Στέλιος Τσουκιάς: «Όλοι πια είμαστε content creators, γιατί αυτό τρεντάρει»

Το πρωί data analyst, μετά το 9-5 indie τραγουδοποιός ή μήπως όλα αυτά παράλληλα; Ο Στέλιος Τσουκιάς ετοιμάζεται για το live του στο «Ίλιον Plus», την Πέμπτη 21 Μαΐου, όπου θα εγκαινιάσει το ολοκληρωμένο ντεμπούτο του «Στη Δύση» αλλά και μερικές νέες ιδέες. Πριν απ’ όλα αυτά, όμως, ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

Τι θα δούμε στο live σου;

Είναι η πρώτη φορά που θα παίξω στην Αθήνα μόνο δικά μου τραγούδια, θα είναι ένα πρόγραμμα Τσουκιάς start-to-end, από την παλιά μου δισκογραφία και την παρουσίαση του δίσκου που έχουμε τώρα. Επίσης η σύνθεση της μπάντας έχει αλλάξει. Έχει έρθει έναν καινούριο πρόσωπο, ο Πάνος Γκίνης, που είναι ουσιαστικά ο ιδρυτικός μέλος των Θραξ Πανξ. Οπότε έχει φέρει και εκείνος έναν ήχο πιο κοντά στον πρόσφατο δίσκο. Οπότε ετοιμάζω ένα live που θα είναι rock, θα έχει ένταση και θα πω όλες τις ιστορίες από τα τραγούδια μου.

Τώρα που έφτασε η μεγάλη μέρα νιώθεις αγχωμένος;

Πάντα υπάρχει άγχος, αλλά [ροσπαθώ να το κάνω στην άκρη και να θυμάμαι γιατί το κάνω όλο αυτό. Γιατί θέλει αρκετό τρέξιμο και το μανατζάρω μόνος μου. Δεν υπάρχει κάποια δισκογραφική, είμαι ένας indie καλλιτέχνης. Οπότε υπάρχει πολλή πίεση και προσπαθώ να σκεφτώ για ποιο λόγο το κάνω: Για να ευχαριστηθώ τη μουσική, το μοίρασμα με τον κόσμο.

Μιλάς συχνά για τη συνύπαρξη, οπότε αναρωτιέμαι αν αυτό είναι απότοκο του καιρού που έμεινες στο εξωτερικό ή μια ανάγκη που την είχες πάντα στο επίκεντρο.

Νομίζω το είχα πάντα. Ρωτούσα τον εαυτό μου «γιατί θέλεις να παίζεις μουσική σε άλλους;». Και αυτό που απαντάω αυτή τη φορά, είναι ότι θέλω να μοιράζομαι με τους άλλους αυτά τα συναισθήματα. Ας πούμε, αν πάρω μια κιθάρα σε μια παρέα και να παίξω, είναι σαν να θέλω να μοιράσω αυτό που αισθάνομαι για το κομμάτι που έχω στο μυαλό μου και στα χέρια μου με τους ανθρώπους που έχω απέναντι.

Τότε νιώθεις ότι αλλάζει η αίσθησή του, ότι μαλακώνει ή δυναμώνει;

Στο μοίρασμα αυτό, επειδή υπάρχει και αλληλεπίδραση, νιώθεις ότι γίνεσαι ένα με τους άλλους. Οπότε νιώθεις ότι κατανοείσαι, εσύ και το συναίσθημά σου. Και νομίζω αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα. Να κατανοεί ο άλλος τα συναισθήματά μας. Αυτό το πετυχαίνεις με τη μουσική και γενικά με τις τέχνες. Άμα κάποιος νιώσει κάτι με ένα τραγούδι που έχεις γράψει, είναι σαν να σε κατανοεί.

Νομίζω ότι αυτό αναζητάμε όλο και περισσότερο και από τους ανθρώπους γύρω μας. Και δεν ξέρω κατά πόσο το βρίσκουμε.

Αυτό ακριβώς είναι η μουσική, ένα εργαλείο που είμαι τυχερός που το έχω και μπορώ και εκφράζομαι.

Τώρα που κυκλοφόρησες τον πρώτο σου δίσκο, νιώθεις ότι έκλεισες ένα κεφάλαιο το οποίο ολοκληρώθηκε με αυτή την κυκλοφορία ή ότι τώρα βλέπουμε τον Στέλιο όπως θα έπρεπε να είναι;

Είναι το πρώτο φουλ άλμπουμ μου, αλλά έχω κυκλοφορήσει και άλλα πράγματα παλαιότερα. Πιστεύω ότι κάθε κυκλοφορία αντικατοπτρίζει τον τρόπο που έχεις αλλάξει και το πώς είσαι τώρα. Σε έναν χρόνο μπορεί αυτό να αλλάξει και να θέλω να εκφραστώ με λίγο διαφορετικό τρόπο, αλλά και πάλι τότε θα θέλω να βλέπει ο κόσμος αυτό που είμαι εκείνη την περιόδο. Είναι φωτογραφίες αυτά.

