ΥΠΟ/ΤΑΣΕΙΣ: Vinyl, μαξιμαλισμός και μπιχλιμπίδια
Τo Vinyl βρίσκει ομορφιά στο ευτελές συνδυάζοντάς το με πολυτελή κομμάτια σε ένα απρόσμενο, queer και αυθεντικό styling.
Δημιουργικές φωνές, μικρές κοινότητες, ήχοι, εικόνες, εμπειρίες. Οι ΥΠΟ/ΤΑΣΕΙΣ χαρτογραφούν την υπόγεια και ανερχόμενη καλλιτεχνική σκηνή.
A. ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Με λένε Vinyl (@vinyl_face). Ασχολούμαι με το Styling και το Art Direction. Ζω στην αγαπημένη πλατεία Βικτωριας. Γεννήθηκα το 1998 στην Αθήνα. Είμαι Ζυγός με ωροσκόπο και Σελήνη στον Σκορπιό (άουτς). Όσο μεγαλώνω ανακαλύπτω ότι είμαι περισσότερο του έξω αλλά δεν λέω όχι για χαλαρό άραγμα μέσα. Αναλόγως το mood. Αν η ζωή μου αυτήν την περίοδο είχε κάποιο soundtrack θα ήταν το «Spring is coming with a strawberry in the mouth» από Caroline Polachek.
Β. OFF THE RECORD
Ξεκίνησα να ασχολούμαι με το styling επειδή ήταν ένας τρόπος να μεταμορφώνω τις φίλες μου.
Όταν νιώθω χαρά μου αρέσει να κάνω lip sync όπου κι αν περπατώ και σταθώ. Ζω ένα κλιπ μόνο μου.
Η αγαπημένη μου βόλτα στην πόλη είναι συνήθως στην Κολοκοτρώνη και γενικότερα στο κέντρο αναζητώντας κουλά μαγαζάκια με αξεσουάρ και καλσόν. Είναι ένα quest.
Γ. H ΤΕΧΝΗ
Περίγραψε τη δουλειά σου σαν να σαν να μιλάς σε κάποιον που δεν ξέρει τίποτα για αυτή.
Τα τελευταία 4 χρόνια ασχολούμαι αποκλειστικά με το styling σε editorials, καμπάνιες και ιδιαίτερα στον τομέα της μουσικής σκηνής που συνεργάζομαι με καλλιτέχνες και δισκογραφικές για videoclips, συναυλίες και performances.
Όταν με προσεγγίζει ένας πελάτης, προγραμματίζω ένα αναγνωριστικό meeting όπου μου επικοινωνεί τις ανάγκες του, το όραμα που έχει για το εκάστοτε πρότζεκτ και τέλος συζητάμε για το budget και τα deadlines. Αν είμαστε σύμφωνοι, προχωράω στην δημιουργία moodboards, σκετς, φτιάχνω μια λίστα με τα διαθεσιμα brands (εσωτερικού ή εξωτερικού) και ξανασυζητάμε για να δούμε που βρισκόμαστε. Έπειτα παίρνω τα απαραίτητα ρούχα, κοσμήματα, αξεσουάρ απο τους σχεδιαστές και κάνουμε κάποια fittings για να βεβαιωθούμε πως αισθάνεται με τα μεγέθη και τη συνολική αίσθηση των ρούχων. Την ημέρα της φωτογράφισης, της συναυλίας ή του clip, βεβαιώνω ότι όλα είναι καθαρά, σιδερωμένα και στην θέση τους. Φέρνω την Polaroid μου γιατί κρατάω αρχείο από τα πρότζεκτς μου και όταν ολοκληρώνεται η δουλειά, γίνεται η πληρωμή και η επιστροφή των ρούχων όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Κάνοντας αυτή την δουλειά είναι η μόνη φορά που αισθάνομαι σαν μητέρα, αφού δεν αποζητώ να κάνω παιδιά και οικογένεια.
Μίλα μου για την αισθητική (σου).
