Alexandra Sieti στο ΚΛΙΚ: «Θα ξαναπήγαινα στη Eurovision αν είχα το σωστό τραγούδι»

Η Alexandra Sieti δεν είναι ακριβώς νεοφερμένη στην εγχώρια μουσική σκηνή, μιας και μετράει ήδη αρκετά χρόνια σταθερής ενασχόλησης και μόχθου πάνω στη μουσική, από μικρές σκηνές της Θεσσαλονίκης μέχρι το stage του ΚΠΙΣΝ όπου ανέλαβε να φέρει εις πέρας το live της αλλαγής του χρόνου. Όμως τον τελευταίο χρόνο φαίνεται πως οι κόποι μιας ζωής αποδίδουν: έκανε το προαναφερθέν live στο Νιάρχο, ετοιμάζει το νέο δίσκο της και φυσικά έφτασε κοντά στο να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στη Eurovision με το «The Other Side». Αλλά, κυρίως, πήρε ρίσκα, βούτηξε σε νέες εμπειρίες όπως η στιχουργία και συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη μουσική με το ίδιο πάθος και την περιέργεια, όπως πρωτοξεκίνησε. Γι’ αυτά και άλλα πολλά, μίλησε στο ΚΛΙΚ λίγο πριν το live της στο Κύτταρο (Παρασκευή 17 Απριλίου), με καλεσμένους τους Ian Stratis, Τραϊάνα Ανανία και Alexis Nicolas.

Πώς είσαι τώρα που τελείωσε όλη η περίοδος της Eurovision;

Κάπως ηρεμήσαμε μετά από καιρό. Είχε πολύ στρες, γιατί υπήρχαν πάρα πολλά πράγματα που έπρεπε να γίνουν ταυτόχρονα. Ενώ δεν είχαμε πάρα πολλές πρόβες για αυτό που ήταν να κάνουμε, είχαμε να κάνουμε διάφορες συνεντεύξεις, να ετοιμάσουμε τη σκηνική μας παρουσία, αλλά και να προβάρουμε και μόνοι μας όσο μπορούμε, γιατί πρώτη φορά θα το τραγουδούσαμε το κομμάτι. Οπότε ήταν μια στρεσογόνα περίοδος. Επίσης με πήγε λίγο σερί από τον Οκτώβριο: Είχα και ένα μιούζικαλ πιο πριν με τον Zaf στο Μέγαρο. Οπότε κατάλαβες, με πήγε λίγο…

Και κυκλοφόρησες και νέο τραγούδι την ίδια περίοδο.

Σωστά, είχα και το καινούργιο τραγούδι τότε και μετά το live στον Νιάρχος για την παραμονή Πρωτοχρονιάς, που κι αυτό ήταν αγχωτικό, γιατί ήταν live στην τηλεόραση και έπρεπε όλα να πάνε ρολόι. Αλλά εντάξει, ήταν και ακόμα είναι μια πολύ ωραία χρονιά. Τώρα που κάπως ηρέμησα, προσπαθώ να το ευχαριστηθώ αυτό. Και περάσαμε και πάρα πολύ όμορφα, ακόμα και στην πρόκριση της Eurovision που ήταν τόσο αγχωτική διαδικασία, περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Δεν το περίμενα ότι θα είναι τόσο όλο το κλίμα.

Θα το δοκίμαζες να ξαναστείλεις τραγούδι στη Eurovision;

Θα ξανάστελνα, αν είχα το σωστό κομμάτι. Δεν ξέρω αν θα το έκανα του χρόνου, αλλά αν αυτή τη φορά πιστεύω ακόμα παραπάνω ότι θα περάσω. Γιατί φέτος, η αλήθεια είναι ότι δεν πολυσκέφτηκα την επιλογή του κομματιού σύμφωνα με την Eurovision. Πήγα με ένα τραγούδι το οποίο απλώς το ένιωθα και ήθελα να το βγάλω από μέσα μου. Φυσικά, είχα στο μυαλό μου ότι είναι ένα πολύ δυναμικό κομμάτι που τέτοια κομμάτια πάνε και καλά στο διαγωνισμό, αλλά σίγουρα έμαθα και πράγματα μέσα από τη διαδικασία. Ίσως το «The Other Side» είναι ένα τραγούδι με το οποίο το ελληνικό κοινό δεν είναι τόσο εξοικειωμένο για να το ψηφίσει ενδεχομένως. Παρ’ όλα αυτά χάρηκα γιατί πήγε καλά και συνεχίζει, που αυτό με ενδιαφέρει πιο πολύ απ’ όλα και που έχει κερδίσει και ένα καινούριο κοινό.