Αν έπρεπε να διαλέξεις να ακούς μόνο ένα μουσικό είδος από εδώ και πέρα, τι θα διάλεγες;

Δεν μπορώ να διαλέξω. Δεν νιώθω, δηλαδή, ότι είμαι ένας αμιγώς ροκ καλλιτέχνης, παρότι χρησιμοποιώ πολλά ροκ στοιχεία. Και τι σημαίνει καν ροκ καλλιτέχνης; Σημαίνει μια εποχή. Δεν έχουν τελειώσει κάπως αυτά; Μου αρέσει να χρησιμοποιώ μουσικές επιρροές από διάφορα ήδη και να φτιάχνω το δικό μου κράμα. Και κάθε φορά μου αρέσει να κάνω κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω αν είναι αντι-μάρκετινγκ αυτό, αλλά αυτός είμαι!

Μίλησε μου λίγο για το «Στη Δύση». Ποια ήταν η διαδικασία της δημιουργίας του;

Αρχικά, εγώ γράφω στίχους σχεδόν σε καθημερινή βάση. Μπορεί να ακούσω κάτι ή να αισθανθώ κάτι. Από στίχους που έγραψε πριν από 5-6 χρόνια, στη διάρκεια της καραντίνας Έχω γράψει τα περισσότερα στοιχάκια από αυτά που μελοποιήθηκαν στο δίσκο αυτό από τη Λαμπρυνή Γρηγοριάδου. Αυτοί οι στοίχοι έχουν περισσότερο την ανάγκη της ελευθερίας μέσα από μια κατάσταση εγγλωβισμού. Κατάλαβα εκ των υστέρων ότι δεν ήταν μόνο πρακτικό το θέμα, επειδή δεν μπορούσα να βγω έξω, αλλά το αισθανόμουν και πνευματικά. Οπότε η ιστορία του δίσκου περιγράφει τη διαδρομή μεταξύ του εγγλωβισμού και της ελευθερίας, που είναι ένα παιχνίδι, ένα εναλλασόμενο ρεύμα. Οπότε αυτό είναι το story των στίχων που έχουν γραφτεί από μένα, πλην από δύο τραγούδια που έχει γράψει ο Νάσος Αρώνης και θεώρησα ότι κουμπώνουν πάρα πολύ ωραία με το σύνολο του υλικού (Το τραγούδι της αγάπης, Λιμάνι). Τώρα, γιατί από το 2020 βγήκαν σήμερα, είναι γιατί δεν είχα βρει τον τρόπο να ξεκλειδώσω αυτά τα στιχάκια και να τα μελλοποιήσω. Και ήρθε μέσα από τη συνεργασία που είχαμε με την Λαμπρίνη Η Λαμπρίνη είναι πολλά χρόνια, μέλος των 100οC, της μπάντας του Γιάννη Αγγελάκα. Σε ένα τουρ οι δυο μας με κιθάρες γυρίσαμ διάφορες πόλεις στην Ελλάδα και κάναμε αρκετές κουβέντες στη διαδρομή. Κάποια στιγμή μου είπε ότι της αρέσει πολύ να μελλοποιεί, παρότι είναι κι εκείνη στιχουργός, σε αγγλόφωνο στίχο βέβαια. Της είπα ότι έχω κάποιους ελληνικούς στίχους που δεν μπορώ να τους προσεγγίσω και κάπως έτσι έδεσε το πράγμα. Μου έστειλε το πρώτο demo, ήταν το «Δέλτα», το πρώτο κομμάτι του δίσκου, και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Πολύ όμορφο το πώς ξεκίνησε η συνεργασία σας. Φαντάζομαι ότι είναι δύσκολο να εμπιστευτείς κάτι που έχεις προσπαθήσει να μελλοποιήσεις.

Ναι, ήταν πάρα πολύ δύσκολο γιατί έκανα πολύ καιρό μουσική μόνος μου. Τα τραγούδια τα νιώθεις σαν παιδιά σου, οπότε ήταν σαν να τα διαπαιδαγωγεί κάποιος άλλος για λίγο. Όμως απ’ την άλλη μου άνοιξε μια πόρτα στον εγκέφαλο, ότι δεν μπορούμε όλα τα πράγματα να τα κάνουμε μόνοι μας. Και να που όταν άκουσα το πρώτο demo αισθάνθηκα πράγματα τα οποία δεν αισθανόμουν σαν αν είχα μελοποιήσει εγώ τη μουσική.

