχνη θα ήθελες να γράψεις μουσική;
Θα ήθελα να γράψω για τον Χρήστο τον Αδαμόπουλο που παίζουμε παρέα, αν και έχουμε ένα τραγούδι μαζί, που το είχα γράψει πριν τον γνωρίσω. Θα ήθελα επίσης να γράψω για την Μαριάννα Κατσιμίχα, αλλά θα της έδινα κάτι τελείως διαφορετικό. Έχω δώσει πιο παλιά τραγούδια μου αλλά θα μου άρεσε πάρα πολύ να το ξανακάνω, γιατί είμαι στη φάση που γράφω λίγο πιο ορχηστρικά και θα ήθελα να κουμπώσω σε διάφορες φωνές. Έιναι μία πρόκληση.
Παράλληλα ετοιμάζεις και έναν καινούργιο δίσκο;
Σωστά, θέλω να πιστεύω πως θα βγει στις αρχές του Σεπτέμβρη. Έχω χρόνια να βγάλω ολοκληρωμένο δίσκο, ωστόσο όλο αυτό το διάστημα βγάζω singles τα οποία θα συγκεντρωθούν μαζί με κάποια ακόμη που δεν έχουν προλάβει να κυκλοφορήσουν.
Έχει περάσει πολύς καιρός από το πρώτο σου δίσκο. Περίμενες να είσαι έτοιμη για τον επόμενο ή προτιμάς τα live;
Δεν νομίζω ότι έχει να κάνει μ’ αυτό. Καταρχάς δεν κατάλαβα πώς πέρασαν τα χρόνια και δεν βοήθησε το ότι ο Covid έπεσε όταν ως γενιά ήμασταν στο peak μας και περάσαμε τόσα χρόνια που απλά επιβιώναμε. Προσπαθούσες να έχεις έμπνευση και να είσαι μέσα στα πράγματα, αλλά δεν γινόταν γιατί η προτεραιότητα όλων ήταν να επιβιώσουμε. Ωστόσο δούλευα και ένα πρότζεκτ το οποίο έχει παγώσει εδώ και κάποια χρόνια και ήταν ένας δίσκος λίγο πιο λαϊκός με ανέκδοτες μελωδίες ενός πολύ μεγάλου συνθέτη που έχει φύγει από τη ζωή. Κόλλησε για γραφειοκρατικούς λόγους αλλά μπορεί να το ξαναπιάσω κάποια στιγμή. Επίσης, για να είμαι ειλικρινής, πέρασα και μια φάση ζωής που αναθεώρησα πολλά πράγματα και έτσι κιόλας άλλαξα και λίγο το ύφος μου από πιο σκοτεινό που ήταν όταν ξεκίνησα. Τα τρία τελευταία χρόνια, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο και project με το project ανακαλύπτω και εμένα σε τελείως διαφορετική βάση και βάθος, και αυτό είναι το ευτυχές που συμβαίνει με την ομάδα που έχουμε φτιάξει τώρα. Έχει βγει μια πιο φωτεινή πλευρά μου και θεωρώ ότι τα πράγματα που έχω περάσει στη ζωή μου και ψυχοθεραπείες που έχω κάνει έχουν συντελέσει στο να είμαι ένας τελείως άλλος άνθρωπος και αυτό βγαίνει από μέσα και πάει προς τα έξω. Είναι ένα rebranding το οποίο δεν ήξερα ότι το ήθελα τόσο πολύ και βγαίνει προς τα έξω. Με κάνει πολύ ευτυχισμένη η καινούργια Μάγδα!
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Άρα είναι και η κατάλληλη στιγμή να βγει ο δίσκος!
Ναι και είναι πολύ αντιπροσωπευτικός, όπως ήταν και τότε. Τώρα είμαι μια άλλη Μάγδα!
Νομίζω τα τελευταία χρόνια αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι δεν χρειάζεται κάποιος να ειναι «καταραμένος καλλιτέχνης» για να δημιουργήσει.
Όντως, μπορεί κάποιος να δημιουργήσει συγκλονιστική τέχνη με το να είναι απλά ο εαυτός του, με το να δουλεύει με τον εαυτό του ή να είναι ευτυχισμένος με οτιδήποτε. Η αλήθεια είναι ότι όταν περνάς ζόρια -ανάλογα βέβαια και τα ζόρια – είσαι πιο δημιουργικός, γιατί θα κάτσεις στο χαρτί και με μια πρόταση θα σου βγει όλος ο πόνος. Όμως όταν δουλεύεις με τον εαυτό σου και ανακαλύπτεις εσένα τους γύρω σου, τα βιώματά σου, τη φύση μπορείς να αναλύσεις πολύ περισσότερο, να εμπνευστείς και να γράψεις τελείως διαφορετικά. Και το να είσαι στενοχωρημένος δίνει έμπνευαση, οκ· κι εγώ τραγούδια όπως το «Μυρίζει βροχή» τα έγραψα όταν ήμουν στενοχωρημένη και φαίνεται, αλλά ήταν και μια στιγμή τρομερής έμπνευσης για μένα. Ήμουν εδώ στο Καπανδρίτι, Σεπτέμβρη και είχαν αρχίσει τα πρωτοβρόχια οπότε μύριζε το χώμα βροχή και αυτό το φυσικό φαινόμενο το ένιωσα ίδιο με το συναισθηματικό φαινόμενο της καταιγίδας. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το να γράφεις όταν είσαι καλά με τον εαυτό σου είναι άλλο πράγμα!