Το «Ferto» πώς σου φάνηκε;

Μου άρεσε πάρα πολύ. Γενικά, θαυμάζω πολύ την τόλμη που θέλει να έχεις για να κάνεις κάτι τέτοιο. Θεωρώ ότι θέλει να έχεις θράσος, με την καλή έννοια. Ο Ακύλας είναι ένα πολύ ταλαντούχο άτομο απ’ όλες τις απόψεις και έχει δουλέψει πάρα πολύ. Το αξίζει όλο αυτό, ειλικρινά. Και νομίζω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή από άποψη Eurovision. Ήταν ένα κομμάτι το οποίο ταιριάζει απόλυτα σε αυτό το θεσμό, γιατί κατά τα άλλα υπήρχαν και άλλα πολλά ωραία κομμάτια. Αυτό που μου άρεσε φέτος ήταν ότι ακούσαμε πολλά διαφορετικά είδη από νέους καλλιτέχνες και από κάποιους που δεν τους ξέρει καθόλου ο κόσμος και βρήκαν το κοινό τους μέσα από αυτό το διαγωνισμό. Δεν νομίζω ότι έχει ξαναγίνει αυτό.

Έχεις ακούσει κάποια συμμετοχή άλλης χώρας που ξεχώρισες;

Δεν έχω ακούσει πάρα πολλά, για να είμαι ειλικρινής, αλλά μου άρεσαν της Γαλλίας και της Φιλανδίας, το οποίο είναι και φαβορί. Αλλά και πάλι θεωρώ ότι το δικό μας είναι πιο δυνατό.

«Αυτό που μου άρεσε φέτος ήταν ότι ακούσαμε πολλά διαφορετικά είδη από νέους καλλιτέχνες και από κάποιους που δεν τους ξέρει καθόλου ο κόσμος και βρήκαν το κοινό τους μέσα από αυτό το διαγωνισμό».

Είδα το live σου το καλοκαίρι στο φεστιβάλ Anilio και μιας και ανέφερες πριν το πρωτοχρονιάτικο live στο «Νιάρχο» αναρωτιέμαι πόσο μεγάλη αντίθεση είναι να πηγαίνεις σε τόσο διαφορετικές (σε μέγεθος) σκηνές.

Κοίταξε, η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια όπως οι περισσότεροι μουσικοί παίζουμε συνέχεια σε πολύ διαφορετικά πλαίσια. Δηλαδή τη μία μέρα μπορεί να παίζεις στο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ και την επόμενη μέρα σε ένα corporate event, ή τη μία μέρα μπορεί να παίζω με τον Διονύση Σαββόπουλο σε δέκα χιλιάδες άτομα και μετά σε ξενοδοχεία για τέσσερα άτομα, όπως έκανα παλιά. Προφανώς ο ενθουσιασμός όταν παίζω για δεκαπέντε χιλιάδες άτομα live και άλλα εκατομμύρια στη τηλεόραση είναι τεράστιος και μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μου αλλά γενικά προσπαθώ να αντιμετωπίζω όλα τα live με τον ίδιο τρόπο, είτε παίξω για πενήντα άτομα, είτε για δεκαπέντε χιλιάδες. Θέλω πάντα να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό και ελπίζω να το εκλαμβάνει αυτό και ο κόσμος γιατί ο άλλος μπορεί να σε βλέπει πρώτη φορά και μοναδική. Οπότε πάντα πρέπει να αφήσεις το ίδιο αποτύπωμα. Προφανώς και επηρεάζεται η ψυχολογία, όχι τόσο από το πόσα άτομα έχει από κάτω, αλλά από την ενέργεια τους. Αλλά και στο Ανήλιο ήταν μια πάρα πολύ ωραία συνθήκη και ένα φεστιβάλ όπου χάρηκα πολύ που με κάλεσαν να τραγουδήσω γιατί εκεί δεν υπήρχε κάποιος άλλος στο είδος που τραγουδάω εγώ. Δεν είναι ότι ταίριαζα απόλυτα με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες που είναι τεράστιου βεληνεκούς (σ.σ. headliners μεταξύ άλλων ήταν οι Νατάσσα Μποφίλιου, Σωκράτης Μάλαμας, Αλκίνοος Ιωαννίδης κλπ).