Η αισθητική μου χαρακτηρίζεται από ετερόκλιτα στοιχεία που παντρεύω. Το καλαίσθητο με το κιτς, το ακριβο με το ευτελές, κλπ. Το μαξιμαλ είναι αδυναμία μου, στους συνδυασμούς, στα χρώματα, στα πριντς, αν και έχω μάθει να αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει αρκετή δύναμη και περισσότερη πειθαρχία στον μινιμαλισμό, έναν χώρο που σιγά σιγά εξερευνώ. Η αισθητική του ιαπωνικού στυλ Harajuku, η θεατρικότητα των New Romantics, το πληθωρικό και λαμπερό Glam Rock και το Punk είναι σταθμοί στην μόδα που αγαπώ και καταλαβαίνω. Επίσης πολλές φορές η δουλειά μου χαρακτηρίζεται από παιδικότητα μέσα από πολύχρωμα μπιμπελό δαχτυλίδια, πολλαπλά chunky βραχιόλια και oversized κολιέ και charms.
Πώς εμπνέεσαι;
Από τον κινηματογράφο εμπνέομαι από τα φιλμ της Σοφία Κόπολα, το Picnic at Hanging Rock του Πίτερ Βάις, το The Grey Gardens από τους αδελφούς Μέιζελς και τα έργα του Τζον Γουότερς. Από την καθημερινότητα παρατηρώ πώς είναι ντυμένοι οι άνθρωποι και πώς συμπεριφέρονται στον δημόσιο χώρο. Η Αθήνα δεν χαρακτηρίζεται από στυλιζαρισμένα ντυσίματα αλλά από αυθορμητισμό, αφέλεια και ετερόκλητα ντυσίματα. Υπάρχει κάτι αυθεντικό που συνήθως επικρίνεται και δεν είναι κατανοητό στην μάζα. Ακόμα και το κουδούνισμα από βαριά κοσμήματα, τα έντονα φτηνά αρώματα και το overline eyeliner είναι στοιχεία που με γοητεύουν. Επίσης οι μεγάλες βαριές βλεφαρίδες που βλέπω σε έφηβα κορίτσια. Είναι ξεκάθαρα Drag!
Ζεις από τη δουλειά σου; Το ταΐζεις ή σε ταΐζει;
Είναι ένα επάγγελμα που αν δεν το ταΐζεις, δεν μπορεί να σε ταΐσει μακροπρόθεσμα. Κάνεις κάποιες θυσίες για να επενδύσεις σε πρότζεκτς και συνεργασίες ώστε να αναπτύξεις το πορτφόλιό σου. Σε έναν ιδανικό κόσμο θα ήταν δίκαιο και υπέροχο ο ελεύθερος επαγγελματίας να έχει τις απολαβές που δικαιούται, αλλά είμαστε ακόμα πίσω και σε αυτό τον τομέα. Εννοείται πως κάνω και commercial δουλειές για να μπορώ να συντηρούμαι.
Πώς θα ήταν για σένα μια ιδανική συνεργασία;
Μια ιδανική συνεργασία είναι όταν το όραμα του πελάτη/ ταλέντου συμπίπτει με την αισθητική μου, όταν υπάρχει εμπιστοσύνη και από τις δυο πλευρές. Το πιο σημαντικό να υπάρχει ένα budget από πίσω για να μην περιοριστεί η ποιότητα του πρότζεκτ.
Τι κάνει ξεχωριστή τη ματιά σου;
Μου αρέσει πολύ να παρατηρώ την ομορφιά σε περιθωριοποιημένα μέρη, σε ευτελή και λαμπερά πράγματα.
Ποιο είναι το αναγκαίο κακό της δουλειάς σου και πώς το ξεπερνάς;
Οι επιστροφές, η προσοχή και διατήρηση των ρούχων. Λύση δεν υπάρχει, είναι μέρος της διαδικασίας και χρειάζεται πολλή προσοχή και πρόγραμμα γιατί έτσι χτίζεις σχέσεις εμπιστοσύνης. Εξάλλου το επάγγελμα του στυλίστα πέρα από δημιουργικό, είναι και χειρωνακτική εργασία. Αν δεν κουβαλάς, δεν κανείς σωστά την δουλειά.
