ΥΠΟ/ΤΑΣΕΙΣ: Ο Ακίμ απαθανατίζει το ραπ του σήμερα
«Χρωστάω στην μουσική το να την φωτογραφίσω με τη μεγαλύτερη ειλικρίνεια».
Δημιουργικές φωνές, μικρές κοινότητες,
ήχοι, εικόνες, εμπειρίες.
Οι ΥΠΟ/ΤΑΣΕΙΣ χαρτογραφούν την υπόγεια
και ανερχόμενη καλλιτεχνική σκηνή.
Α. ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Με λένε Ακίμ Γιάννη Τσατσούλη (@akim.ts98). Είμαι φωτογράφος και social media manager στη δισκογραφική εταιρεία Stay Independent. Ζω στο Νέο Ηράκλειο. Γεννήθηκα το 1998 στην Αθήνα. Είμαι ενθουσιώδης, προβληματισμένος και πολύ απασχολημένος. Είμαι και του καραέξω. Αν η ζωή μου αυτή την περίοδο είχε soundtrack θα ήταν το Η Ευκαιρία Μου, του Εθισμού.
Β. OFF THE RECORD
Ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη φωτογραφια επειδή ήταν τροπος έκφρασης. Η παρατηρηση μέσα από την κάμερα με έκανε να καταλαβαίνω τους ανθρώπους.
Όταν νιώθω θυμό μου αρέσει να φωτογραφίζω.
Η αγαπημένη μου βόλτα στην πόλη είναι στην Αρεοπαγίτου.
Ένιωσα ότι είμαι στον σωστό δρόμο όταν ξεκίνησαν να δείχνουν στις σχολές φωτογραφίας τη δουλειά μου.
Γ. Η ΤΕΧΝΗ
Περίγραψε τη δουλειά σου σαν να μιλάς σε κάποιον που δεν ξέρει τίποτα για αυτή.
Χαοτική, λυτρωτική. Νιώθω ότι χρωστάω στη μουσική να τη φωτογραφίσω όσο καλύτερα μπορώ.
Αυτό το είδος φωτογραφίας είναι αυτό που έχω επιλέξει αυτή την περίοδο της ζωής μου. Έχω περάσει και από δημιουργικό πορτρέτο και από μόδα, αλλά η μουσική ήταν πάντα κάτι καθοριστικό για μένα. Σαν παιδί με έσωσε από διάφορες καταστάσεις, από πράγματα που στην εφηβεία μπορεί να σε παρασύρουν ή να σε κάνουν να χαθείς. Με κράτησε μακριά από δρόμους και ζωές που δεν θα ήθελα να ζήσω. Γι’ αυτό νιώθω ότι της χρωστάω να τη φωτογραφίσω με απόλυτη ειλικρίνεια. Το βλέπω σαν χρέος μου, να το κάνω όσο καλύτερα γίνεται και να είμαι παρών μέσα στη στιγμή, μέσα στην ιστορία.
Μίλα μου για την αισθητική (σου).
Παρατήρηση και ενθουσιασμός.
Είμαι επηρεασμένος από indie βρετανικές αναφορές του hip-hop, όπως και από την ευρύτερη pop κουλτούρα. Μου αρέσει ό,τι γίνεται pop, ό,τι φτάνει σε μεγάλη μερίδα ανθρώπων και μιλάει σε κόσμο, είτε είναι pop μουσική είτε rock. Μου αρέσουν οι ταινίες, μου αρέσουν τα άνιμε, και τη μουσική που ακούω την ακούω πάντα φανατικά. Γενικά, ό,τι κάνω το κάνω με έναν υπερβάλλοντα ζήλο.
Η αισθητική μου έχει πολλά στοιχεία και από φωτορεπορτάζ και επίσης από άνιμε. Πάντα μου άρεσε, όταν ήμουν μικρότερος, αυτή η αίσθηση στις προοπτικές που σε κάνουν να νιώθεις ότι είσαι ο ήρωας της ιστορίας. Γι’ αυτό και στις περισσότερες λήψεις μου τραβάω από χαμηλά προς τα πάνω, για να αποτυπώνω τους καλλιτέχνες σαν ήρωες. Δεν προσπαθώ να δείξω κανέναν αδύναμο· όποιος κι αν είναι, προσπαθώ να τον δείξω ως τον πιο σημαντικό εκείνη τη στιγμή.
Η φωτογραφία μου στη μουσική είναι επίσης επηρεασμένη από τη μόδα, όπου έχω δουλέψει αρκετά στο παρελθόν, αλλά αυτός ο χώρος δεν ήταν για μένα.
Πώς εμπνέεσαι;
Εμπνέομαι όταν βλέπω ανθρώπους να πιστεύουν στον εαυτό τους.
Για παράδειγμα, το live του Stolen Mic (στις 8 Μαΐου) ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή του μήνα μου, γιατί είδα ένα παιδί που είχε καταλάβει τι σημαίνει «επιτυχία» εκείνη τη στιγμή. Και είδα επίσης τους φίλους του, από τα Εξάρχεια, το Περιστέρι και άλλες περιοχές με μια πιο εναλλακτική ζωή, να μπορούν πραγματικά να τα καταφέρουν. Ένα παιδί που κάποτε έκλεβε μικρόφωνα από το Μουσικό Σχολείο να έχει φτάσει να κάνει αυτό που έκανε τότε. Αυτό με εμπνέει πολύ.