Τώρα ετοιμάζεις ένα νέο δίσκο, σωστά;

Ο δίσκος τώρα που ετοιμάζω θα έχει μέσα και ελληνικό στίχο, όπως είχε και το «The Other Side». Αλλά θα έχει και αμιγώς ελληνικά κομμάτια, τα οποία όμως θα είναι σε αυτό το ύφος. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει αυτός ο ήχος τώρα στην Ελλάδα, οπότε ελπίζω ότι ο κόσμος θα συνδεθεί ακόμα περισσότερο. Χαίρομαι, γιατί έχω καταφέρει, με πολύ δουλειά και κόπο φυσικά, να έχω κάποιο κοινό που με ακολουθεί στα live. Σίγουρα είναι πάρα πολύ δύσκολο με τον ξένο στίχο. Και γι’ αυτό και θέλω να το κάνω και στα ελληνικά, γιατί αυτά τα τραγούδια ακούγονται γενικά πάρα πολύ. Νομίζω ότι έχει αρχίσει να γίνεται μια μεγάλη αλλαγή και στη μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα· δεν είναι πλέον μόνο λαϊκό και έντεχνο. Βλέπω πάρα πολλούς νέους καλλιτέχνες που κάνουν R&B, που κάνουν pop-funk, όπως κι εγώ. Απλώς εδώ πέρα νομίζω ότι οτιδήποτε δεν είναι dance, θεωρείται indie, ενώ δεν είναι, με την έννοια ότι δεν είναι underground μουσική. Βλέπουμε πολλούς νέους καλλιτέχνες όπως είναι ο Leon of Athens, η Κατερίνα Ντούσκα, η Μαρίνα Σάττι να πειραματίζονται με πάρα πολλούς ήχους. Και στην R&B το βλέπουμε αυτό, με rappers και διάφορες συνεργασίες. Οπότε θεωρώ ότι έχει ανοίξει πάρα πολύ το πράγμα σε σχέση με τα είδη και με το τι μπορεί να κάνει κανένας και υπάρχει χώρος για όλους.

Τόσο προσβάσιμη που είναι πλέον η μουσική είναι κρίμα να αποκλείονται συγκεκριμένα ήδη. Ενώ είναι τόσο εύκολο να μπορούμε να ακούσουμε ό,τι θέλουμε, ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Αν έχουν κάνει κάποιο καλό τα social media και οι online πλατφόρμες, είναι ότι πλέον μπορεί ο καθένας πολύ εύκολα να ανακαλύψει καινούργια ακούσματα. Και επίσης ο καθένας από εμάς να προωθήσει τη μουσική του με τον τρόπο που μπορεί και θέλει και έτσι να προσεγγίσει το κοινό του.

Θα σε δούμε live το επόμενο διάστημα;

Ναι, έχω live στην Αθήνα στις 17 Απρίλη στο Κύτταρο, με πολύ ωραίους guests: Ian Stratis, Τραϊάνα Ανανία και Alexis Nicolas. Θα παρουσιάσω και κάποια καινούργια κομμάτια που δεν έχουν βγει ακόμη και γενικά το πρόγραμμα θα είναι πολύ ανεβαστικό. Θα είναι πολύ χαρούμενο, αλλά και πολύ εσωτερικό. Θέλω δηλαδή να πάρω το κοινό μαζί στο ταξίδι αυτό που έχω ζήσει την τελευταία χρονιά. Έχω γράψει μαζί με εξαιρετικούς συνεργάτες κάποια κομμάτια τα οποία μιλάνε για όλο αυτό το ταξίδι, τις κακές σκέψεις που μπορεί να κάνουμε όλοι μας, αλλά και για τα πράγματα που μπορεί να μας κρατάνε μερικές φορές πίσω. Και ότι ουσιαστικά προσπαθούμε να τα ξεπερνάμε ή να τα νικάμε στην καθημερινότητα.

«Βλέπω τη μουσική πολύ ρομαντικά, κάτι που πολλοί άνθρωποι μου έχουν πει ότι δεν είναι πάντα το καλύτερο. Αλλά νομίζω ότι έχω και έναν ρεαλισμό μέσα σε αυτό και ίσως μια ανασφάλεια και ένα φόβο, που κάποιες φορές σε κινητοποιεί και άλλες σε φρενάρει».

Είσαι γενικά αισιόδοξη ως άνθρωπος;

(χαμογελάει) Προσπαθώ πάρα πολύ. Είμαι γενικά ρομαντική, αλλά και είμαι πολύ συναισθηματική με τους ανθρώπους και με τη μουσική. Βλέπω τη μουσική πολύ ρομαντικά, κάτι που πολλοί άνθρωποι μου έχουν πει ότι δεν είναι πάντα το καλύτερο. Αλλά νομίζω ότι έχω και έναν ρεαλισμό μέσα σε αυτό και ίσως μια ανασφάλεια και ένα φόβο, που κάποιες φορές σε κινητοποιεί και άλλες σε φρενάρει. Προσπαθώ να το κατευνάσω αυτό και από εδώ και πέρα να είμαι λίγο πιο τολμηρή σε αυτά που κάνω.