Δ. CULTURE CHECK
Mainstream ή underground;
Η underground σκηνή της Αθήνας είναι πιο ζωντανή από ποτέ και περιβάλλεται από καταπληκτικούς καλλιτέχνες και performers. Προτιμώ την ωμή αυθεντικότητα και την queer έκφραση χωρίς να σημαίνει ότι δεν κρατάω και μερικά κομμάτια/ στοιχεία από την mainstream σκηνή όπως όλ@ μας. Αλλά η άγκυρα μου βρίσκεται εκεί.
Shoutout σε καλλιτέχνες που πρέπει να προσέξουμε.
Η μαγεία αυτής της δουλειάς είναι οι συνεργασίες και τα άτομα που γνωρίζεις στην πορεία. Η πρώτη φορά που είδα την Vassilina (@vassilinam) στην σκηνή ήταν αποκαλυπτική. Ήξερα ότι ήθελα να συνεργαστώ και να την γνωρίσω από εκείνη την στιγμή και έπειτα. Άλλη μια απαραίτητη αναφορά με μεγάλη ιστορία είναι η Ίλια (@iliajustilia). Ένας μοναδικός άνθρωπος και καλλιτέχνης που όταν συναντιόμαστε ζούμε απίθανες περιπέτειες και καταστάσεις. Υπάρχουν ένα σωρό παραδείγματα από λαμπερά αστέρια στην αθηναϊκή σκηνή, αλλά δεν θα τελειώσουμε ποτέ αυτή την συνέντευξη. Στο επόμενο!
Τι φοράς συνέχεια και γιατί;
Το τελευταίο διάστημα φοράω συνέχεια μια αλυσίδα κολιέ που την έχω εμπλουτίσει με λουκέτο, κλειδια, ένα ψεύτικο δαχτυλίδι αρραβώνων, ένα smiley face από στρας και μια πλαστική λευκή καρδιά.
E. MIC DROP
Τι θες να σκέφτεται ο κόσμος όταν ακούει το όνομά σου;
Υπάρχει ένα είδος βινυλίου που χρησιμοποιούσαν για τις Barbie πριν από 70 χρόνια και συμπεριφέρεται σχεδόν σαν ανθρώπινο δέρμα. Το ανκάλυψα σε ένα restoration βίντεο μιας vintage κούκλας και έκανε εντύπωση πώς κάτι τόσο τεχνητό μπορεί να δουλεύεται ξανά και ξανά μετά από τόσα χρόνια. Μάλλον τελικά, plastic is fantastic.
Δεν μπορώ να ξέρω πως με βλέπουν οι άλλοι. Νομίζω ότι ένα χαμόγελο αρκεί. Αυτό θα με έκανε happy. Fun fact: όταν δημιούργησα αυτό το όνομα με κάνανε tag σε δίσκους βινυλιων. Misconception: το βινύλ δεν είναι από τα αγαπημένα μου υφάσματα. Ζήτημα να έχω ένα μαύρο κολάν και μια καφέ καμπαρντίνα στην ντουλάπα μου. Επίσης φθείρεται εύκολα. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.
Τι κάνεις τώρα που σε λίγο θα κάνουν όλοι;
Ζούμε σε μια εποχή που οι trend-setters δεν υπάρχουν, παρθενογέννεση ούτε να το σκεφτούμε, μόνο νοσταλγία και αυτοαναφορικότητα. Καιρός είναι να κοιτάξουμε μέσα μας και να γειωθούμε. Εγώ ακολουθώ την διαίσθηση, τις εικόνες και τις σκέψεις μου.
Τι θες να ξέρουμε για σένα αυτή την περίοδο;
Αυτή την περίοδο πειραματίζομαι με still life και micro set design. Είναι ένας τομέας που θέλω να επεκταθώ καλλιτεχνικά και επαγγελματικά. Μου αρέσει να φτιάχνω κόσμους και αφηγήσεις σε ό,τι και αν κάνω.