Έχεις ακούσει τελευταία κάποιον καλλιτέχνη που ξεχώρισες;
Σίγουρα η Κατσιμίχα είναι μια τρομερή φωνή. Επίσης μια πολύ αγαπημένη μου είναι η Σεμέλη Παπαβασιλείου, επίσης μια συγκλονιστική φωνή. Η αλήθεια είναι ότι αυτό που μου αρέσει πλέον είναι πόσο μπορούν εύκολα οι φωνές να γίνουν ένα. Για παράδειγμα το πρότζεκτ που κάνει ο Χρήστος με τον καναπέ, με το οποίο ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Δεν το είχαμε αυτό, αλλά με τη βοήθεια των social βλέπω πόσο ωραίες φωνές υπάρχουν και δεν έχουν φτάσει στα αυτιά μας γιατί δεν υπάρχει η ευκαιρία από άποψη ραδιοφώνων που είχαμε παλιότερα. Είναι πολύ ωραία η εποχή που ζούμε νομίζω. Μας έχει φέρει κοντά.
Είμαστε πολύ πιο ανοιχτοί πλέον νομίζω.
Ναι! Ήμουν πριν κάποια χρόνια σε ένα αφιέρωμα στο Χρήστο Θηβαίο, με τον οποίο έχουμε κάνει και ένα τραγούδι μαζί, το «Δεν θα γεράσουμε μαζί» που είναι στον πρώτο δίσκο. Ήταν μεγάλη μου τιμή. Ήμασταν, λοιπόν, σε μια εκπομπή και είχε πει ο Μίλτος Πασχαλίδης ότι για αυτό το καλό που έχει η γενιά τους είναι ότι πήγαινε ο Πασχαλίδης στο σπίτι του Χρήστου Θηβαίου, γράφανε μαζί τραγούδια, άκουγε ένα στο τραγούδι του άλλου, οπότε ήταν μια παρέα. Εμείς το χάσαμε αυτό για λίγο και τώρα ξανάρχεται.
Βλέπουμε και πάλι κοινές συναυλίες, που είχαμε να δούμε πολλά χρόνια.
Αυτό ακριβώς! Αλλά νομίζω όλη τη δεκαετία, από το 10 μέχρι το 20, αυτό είχε εκλείψει σε μεγάλο βαθμο. Δεν ήμασταν παρέες και δυσκόλεψε και όλη η κατάσταση στη μουσική και γενικά στην αγορά εργασίας. Γιατί όλα ήρθαν με το που η δική μου γενιά βγήκε στην αγορά εργασίας. Γι’ αυτό χαίρομαι πάρα πολύ που έχει αλλάξει αυτό. Γιατί είναι πολύ κρίμα να μην συναντιόμαστε οι άνθρωποι που κάνουμε μουσική, ή γενικότερα οι άνθρωποι. Να φοβόμαστε να επικοινωνήσουμε μια ιδέα. Οπότε τώρα που ανοίγει ξανά το κομμάτι της ομάδας, νομίζω ότι έρχονται πολύ όμορφες εποχές και πολύ ωραίες συνεργασίες.
Όπως; Έχεις κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σου;
Είναι δύο project που θα ήθελα να κάνω. Το ένα προσπαθούμε να το στήσουμε με δύο φίλος μου και έχει και ένα συνεντεύξιακο κομμάτι, έχει μέσα χιούμορ και μουσική. Το άλλο έχει να κάνει με κάποιες διασκευές, πάλι ακομπλεξάριστες, που το στήνω τώρα με τον Δημήτρη Βασδάνη, τον συνεργάτη μου, στο οποίο θέλουμε λίγο να πρωτοτυπήσουμε όσο μπορούμε στο πώς αλλάζω τελείως ένα τραγούδι. Το καλό είναι ότι υπάρχουν ιδέες, υπάρχει πολύ όρεξη και πολλή θέληση. Θεωρώ πως ό,τι κάνεις αξίζει να του αφιερώσεις τον χρόνο, την αφοσίωση. Δηλαδή να το φροντίσεις, όχι απλά να το ξεπετάξεις. Είμαι λίγο τελειομανής.
Υπάρχει κάτι που δεν ξέρουμε για σένα;
Έχω θέμα με τη Formula 1. Βλέπω χρόνια, βλέπω από παιδί και μου άρεσε πάντα η οδήγηση, μου άρεσε να τρέχω. Ξεκίνησα, επειδή έχει την πίστα εδώ στις Αφίδνες, να μαθαίνω από εκεί. Και μετά μέσα από τη μουσική έκανα μια επαφή με τον Ant1, με τους δημοσιογράφους εκεί που τρέχουν χρόνια το κομμάτι της Formula 1. Ήθελα να πάω και στον Μπαχρέiν, που είχε ένα grand prix, αλλά ακυρώθηκε λόγω πολέμου. Και έτσι ξεκίνησα σε μια ομάδα, εδώ και ένα μισό χρόνο περίπου. Eπειδή η δασκάλα μου είναι γυναίκα, προσπαθούμε λίγο να στήσουμε και εκεί ένα πρότζεκτ, με το οποίο να προβάλλουμε την αγωνιστική οδήγηση και στις γυναίκες, γιατί επειδή και αυτό ακόμα είναι ένα στερεότυπο. Οπότε προσπαθούμε να φέρουμε γυναίκες στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, έστω να δουν αν τους αρέσει. Εγώ όταν ξεκίνησα μικρή, δεν είχα καταλάβει ότι μ’ αρέσει τόσο πολύ ως χόμπι και ότι θα μπορούσα να το κάνω κάτι παραπάνω.