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να κάνεις διαφορετικά στο επίπεδο των εμφανίσεων σου ή των τραγουδιών που γράφεις;

Προσπαθώ να εξελίσσομαι σαν songwriter και σαν συνθέτρια, γιατί είναι κάτι στο οποίο δεν έχω τόση εμπειρία όση έχω ως ερμηνεύτρια.  Τώρα έχω αρχίσει να ανοίγομαι και να γράφω για πραγματικά δικές μου εμπειρίες. Ειδικά με το «Broken Heart Syndrome», το προηγούμενο single που έβγαλα, και με το «The Other Side», που ήταν πολύ εσωτερικά και αυτοβιογραφικά κομμάτια, μου έκανε πάρα πολλή εντύπωση το πόσο πολύ συνδέθηκε ο κόσμος. Αυτό που με χαροποιεί κυρίως είναι ότι μικρά παιδιά συνδέονται με τα λόγια. Πολλές φορές νομίζεις ότι αν γράψεις κάτι πιο γενικό, θα τους πιάσει όλους και θα πετύχει περισσότερο, αλλά αυτό είναι παγίδα. Στην πραγματικότητα όσο πιο συγκεκριμένο είναι αυτό για το οποίο γράφεις, τόσο περισσότερο ο άλλος βλέπει τον εαυτό του μέσα του. Μπορεί να μην βλέπει αυτό που περιγράφεις αλλά το συνδέει με μια δική του ιστορία γιατί βλέπει την αλήθεια μέσα σε αυτό.

Θα σε γυρίσω λίγο πίσω. Η συνεργασία σου με τον Διονύση Σαββόπουλο πώς είχε προκύψει;

Αυτή η συνεργασία είχε προκύψει μέσω του Γιώτη Κιουρτσόγλου, ο οποίος ήταν ο μπασίστας του επί είκοσι-τριάντα χρόνια. Εγώ με τον Γιώτη είχα παίξει σε μια συναυλία στο ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης με ροκ κομμάτια σε τζάζ ενορχηστρώσεις, μαζί με μια φοβερή ορχήστρα και χοροδεία. Εκεί με άκουσε να τραγουδάω ροκ και μου είπε πως «με την πρώτη ευκαιρία θα σε προτείνω όπου βρω». Εγώ τότε ήμουν 23-24 χρονών, έμενα ακόμα Θεσσαλονίκη και δεν φαντάστηκα ότι θα με πρότεινε στον Διονύση Σαββόπουλο! Μετά από δύο εβδομάδες με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει «Αλεξάνδρα σε έχω προτείνει στον Διονύση, κάνει αφιέρωμα στο Γούντστοκ οπότε ταιριάζεις γάντι». Έχω μείνει παγωτό όπως καταλαβαίνεις. Εγώ μέχρι τότε τραγουδούσα σε μικρές σκηνές και ξενοδοχεία για να βιοποριστώ. Είχα βέβαια ήδη την μπάντα μου, είχαμε δικά μας κομμάτια τα οποία δεν προλαβαίναμε να πάμε να τα ηχογραφήσουμε, δεν είχαμε βγάλει καν το άλμπουμ ακόμα. Δεν είχα ακόμα δικό μου original υλικό σαν καλλιτέχνης, οπότε για μένα αυτό ήταν ένα τεράστιο βήμα που μου δόθηκε να κατεβαίνω κάθε Σάββατο στην Αθήνα και να παίζω με αυτόν τον τεράστιο δημιουργό και καλλιτέχνη. Γνώρισα φοβερούς ανθρώπους, έμαθα πάρα πολλά πράγματα δίπλα του και είμαι απίστευτα ευγνώμων. Τότε αποφάσισα ότι θα κατεβώ στην Αθήνα και θα κυνηγήσω να κάνω μια καριέρα πάνω στη μουσική όσον αφορά τη δισκογραφία.

Προτιμάς Αθήνα ή Θεσσαλονίκη;

Κοίταξε, όσον αφορά την ποιότητα ζωής προτιμώ τη Θεσσαλονίκη. Εντάξει, είναι και η πόλη μου προφανώς, η οικογένειά μου είναι στη Θεσσαλονίκη. Βέβαια οι περισσότεροι μου φίλοι έχουν κατέβει στην Αθήνα, αλλά το θέμα είναι ότι με τις δουλειές που έχουμε όλοι και τις αποστάσεις δεν μπορούμε να βρεθούμε και είναι κάτι το οποίο μου κοστίζει πάρα πολύ. Αυτό μου λείπει, το πόσο κοντά είσαι με τους ανθρώπους σου στη Θεσσαλονίκη. Και η θάλασσα επίσης!