Είμαι πολύ του «παραμυθιού». Πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί να πετύχει στη ζωή του, από το να ζητάει απλά πράγματα όπως ευημερία και υγεία, μέχρι να φτάσει να γίνει κάτι μεγάλο και να εμπνεύσει τους επόμενους. Για μένα, αυτό είναι και μια ευκαιρία να αναδείξω αυτές τις φωνές των καλλιτεχνών. Ζούμε σε μια δύσκολη, «σκατένια» εποχή, αλλά πιστεύω ότι κάτι αλλάζει σελίδα, όσο δύσκολο κι αν είναι. Γι’ αυτό και επιλέγω αυτό που κάνω, και το τραγούδι του Εθισμού, γιατί είναι η δική μου ευκαιρία, αλλά και η ευκαιρία της γενιάς μας. Πιστεύω πολύ στα νέα παιδιά και στους νέους ανθρώπους. Είναι πιο έξυπνοι απ’ όσο φαίνονται, ακόμα κι αν κάποιες φορές δείχνουν το αντίθετο. Και νιώθω ότι επιτέλους η επόμενη γενιά είναι πιο ελεύθερη, ενώ εμείς ακόμα κουβαλάμε πιο δύσκολες και περίπλοκες καταστάσεις.
Ζεις από τη δουλειά σου; Το ταΐζεις ή σε ταΐζει;
Ζω από τη δουλειά μου, αλλά όχι ακόμα όπως θα ήθελα. Όλα είναι απαιτητικά, από τους ρόλους που πρέπει να ανλάβεις σαν επαγγελματίας, μέχρι και το θέμα της μετακίνησης σε αυτή την πόλη.
Και η τεχνολογία μαζί με την αγορά έχουν αλλάξει ρυθμό. Από εκεί που παλιότερα άλλαζαν κάθε δέκα χρόνια, τώρα αλλάζουν κάθε τρία. Οπότε, ναι, τη δουλειά την «ταΐζεις» κιόλας και είναι και κοστοβόρο. Για να είσαι ανταγωνιστικός, χρειάζεται να επενδύεις συνεχώς σε αυτό.
Πώς θα ήταν για σένα μια ιδανική συνεργασία;
Βασικά να αρέσει και στους δύο. Οι διαφωνίες είναι φυσικές, αρκεί το αποτέλεσμα να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές, με σεβασμό στη δουλειά του άλλου. Να λειτουργεί όλο σαν μια σχέση ισότιμη.
Τι κάνει ξεχωριστή την καλλιτεχνική σου ματιά;
Βλέπω τον ηρωισμό.
Ποιο είναι το αναγκαίο κακό της δουλειάς σου και πώς το ξεπερνάς;
Το αναγκαίο κακό της δουλειάς είναι να πρέπει να κάνεις keep up με την τεχνολογία και το γεγονός πως σε «τρώνε» τα κυκλώματα της αγοράς. Σου ζητάνε να είσαι ταυτόχρονα σκηνοθέτης, art director, γραφίστας, content creator του εαυτού σου, ακόμα και λογιστής. Αυτό δεν είναι βιώσιμο. Το βασικό είναι να μπορείς να βάζεις όρια. Γι’ αυτό κι εγώ κάνω δύο δουλειές, ώστε η μία να μην “τρώει” την άλλη. Είναι κυρίως θέμα προσωπικής ισορροπίας.
Δ. CULTURE CHECK
Mainstream ή underground;
Το underground, για να μπορέσει κάποια στιγμή να γίνει mainstream. Όχι απαραίτητα στην Ελλάδα, αν και αυτό που λέω είναι λίγο αυστηρό. Έχει να κάνει περισσότερο με την πίστη των ανθρώπων και τους ίδιους τους ανθρώπους.
Είναι μια πορεία από το χαμηλό προς το υψηλότερο σημείο που μπορείς να φτάσεις.
Shoutout σε καλλιτέχνες που πρέπει να προσέξουμε.
Ria Mort (@mortria) γιατί έχει κάνει πολλά για να πάει μπροστά την εγχώρια εικόνα της μόδας και τη μόδα γενικότερα.
Τι φοράς συνέχεια και γιατί;
Μαντήλια, θέλω να υπάρχει χρώμα πάνω μου.
Ε. MIC DROP
Τι θες να σκέφτεται ο κόσμος όταν ακούει το όνομά σου;
Ότι αγαπάει πολύ αυτό που κάνει.
Τι κάνεις τώρα που σε λίγο θα κάνουν όλοι;
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να δημιουργώ κάτι που θα μείνει. Κάτι που θα λειτουργεί σαν αρχείο, σαν καταγραφή. Δεν θεωρώ ότι οι φωτογράφοι σήμερα, όπως είναι το ίντερνετ, πιστεύουν στη μακροβιότητα, ότι τα αρχεία τους θα δουλέψουν μετέπειτα. Με ενδιαφέρει κυρίως το αποτέλεσμα να έχει διάρκεια, να μπορεί να σταθεί ως τεκμήριο στον χρόνο.
Τι θες να ξέρουμε για σένα αυτή την περίοδο;
(Ο Ακίμ ήθελε η απάντηση να μείνει κενή. Τα όνειρά του τα κρατάει ακόμα για εκέινον.)
Διαβάστε επίσης