Το νιώθεις γενικά ότι πρέπει να κάνεις τα πράγματα μόνος σου για να γίνουν σωστά;

Το είχα, αλλά όχι πια. Τώρα πιστεύω ότι είμαι πολύ ανοιχτός με τους άλλους ανθρώπους.

Υπάρχουν τραγούδια στο δίσκο, τα οποία άλλαξαν υφή ή σημασία σε σχέση με το όπως τα πρωτο-έγραψες;

Όταν προσπαθήσα να βάλω μουσική στο «Μη λυπάσαι», ήταν πολύ σκοτεινό, σαν να το μεταβόλλησα διαφορετικά. Όταν άκουσα το demo της Λαμπρινής μετά από χρόνια, σαν να ξαναγεννήθηκε μέσα μου και να έβλεπα τους στίχους με διαφορετικό μάτι, ενώ ήξερα με ποιο σκοπό τους είχα γράψει. Έχουμε να ανακαλύψουμε πολλά πράγματα τα οποία δεν τα έχουμε σκεφτεί.

Όπως το περιγράφεις ακούγεται σαν μία μορφή «ψυχοθεραπείας».

Γενικότερα η μουσική, οι τέχνες και η δημιουργία είναι μέρος ψυχοθεραπείας. Σκέψουόταν μαγειρεύεις επειδή δεν μπορείς να έχεις τα μάτια σου τα χέρια σου κάπου αλλού, φεύγει το μυαλό εκείνη την ώρα ψυχοθεραπεύεσαι κατά κάποιο τρόπο γιατί βοηθάει αυτό να κατανοείς. Το ίδιο γίνεται και στη δημιουργία. Όταν γράφεις στίχους είναι σαν να βλέπεις μέσα απ’ τον καθρέφτη σου και ο καθρέφτης δεν είναι πάντα ωραίος. Τότε πρέπει να αρχίσεις και να επεξεργάζεσαι τα πράγματα περαιτέρω και ανακουφίζεσαι.

Σε δυσκολεύει καθόλου η έκθεση στα social media;

Εξαρτάται τον τρόπο. Η φάση έχει αλλάξει, όλοι είμαστε content creators γιατί αυτό τρεντάρει τώρα και έχουμε ξεχάσει τι κάνουμε γιατί πρέπει να φτιάξουμε content για να ταϊσουμε έναν αλγόριθμο. Μου φαίνεται πολύ δυστοπικό. Για να σου πω την αλήθεια πιστεύω ότι κάποια στιγμή το τρεντ θα είναι να μην χρησιμοποιείς social. Θα είναι οι αντιστασιακοί.

Νιώθεις καμιά φορά σαν να κάνεις διπλή ζωή, σε σχέση με την καθημερινή σου δουλειά;

Πλέον όχι, αλλά για οκτώ χρόνια απ’ τη ζωή μου ένιωθα ότι το δίπολο μέσα μου ήταν η φιλοσοφία και οι τέχνες απέναντι από τη λογική, τα μαθηματικά και τη θετική επιστήμη. Όταν κατάλαβα ότι και τα δύο, η επιστήμη και η τέχνη, προσπαθούν να εξηγήσουν τον κόσμο απλά με διαφορετικά εργαλεία ανακουφίστηκα.

Είπες ότι το ένιωθες για 8 χρόνια Τι έγινε και άλλαξε ο τρόπος σκέψης σου;

Εντάξει σιγοέβραζε μέσα μου όλο αυτό. Και ήρθε ένα βιβλίο σαν πρώτο ερέθισμα, που λέγεται «Όταν παύουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο», του Μπενχαμίν Λαμπατούτ, ο οποίος ουσιαστικά μέσα από ένα φιλοσοφικό πρίσμα εξήγησε πάνω κάτω από πού πορεύθηκε ο Αϊστάιν για να μπορέσει να αποδείξει τη θεωρία της σχετικότητας. Ήταν κάτι φιλοσοφικό με κάτι άκρως επιστημονικό και άρχισα να λέω  «κοίτα να δεις, υπάρχει γέφυρα εδώ».

Πρέπει να είναι πολύ απελευθερωτικό.

Πάρα πολύ, γι’αυτό και ήρθε και η ώρα να κυκλοφορήσει και ο δίσκος όπου κι αυτός έχει να κάνει με έναν εγκλωβισμό και μια ελευθερία Κατάλαβα ότι όλα ασυνείδητα σχετίζονται με το ίδιο πράγμα, απλά δεν έχουμε το χώρο και το χρόνο να κάτσουμε να πάρουμε μια ανάσα, να τα βάλουμε κάτω και να τα τακτοποιήσουμε. Λες κι εγώ είμαι ένας τακτοποιημένος άνθρωπος (γέλια). Υπάρχουν στιγμές διαύγειας!